Sygn. akt I C 553/19 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: ASR Marcin Borodziuk Pro

§ 1k.c., i jako takie były bezskuteczne wobec konsumenta.

Zgodnie z art.

§ 1

k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Przechodząc do oceny przesłanek abuzywności postanowień umownych stwierdzić należy, że umowa pożyczki z dnia 30 września 2015 r. została zawarta przez poprzednika powoda w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a przez pozwanego jako konsumenta w rozumieniu art. 22 1 k.c. Zgodnie z przytoczonym już art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko, co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Te właśnie essentialia negotii umowy pożyczki należy uznać za główne świadczenia stron. Nie należy do nich obowiązek zapłaty prowizji, a taki właśnie charakter ma wskazana w umowie „opłata z tytułu opcjonalnego pakietu komfort”. Z treści tej umowy nie wynika bowiem jakakolwiek podstawa obliczenia opłaty, bądź jej przeznaczenie na koszty ponoszone przez pożyczkodawcę. Stosownie do art.

§ 4k.c.

ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. W sytuacji, gdy strona pozwana podniosła niedozwolony charakter postanowień umowy, to na stronie powodowej spoczywał ciężar wykazania, że omawiane postanowienia zostały uzgodnione w sposób indywidualny ze stroną pozwaną. W ocenie Sądu powód nie wykazał także tego, aby zapisy umowy nakładające na pożyczkobiorcę obowiązek zapłaty prowizji zostały z pozwanym indywidualnie uzgodnione. Przedmiotowa opłata została określona we wzorcu umowy, przedstawionym stronie pozwanej do podpisu. Ostatnim warunkiem uznania danego postanowienia umownego za niedozwolone w rozumieniu art.

§ 1k.c.

jest kształtowanie praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, przy czym na skutek tej sprzeczności musi dojść do rażącego naruszenia jego interesów. W ocenie Sądu nałożenie na pozwanego opłaty w wysokości wyraźnie przekraczającej kapitał pożyczki, stanowi rażące naruszenie dobrych obyczajów w obrocie gospodarczym. Powód nie uprawdopodobnił tego, by kwota ta pozostawała w jakimkolwiek związku z realnymi kosztami, jakie ponosi w związku z zawieraniem umów tego rodzaju. Reasumując podnieść należy, że postanowienia umowy pożyczki z dnia 30 września 2015 r., nakładające na pozwaną obowiązek zapłaty prowizji w kwocie 3.700 złotych stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art.

k.c. Sąd nie miał przy tym podstaw prawnych do miarkowania wysokości prowizji, skoro ustawa stanowi, że postanowienie umowne nie wiąże (w domyśle: w całości) konsumenta – pozwanego w niniejszej sprawie. Wobec powyższego powództwo podlegało oddaleniu w całości. Z kolei w pkt II Sąd na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.817 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, kierując się wyrażoną w tym przepisie zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Pozwana poniosła opłatę od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (1.800 złotych - § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U.2018.265 t.j. z dnia 2018.01.30). ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) S., (...)