(1): a) tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w okresie od sierpnia 2011 roku do października 2013 roku następujące kwoty: •820,00 zł- za miesiąc sierpień 2011 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 września 2011 roku do dni zapłaty, •1.436,00 zł - za miesiąc wrzesień 2011 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 października 2011 roku do dnia zapłaty, •1.372,00 zł-za miesiąc październik 2011 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 listopada 2011 roku do dnia zapłaty, •484,00 zł - za miesiąc listopad 2011 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 listopada 2011 roku do dnia zapłaty, •400,00 zł - za miesiąc grudzień 2011 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2012 roku do dnia zapłaty, •400,00 zł - za miesiąc styczeń 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 lutego 2012 roku do dnia zapłaty, •1.212,00 zł- za miesiąc marzec 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2012 roku do dnia zapłaty, •776,00 zł - za miesiąc kwiecień 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 maja 2012 roku do dnia zapłaty, •520,00 zł - za miesiąc maj 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2012 roku do dnia zapłaty, • 532,00 zł - za miesiąc czerwiec 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 lipca 2012 roku do dnia zapłaty, •568,00 zł - za miesiąc lipiec 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 sierpnia 2012 roku do dnia zapłaty, •520,00 zł - za miesiąc sierpień 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 września 2012 roku do dnia zapłaty, •715,80 zł - za miesiąc wrzesień 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 października 2012 roku do dnia zapłaty, •496,00 zł - za miesiąc październik 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 listopada 2012 roku do dnia zapłaty, •1.464,00 zł - za miesiąc listopad 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 grudnia 2012 roku do dnia zapłaty, •424,00 zł - za miesiąc grudzień 2012 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty, •992,00 zł - za miesiąc styczeń 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 lutego 2013 roku do dnia zapłaty, •2.072,00 zł- za miesiąc luty 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 marca 2013 roku do dnia zapłaty,"? •1.680,00 zł - za miesiąc marzec 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2013 roku do dnia zapłaty, •564,00 zł - za miesiąc kwiecień 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 maja 2013 roku do dnia zapłaty, •2.020,00 zł - za miesiąc maj 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2013 roku do dnia zapłaty, •848,00 zł - za miesiąc czerwiec 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 lipca 2013 roku do dnia zapłaty, •1.488,00 zł - za miesiąc lipiec 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 sierpnia 2013 roku do dnia zapłaty, •1.640,00 zł- za miesiąc sierpień 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 września 2013 roku do dnia zapłaty, •1.520,00 zł - za miesiąc wrzesień 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 października 2013 roku do dnia zapłaty, •1.136,00 zł- za miesiąc październik 2013 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 listopada 2013 roku do dnia zapłaty, b)tytułem zapłaty za należności na pokrycie kosztów związanych z podróżami służbowymi następujące kwoty: •2.185,00 zł wraz z odsetkami w wielkości ustawowej za opóźnienie liczonymi od dnia złożenia powództwa do dnia zapłaty, •1.928,00 zł wraz z odsetkami w wielkości ustawowej za opóźnienie liczonymi od dnia złożenia powództwa do dnia zapłaty, •1.792,00 zł wraz z odsetkami w wielkości ustawowej za opóźnienie liczonymi od dnia złożenia powództwa do dnia zapłaty, •1.527,00 zł wraz z odsetkami w wielkości ustawowej za opóźnienie liczonymi od dnia złożenia powództwa do dnia zapłaty, •1.522,00 zł wraz z odsetkami w wielkości ustawowej za opóźnienie liczonymi od dnia złożenia powództwa do dnia zapłaty, •2.807,00 zł wraz z odsetkami w wielkości ustawowej za opóźnienie liczonymi od dnia złożenia powództwa do dnia zapłaty, •161,00 zł wraz z odsetkami w wielkości ustawowej za opóźnienie liczonymi od dnia złożenia powództwa do dnia zapłaty. c)zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych za postępowanie przed Sądem I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w procesie. W odpowiedzi na apelację pełnomocnik pozwanego wniósł o jej oddalenie i zasadzenie na swoja rzecz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy w Warszawie XXI Wydział Pracy zważył, co następuje: apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Po przeprowadzeniu wnikliwej analizy motywów jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok, ocenił również prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego, trafność