W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że sprawstwo i wina oskarżonego M. L. w zakresie zarzucanego mu czynu nie budzą wątpliwości. Zachowanie oskarżonego wyczerpało znamion występku z art.
Przy czym wobec ustalonego stanu faktycznego sprawy w punkcie I wyroku Sąd dokonał zmiany opisu czynu eliminując z jego treści nazwisko pokrzywdzonej. W odniesieniu do realizacji przez działanie podjęte przez oskarżonego znamion czynu zabronionego w pierwszej kolejności należy podnieść, że jak wynika ze stanowiska przyjętego w doktrynie prawa karnego zachowanie sprawcy czynu o którym stanowi art.
może być bezpośrednio nakierowane na inną osobę (np. przez podanie jej cudzych danych osobowych) lub oddziaływać na urządzenie (np. system informatyczny weryfikujący dostęp na podstawie podawanych danych). W przypadku działań skierowanych na urządzenie, sprawca używa cudzych danych osobowych tak, jak gdyby odnosiły się do niego (A. Lach, Kradzież tożsamości, Prokuratura i Prawo 2012, nr 3, s. 29-39). Przestępstwo podszywania się pod inną osobę ma charakter formalny. Zostaje bowiem dokonane już w momencie podszycia się (podania) za ofiarę tego przestępstwa przez sprawcę wykorzystującego jej wizerunek lub dane osobowe. Przez podszycie się należy rozumieć przede wszystkim wprowadzenie w błąd innych osób co do własnej tożsamości. Przestępstwo z art.
ma charakter kierunkowy, wskazane czynności sprawcze muszą bowiem być podjęte w celu wyrządzenia pokrzywdzonemu szkody majątkowej lub osobistej. Z konstrukcji przestępstwa wynika jednak, że do jego dokonania nie jest potrzebne rzeczywiste spowodowanie wskazanej szkody, wystarczy bowiem, aby sprawca w tym kierunku dążył – chciał tego. Szkoda majątkowa obejmuje uszczuplenie aktywów majątkowych lub powiększenie pasywów, przy czym majątkiem są wszystkie prawa, które mają wartość możliwą do wyrażenia w pieniądzu. Szkodą osobistą jest natomiast każda inna strata niemająca bezpośredniego przełożenia na wartości ekonomiczne (np. utrata zaufania, dobrego imienia itp.). W realiach niniejszej sprawy M. L. podszył się pod J. P., w ten sposób, że korzystając z konta użytkownika o adresie e-mail: (...), przy użyciu telefonu komórkowego, umieścił poprzez system informatyczny, dane osobowe pokrzywdzonej w treści ogłoszenia, zawierającego treści erotyczne, które następnie upublicznione zostało w sieci Internet. Dane które w treści ogłoszenia udostępnił oskarżony w postaci numeru telefonu komórkowego oraz imienia pokrzywdzonej pozwalały ją zidentyfikować, jako J. P., w rozumieniu przepisów regulujących obszar związany z danymi osobowymi. Danymi osobowymi, zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 6 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.) są natomiast wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. W tym miejscu wyjaśnić należy, że to ta ustawa obowiązywała w okresie wskazanym w zarzucie aktu oskarżenia. W okolicznościach niniejszej sprawy numer telefonu połączony z imieniem pokrzywdzonej umożliwiał zidentyfikowanie użytkownika telefonu. Tym samym są to dane osobowe, o których mowa w art.
Oskarżony czynu dokonał z zamiarem bezpośrednim. Przestępstwo określone w art.
