pkt 1 i pkt 2 oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu poprzez zastosowanie niewłaściwej stawki minimalnej. Jako zarzut ewentualny pełnomocnik powoda wskazał naruszenie art. 29
1 pkt 25 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie - poprzez błędną ocenę charakteru sprawy i nakładu pracy pełnomocnika co skutkowało przyznaniem stawki minimalnej bez jej sześciokrotnego podwyższenia. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja i zażalenie okazały się bezzasadne. Sąd Okręgowy przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, podzielając także ocenę dowodów oraz rozważania prawne. Apelacja opierała się w istocie na jednym zarzucie : naruszenia art. 5 k.c. co w konsekwencji prowadzić miało to stwierdzenia naruszenia art. 118 k.c. oraz art. 442 1 k.c. Sąd Okręgowy podziela ocenę Sądu Rejonowego, że po stronie powoda nie zachodziły przeszkody w wystąpieniem z roszczeniem w terminie wynikającym z art. 442 1 k.c. Słusznie wskazuje Sąd pierwszej instancji, że powództwo takie mogło zostać wytoczone zarówno w trakcie odbywania kary izolacyjnej w zakładzie karnym czy areszcie śledczym, - notoryjną bowiem wiedzą jest, że osadzeni faktycznie i często korzystają z takiej możliwości - jak i po opuszczeniu zakładów. W niniejszej sprawie powód nie przytoczył żadnych dodatkowych okoliczności wskazujących, że w jego konkretnym przypadku zachodziły szczególne przeszkody do wytoczenia powództwa już w czasie odbywania kary pozbawienia wolności. Zgodzić się też należy z oceną Sądu pierwszej instancji , że także po opuszczeniu zakładu karnego powód mógł podjąć próby dochodzenia swych praw z zachowaniem ustawowych terminów. W swej apelacji powód nie precyzuje nawet jakie zasady współżycia społecznego miały zostać naruszone przez uwzględnienie podniesionych zarzutów przedawnienia . Przy ocenie możliwości zastosowania art. 5 k.c. w odniesieniu do zarzutu przedawnienia należy mieć na względzie wszystkie okoliczności sprawy w szczególności stopień opóźnienia oraz przyczyny opóźnienia. Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazuje, że nawet przyjmując argumentację powoda, iż obawiał się wystąpić ze stosownym roszczeniem w trakcie kary izolacyjnej, oraz że zachodziły istotne przeszkody w okresie kiedy pozostawał osobą bezdomną- to od momentu zamieszkania w schronisku upłynęły kolejne 3 miesiące w ciągu których powód nie zdecydował się zadbać o własne interesy. Odnosząc się wreszcie do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych przez sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy ocenia, że ustalony w ten sposób rozmiar krzywdy po stronie powoda nie był na tyle znaczny aby z uwagi na doniosłość pokrzywdzenia zachodziła konieczność wyłączenia ogólnych regulacji prawnych przyjętych przez ustawodawcę ograniczających terminem możliwość dochodzenia swych praw. Sąd Rejonowy ustalił -opierając się na opinii biegłego -że w czasie leczenia więziennego nie zastosowano zalecanych :rehabilitacji i kołnierza ortopedycznego. Powyższe uchybienie nie wywołało jednak żadnych trwałych skutków na zdrowiu powoda, w szczególności nie pogorszyło jego stanu zdrowia na przyszłość. Należy mieć na względzie iż powód miał zapewniony dostęp do środków przeciwbólowych i przeciwgorączkowy, a zastosowanie rehabilitacji i kołnierza ortopedycznego pozwoliłoby jedynie na zmniejszenie rozmiaru objawów nie wpływając jednak na ogólną poprawę stanu zdrowia powoda. Biegły wskazał, że zastosowane leczenie było typowym dla tego rodzaju schorzenia. Ani zatem rozmiar krzywdy ani zachowanie powoda nie uzasadniało sięgnięcia przez sąd po zasady współżycia społecznego skoro sam powód przez zaniedbanie nie dołożył należytej staranności w trosce o własne interesy . Na koniec powtórzyć należy za Sądem pierwszej instancji, że od 12 marca 2012 roku powód miał zapewnione miejsce pobytu w schronisku Świętego brata Alberta w M., a zatem w ciągu kolejnych trzech miesięcy miał możliwość zatroszczenia się o swoje interesy w sposób wystarczający dla zachowania terminu wskazanego w art. 442 k.c. Mając powyższe na uwadze apelacja jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.c. wskazującego zasadę odpowiedzialności za wynik procesu stosowaną odpowiednio w postępowaniu odwoławczym, Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w oparciu o § 11 ust. 1 pkt 25 w związku z § 13 pkt 1 podpunkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Bezzasadnym również w ocenie Sądu Okręgowego okazało się zażalenie wniesione przez pełnomocnika powoda. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 29
pkt 1 pkt 2 oraz § 11 ust 1 pkt 25 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia pełnomocnika powoda § 11 ust. 1 pkt 25 powołanego rozporządzenia ministra sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Zdaniem Sądu Okręgowego niniejsza sprawa bez wątpienia była sprawą o zadośćuczynienia związane z warunkami wykonywania kary pozbawienia wolności . Właściwa opieka lekarska jest jednym z elementów kształtujących zapewnienie odpowiednich warunków wykonania kary pozbawienia wolności obok takich elementów jak bezpieczeństwo , warunki higieniczne, wyżywienie czy powierzchnia cel. Całość tworzy warunki wykonania kary pozbawienia wolności i podlega ocenie w kontekście właściwego zapewnienia i realizacji obowiązków nałożonych przez ustawodawcę w tym zakresie. Nie ma żadnych podstaw dla wyodrębnienia kategorii rozstrzygnięć dotyczących rozstroju zdrowa i zdrowia wywołanego niewłaściwym leczeniem w czasie wykonywania kary pozbawienia wolności od podobnego skutku wywołanego np nieodpowiednia wyżywieniem czy brakiem odpowiednich warunków higienicznych lub naruszeniem zasad bezpieczeństwa. Także nakład pracy pełnomocnika powoda ani rozmiar postępowania nie uzasadniał zwiększenia minimalnej stawki określonej przez ustawodawcę. Niniejsza sprawa jest sprawą typową dla kategorii spraw o zadośćuczynienie związane z warunkami wykonywania kary pozbawienia wolności, włączyła się z typowymi czynnościami dla wspomnianego rodzaju spraw, nie może być też uznana za sprawę długotrwałą. Tym samym nie zachodziły podstawy do zwiększenia kwoty wynagrodzenia. Powyższa ocena Sądu Okręgowego skutkować musiała oddaleniem zażalenia pełnomocnika powoda w oparciu o treści art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 par. 3 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.