i 4 kc wyeliminowane zostało niebezpieczeństwo upływu terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie wcześniej niż szkoda ta się ujawniła. W związku z tym obecnie interes w ustalaniu odpowiedzialności na przyszłość staje się bardzo wątpliwy. Wprawdzie w wyroku z dnia 11 marca 2010 r. sygn. IV CSK 410/09 (LEX Nr 678021) Sąd Najwyższy stwierdził, że nawet pod rządem art.
kc powód może mieć interes w ustalaniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości (podobnie w sprawie III CZP 2/09 – LEX Nr 483372) jednak zaznaczył, że ocena interesu prawnego strony musi być zawsze dokonywana na tle konkretnych okoliczności, które pozwalają ocenić rzeczywistą potrzebę ochrony jej sfery prawnej. W okolicznościach sprawy należy przyjąć, że powódka nie ma również interesu w ustalaniu odpowiedzialności na przyszłość. Zakładając, że jakaś nowa szkoda w przyszłości się ujawni i powódka chciałaby dochodzić odszkodowania to z uwagi na regulację zawartą w art.
kc nie zachodzi niebezpieczeństwo przedawnienia roszczenia przed ujawnieniem szkody, a powódka i tak będzie musiała wykazać, że : po pierwsze, że szkoda powstała, po drugie jej rozmiar i po trzecie związek przyczynowy ze zdarzeniem z dnia (...) r. Tych trzech kwestii nie zabezpiecza jej blankietowy wyrok ustalający odpowiedzialność pozwanego na przyszłość. Tym samym sytuacja procesowa powódki nie będzie ani bardziej, ani mniej korzystna od sytuacji każdej innej osoby dochodzącej roszczeń odszkodowawczych, natomiast obecny wyrok zasądzający na rzecz powódki i zadośćuczynienie i rentę jest przecież udokumentowanym ustaleniem odpowiedzialności odszkodowawczej określonego podmiotu zobowiązanego do pokrycia szkody z określonego co do daty, miejsca i okoliczności zdarzenia. Oddalenie powództwa w tej kwestii było zatem prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., i art. 385 k.p.c. orzekł jak w wyroku. W konsekwencji wydania orzeczenia reformatoryjnego w zakresie zadośćuczynienia, Sąd II instancji zmienił także rozstrzygnięcie o kosztach procesu w zakresie punktów V i VI zaskarżonego wyroku i stosownie do wyniku sprawy na podstawie art. 100 k.p.c. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2.171 złotych z tytułu częściowego zwrotu kosztów procesu. Ostatecznie bowiem żądania pozwu zostały uwzględnione w 80%, wobec czego powódka również w takim stopniu powinna być uznana za stronę wygrywającą sprawę. W tej samej proporcji strona pozwana winna zwrócić Skarbowi Państwa nie uiszczone dotychczas opłaty sądowe. O kosztach postepowania apelacyjnego rozstrzygnięto stosownie do jego wyniku na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c i § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 t.j.). E. P. B. J. N.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.