subsumcji stanu faktycznego do zastosowanych przepisów prawa jak również prawidłowość przedstawionych rozważań, zarówno w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, oceny zebranych w sprawie dowodów jak również w zakresie zastosowanych przepisów prawa i ich wykładni. Ustalenia stanowiące podstawę rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego są prawidłowe i wszechstronne, a Sąd Okręgowy przyjmuje je jako podstawę także własnego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej zawartych w apelacji Sąd Okręgowy uznał, że stanowią one w istocie swobodną polemikę z co do zasady niewadliwymi ustaleniami i oceną dokonaną przez Sąd Rejonowy. Należy wskazać, iż de facto, apelacja podważa podniesiony w toku postępowania przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia co do rozszerzonego pismem procesowym z dnia 29 sierpnia 2017 roku powództwa i ostatecznie precyzowanego w zakresie poszczególnych miesięcy i kwot – z dnia05 października 2017 roku powództwa w kształcie, w jakim strona powodowa zaakceptowała opinię biegłej T. O. w wariancie C. W piśmie procesowym z dnia 23 października 2017 roku pełnomocnik pozwanego podniósł bowiem zarzut przedawnienia rozszerzonego powództwa. Pamiętając, iż okres dochodzonego świadczenia to styczeń 2011 – październik 2013, zaś pozew został wniesiony w dniu 27 sierpnia 2014 roku. Zgodnie z art. 291 § 1 k.p. roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Rozważenia wymagała, zatem okoliczność, czy wniesienie pozwu przerwało bieg przedawnienia roszczeń, których się powód domagał. Wskazać należy, iż jak stanowi art. 295 § 1 i 2 k.p. bieg przedawnienia przerywa się: 1) przez każdą czynność przed właściwym organem powołanym do rozstrzygania sporów lub egzekwowania roszczeń przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, 2) przez uznanie roszczenia. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Jeżeli przerwa biegu przedawnienia nastąpiła wskutek jednej z przyczyn przewidzianych w § 1 pkt 1, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie wszczęte w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, nie zostanie zakończone. Przerwanie biegu przedawnienia następuje przez wytoczenie powództwa spełniającego wymagania przewidziane w art. 187 § 1 k.p.c. Na powództwo składa się, zatem nie tylko dokładnie określone żądanie (np. o świadczenie pieniężne, w szczególności o zapłatę określonej kwoty), ale także określenie strony pozwanej (w tym przypadku pracodawcy), przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających to żądanie (np. z jakich przyczyn faktycznych powód domaga się zapłaty tej kwoty). Każdego rodzaju żądanie będące przedmiotem powództwa musi mieć uzasadnienie w przytoczonych przez powoda okolicznościach faktycznych. Bez ich przytoczenia i udowodnienia nie jest możliwe uwzględnienie przez sąd żądania, z którym występuje powód. Roszczenie, o którym ma orzec sąd, składa się zatem nie tylko z samego żądania ( art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.), ale także z jego podstawy faktycznej (art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.). Inaczej mówiąc, tylko dokładnie określone żądanie wraz z uzasadniającymi je okolicznościami faktycznymi oraz wskazanie podmiotu właściwego do kierowania ku niemu żądania określa granice rozpatrywania sprawy przez sąd. W okolicznościach sprawy powód już w pozwie w sposób precyzyjny określił wysokość swojego żądania, jego zakres czasowy oraz odniósł się w formie tabelarycznej do konkretnych miesięcy wyliczając precyzyjnie ilość godzin pracy, za które nie otrzymał – jego zdaniem – wynagrodzenia oraz określając poszczególne wyjazdy, za jakie domagał się należności. Po złożeniu odpowiedzi na pozew przez pracodawcę, gdzie przestawił on ewidencję czasu pracy i jej rozliczenia, powód załączył pierwotny materiał dowodowy w postaci trzech kalendarzy kieszonkowych, gdzie zapisywał precyzyjnie ilość przepracowanych godzin zgodnie z kartą kierowcy i przedstawił swoje wyliczenia. Po udzieleniu pełnomocnictwa swojemu pełnomocnikowi, ostatecznie określił on pozew w kształcenie opisanym w piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2016 roku. Przerwanie biegu przedawnienia następuje przez wytoczenie powództwa spełniającego wymagania przewidziane w art. 187 § 1 k.p.c. Na powództwo składa się zatem nie tylko dokładnie określone żądanie (np. o świadczenie pieniężne, w szczególności o zapłatę określonej kwoty), ale także przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających to żądanie (np. z jakich przyczyn faktycznych powód domaga się zapłaty tej kwoty). Każdego rodzaju żądanie będące przedmiotem powództwa musi mieć uzasadnienie w przytoczonych przez powoda okolicznościach faktycznych. Bez ich przytoczenia i