może być bowiem popełnione wyłącznie w zamiarze bezpośrednim, tak więc dla realizacji jego znamion nie jest wystarczające, aby sprawca jedynie godził się na wyrządzenie swoim działaniem szkody osobie, pod którą się podszywa, wykorzystując jej wizerunek lub dane osobowe (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2017 r., V KK 347/16, Legalis nr 1604490). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że oskarżony i pokrzywdzona znali się, a zatem nie ulega żadnej wątpliwości, że M. L. kierował się zamiarem wyrządzenia szkody konkretnie J. P.. Dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa wyłącznie dla własnej korzyści, albowiem chciał w ten sposób dać ujście negatywnym emocjom, jakie towarzyszyły mu po tym jak pokrzywdzona nie odwzajemniła jego zaangażowania uczuciowego w nawiązaną pomiędzy nimi relację. Zachowanie oskarżonego miało na celu zemstę na pokrzywdzonej. Oskarżony od samego początku, od kiedy powziął zamiar, zdawał sobie sprawę z negatywnych konsekwencji, jakie przyniesie pokrzywdzonej jego działanie, ale nie dokonał głębszej refleksja nad swoim postępowaniem by zapobiec jego skutkom, czyniąc szkodę osobistą w sferze psychicznej pokrzywdzonej. Swoim postepowaniem oskarżony miał bowiem na celu poniżenie J. P. w oczach innych osób, a przez to sprawienie jej przykrości. Ponadto należy zwrócić uwagę, że ogłoszenie zostało zamieszczone tuż przed Świętami Bożego Narodzenia, a zostało usunięte już po Świętach. W tym okresie do pokrzywdzonej dzwoniło wiele osób w związku z treścią zamieszczonego ogłoszenia. Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Zgodnie z art. 53 § 1 k.k. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Stosownie do art. 53 § 2 k.k. wymierzając karę, Sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Oceniając stopień winy oskarżonego Sąd miał na względzie, że czyn popełniony zostały z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim i uznał, że stopień winy oskarżonego jest znaczny, ponieważ oskarżony jest osobą dojrzałą życiowo, zdolną do ponoszenia odpowiedzialności karnej i doskonale zdającą sobie sprawę z bezprawności własnych zachowań. Oskarżonemu jako osobie dorosłej powinny być znane konsekwencje dopuszczenia się czynu zabronionego z pobudek osobistych znajdujących swoje źródło w sferze uczuciowej człowieka, które to powody chociaż dla niego dolegliwe w sferze emocjonalnej należy zaliczyć do niskich pobudek. Stopień społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony jest znaczny. Oskarżony działał z niskich pobudek, a jego motywacja nie może spotkać się z akceptacją czy zrozumieniem ze strony organów wymiaru sprawiedliwości. Za okoliczność obciążającą przy wymiarze kary Sąd przyjął wynikającą z całokształtu przytoczonych okoliczność braku krytycznej oceny charakteru relacji, która stanowiła pobudkę do popełnienia przez oskarżonego czynu zabronionego, a przede wszystkim nieuszanowania decyzji pokrzywdzonej oraz braku respektu, jaki oskarżany okazał dla jednego z fundamentalnych w życiu człowieka dóbr o charakterze konstytucyjnym i ponadnarodowym – prawa do prywatności, które przysługuje każdemu człowiekowi. Sąd miała na uwadze również uprzednią karalność oskarżonego. Chociaż czyn z art.
zagrożony jest karą grzywny, pozbawienia wolności do lat 3 to Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stracił z pola widzenia możliwości orzeczenia kary ograniczenia wolności ujętej w art. 37a k.k., która w realiach niniejszej sprawy jawi się jako całkowicie uzasadniona. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz dyrektywy wymiaru kary, Sąd uznał, że za czyn wypełniający znamiona występku z art.
karą adekwatną, uwzględniającą zarówno stopień winy jak i stopień społecznej szkodliwości czynu, będzie kara 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającego na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Według Sądu okres wymierzenia kary ograniczenia wolności będzie stanowił wystarczając dolegliwość, która stanie się czynnikiem motywującym oskarżonego do zmiany swojego zachowania. Celem kary nie jest bowiem jedynie represja, ale także dążenie do zmiany postawy oskarżonego i prawidłowe ukształtowania jego osobowości. Zdaniem Sądu kara w orzeczonym wymiarze powinna spełnić cele także w zakresie prewencji ogólnej, sprzyjając kształtowaniu świadomości prawnej społeczeństwa i wpływając na wzmocnienie się przekonania, że każde przestępstwo spowoduje poniesienie odpowiedzialności karnej. Ponadto w ocenie Sądu oskarżony powinien mieć świadomość, że uchylanie się przez niego od wykonywania obowiązków związanych z orzeczoną karą ograniczenia wolności może w konsekwencji doprowadzić do zamiany tej kary na karę zastępczą pozbawienia wolności. W punkcie II wyroku na podstawie art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności oskarżonemu zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 27 czerwca 2017 r. od godziny 11:25 do 27 czerwca 2017 r. do godziny 12:25 ( protokół zatrzymania osoby – k. 36). O kosztach sądowych orzeczono w punkcie III wyroku na podstawie art. 627 k.p.k. obciążając nimi oskarżonego M. L.. Na koszty postępowania składają się wydatki w kwocie 70,00 (siedemdziesięciu) złotych oraz opłata od kary w wysokości 120,00 (stu dwudziestu) złotych, której wysokość ustalono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223, z późn. zm.). Wysokość kosztów nie jest znaczna i w ocenie Sądu oskarżony ma możliwość ich uiszczenia, a koszty te są tylko i wyłącznie wynikiem zachowania oskarżonego, nie można w tym stanie rzeczy oczekiwać, że ogół społeczeństwa, w tym osoby które przestrzegają nałożone na nich obwiązki, ze swoich podatków będą ponosić konsekwencje finansowe zachowania oskarżonego. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć oskarżonemu (z pouczeniem) oraz obrońcy oskarżonego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.