udowodnienia nie jest możliwe uwzględnienie przez sąd żądania, z którym występuje powód. Pozew, w którym powód nie wystąpił z całym przysługującym mu w stosunku do pozwanego żądaniem (pozew zawierający świadome lub nieświadome ograniczenie żądania), nie przerywa biegu przedawnienia co do tej części roszczenia w znaczeniu materialnoprawnym, która pozostała poza żądaniem tego pozwu. Ryzyko związane z dochodzeniem jedynie części przysługującego powodowi roszczenia obciąża jego samego. Decydując się na dochodzenie roszczenia jedynie w części, wierzyciel musi pamiętać o tym, że wytoczenie powództwa przerywa bieg terminu przedawnienia jedynie w stosunku do tej części wierzytelności, której dochodzi pozwem. W stosunku do pozostałej części roszczenie może ulec przedawnieniu, jeżeli zostanie ona zgłoszona dopiero w toku postępowania. Przerwanie biegu przedawnienia następuje tylko w granicach żądania będącego przedmiotem procesu; przerwaniu ulega bieg przedawnienia roszczenia objętego żądaniem i w takim rozmiarze, jaki został zgłoszony w żądaniu. Podobny pogląd wyrażono w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2010 r. (I PK 79/10, LEX nr 725007). Stwierdzono w nim, że pozew, w którym powód (świadomie lub nieświadomie) nie wystąpił z całym przysługującym mu w stosunku do pozwanego żądaniem, nie przerywa biegu przedawnienia co do tej części roszczenia w znaczeniu materialnoprawnym, która pozostała poza żądaniem tego pozwu. Także w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2012 r. (II PK 175/11, LEX nr 1164729) zauważono, że przerwanie biegu przedawnienia z art. 295 § 1 k.p. dotyczy tej części roszczenia w znaczeniu materialnoprawnym, która została zgłoszona w pozwie lub w wezwaniu do próby ugodowej. W związku z powyższym, rozstrzygnięcie o przerwaniu biegu przedawnienia jest uzależnione od ustalenia podstawy faktycznej roszczeń z pozwu i próby ugodowej. W okolicznościach sprawy rozszerzenie powództwa nastąpiło już po upływie 3 – letniego okresu przedawnienia z art. 291 § 1 k.p. Wnosząc precyzyjnie określony co do kształtu finansowego oraz wyliczeń godzinowych i delegacji pozew powód przerwał jedynie bieg przedawnienia w zakresie kwoty, jakiej domagał się pierwotnie. Pozostała część jego żądania przedawniła się najpóźniej w październiku 2016 roku. Istotny jest przy tym fakt, iż powód dysponował precyzyjną wiedzą umożliwiającą określenie wysokości żądania. W sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie z uwagi na naruszenia obowiązków dotyczących prowadzenia ewidencji czasu pracy, pracownik wnosząc pozew do sądu, jedynie w sposób szacunkowy może określić swoje żądanie, nie mając możliwości doniesienia się do wiarygodnych dowodów pochodzących od pozwanego. Jak wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2016 roku (III PK 96/15) możliwość oceny zarzutu przedawnienia w świetle art. 8 k.p. zachodzi w razie istnienia wywołanych i obarczających stronę pozwaną trudności w wyliczeniu wysokości zgłoszonego przez pracownika roszczenia o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe za wskazane w pozwie i nieprzedawnione okresy, jeśli trudności te były spowodowane nierzetelnym prowadzeniem przez pracodawcę ewidencji czasu pracy w sposób zmierzający do oczywistego obejścia ochronnych przepisów o czasie pracy i wynagrodzeniu za pracę wykonaną w godzinach nadliczbowych, tak że wysokość spornego wynagrodzenia można było precyzyjnie ustalić dopiero w opinii biegłego sądowego. Dlatego nieprecyzyjne i wedle samej strony powodowej nieuświadomione ograniczenie wysokości roszczenia o wynagrodzenie za przepracowane godziny nadliczbowe, do którego doszło wskutek okoliczności i przyczyn obarczających pracodawcę, może być - w odniesieniu do zarzutu przedawnienia części tych roszczeń - ocenione jako nadużycie przez stronę pozwaną prawa do powołania zarzutu przedawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2010 r., I PK 39/10, LEX nr 630170). W ocenie Sądu Okręgowego, w okolicznościach sprawy, z uwagi na zapobiegliwość pracownika, który sam ewidencjonował swój czas pracy, zarzut taki nie mógł odnieść pożądanego skutku. Stąd też, Sąd pierwszej instancji uwzględniając co do zasady powództwo (które nie zostało zakwestionowane przez pracodawcę) zasądził jedynie kwoty w wymiarze nie przedawnionym, oddalając powództwo w pozostałym zakresie w oparciu o przepis art. 291 § 1 k.p. Odnosząc się natomiast do kwestii odmowy uwzględnienia należności z tytułu delegacji służbowych, wskazać należy Warto wskazać, iż zgodnie z uchwałą 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 roku, (II PZP 11/08) kierowca transportu międzynarodowego odbywający podróże w ramach wykonywania umówionej pracy i na określonym w umowie obszarze jako miejsce świadczenia pracy nie jest w podróży służbowej w rozumieniu art.