orzeka I. oskarżonego R. P. uznaje za winnego zarzuconego mu czynu z tym, że ustala iż czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 6 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt VII K 1050/16 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego w w/ wyrokiem na okres od 14.02.2017 r. do 14.02.2020 r, tj. czynu wyczerpującego znamiona występku określonego w art.
z art.
kk i za to skazuje go, a na podstawie art.
z art. 37a kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; III. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 10000 (dziesięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, tj. od godz. 12:20 w dniu 19.02.2018 r. do godz. 14:45 w dniu 20.02.2018r.; V. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych w tym kwotę 300(trzysta) złotych tytułem opłaty. Sygn. akt IV K 269/19 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2019 r. tutejszy Sąd uznał oskarżonego R. P. za winnego tego, że: w dniu 19 lutego 2018 r. w W. przy ul. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu I-1,06 mg/l, II-0,93 mg/l, III-0,95 mg/l prowadził pojazd mechaniczny marki M. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 6 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt VII K 1050/16 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego w/w wyrokiem na okres od 14.02.2017 r. do 14.02.2020 r. Mając na uwadze, iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożony przez prokuratora dotyczy jedynie rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, Sąd stosownie do treści art. 423 § 1a k.p.k. ograniczył zakres uzasadnienia do części wyroku dotyczącej jedynie tych rozstrzygnięć. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: zeznań świadków: M. B. (k. 7v), P. S. (k. 10v-11, 83), protokołu użycia alkometru (k. 6-6v), świadectwa wzorcowania (k. 6a), protokołu zatrzymania osoby (k. 2-2v), odpisu wyroku i informacji z KRK (k. 36 – 39) Sąd uznał, iż wina oskarżonego odnośnie zarzucanego mu czynu nie budzi żadnych wątpliwości. Bezsporne jest, że oskarżony R. P. w dniu 19 lutego 2018 r. prowadził pojazd mechaniczny, tj. samochód marki M. (...) o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, a ponadto zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu sygn. akt VII 1050/16 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonych wyżej wymienionym wyrokiem na okres od 14.02.2017 r. do 14.02.2020 r., a więc swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu określonego w art.
z art.
Zgodnie z art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy w próbie krwi pobranej od badanego występuje stężenie powyżej 0,5 promila alkoholu albo stężenie w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm
k.k., na gruncie niniejszej sprawy, koniecznym było dopuszczenie się przez sprawcę prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości pomimo uprzedniego prawomocnego skazania za przestępstwo z art.
k.k., a także dopuszczenie się tego przestępstwa w trakcie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów. Na bazie zgromadzonego materiału dowodowego nie ma wątpliwości, że oskarżony R. P. swoim czynem wypełnił również znamiona przestępstwa z art.
Przy wymiarze kary jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował znaczny stan nietrzeźwości oskarżonego kilkukrotnie przekraczający dopuszczalne przez prawo normy. Okoliczność łagodzącą stanowi natomiast dotychczasowa niekaralność oskarżonego za przestępstwa innego rodzaju(informacja z KRK – k. 76-77), jak również okoliczność że po interwencji świadka zaprzestał kierowania pojazdem (zeznania świadków: M. B. (k. 7v), P. S. (k. 10v-11, 83). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu R. P. za przypisany mu czyn karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym - uznając wyżej wymienioną karę za adekwatną zarówno do stopnia winy jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, jak również za realizującą swoje zadania w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na osobę oskarżonego, ponadto za sprawiedliwą w odczuciu społecznym. Sąd uznał, iż wymierzona w górnych granicach kara ograniczenia wolności stanowić będzie dolegliwość dla oskarżonego odczuwalną, a zarazem wpływającą pozytywnie na jego zachowanie. Powyższa kara w ocenie Sądu uświadomi mu nieopłacalność tego rodzaju zachowań i nieuchronność poniesienia za nie odpowiedzialności karnej, a jednocześnie skłoni go do refleksji nad swoim dotychczasowym postępowaniem wzbudzając w oskarżonym poczucie respektu i szacunku do obowiązującego porządku prawnego i w konsekwencji spełni wobec niego swą rolę wychowawczą. Biorąc pod uwagę historię kryminologiczną oskarżonego, który był dotychczas jednokrotnie karany, orzeczenie w niniejszej sprawie kary izolacyjnej byłoby zbyt daleko idącą dolegliwością dla oskarżonego R. P.. Zdaniem Sądu oskarżony nie jest osobą na tyle zdemoralizowaną, że jego resocjalizacja winna odbywać się wyłącznie w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności, a kara ograniczenia wolności w orzeczonym wymiarze będzie wymagała od oskarżonego zaangażowania, odpowiedzialnego i systematycznego działania polegającego na odpracowywaniu wskazanych prac społecznych. W związku z popełnieniem przez oskarżonego występku z art.
w zw. z art.
Sąd był zobligowany również do orzeczenia na podstawie art. 42 § 3 k.k. obok kary także środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Nie ma wątpliwości, że zastosowanie najbardziej rygorystycznego środka karnego w postaci orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w stosunku do kierujących popełniających przestępstwo z art. 178 § 4 k.k. ma oddziaływać wychowawczo przede wszystkich na sprawcę, ale także kształtować świadomość prawną społeczeństwa w zakresie przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a w szczególności zwrócić uwagę na nieuchronność poniesienia dolegliwych konsekwencji w przypadku ponownego popełnienia przestępstwa polegającego na prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Ponadto w ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy nie zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami, aby odstąpić od orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w stosunku do oskarżonego, czyli wyeliminowania oskarżonego na zawsze z ruchu jako kierowcy wszelkich pojazdów mechanicznych. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego R. P. świadczenie pieniężne w kwocie 10000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Przy orzekaniu ww. środka karnego Sąd miał na uwadze zarówno istniejące w tym zakresie potrzeby społeczne, a także konieczność uświadomienia oskarżonemu naganności i niestosowności jego postępowania. Oznaczając kwotę świadczenia pieniężnego Sąd wziął pod uwagę zarówno dotychczasową karalność oskarżonego za przestępstwo z art.
k.k., jak również sytuację majątkową, osobistą i możliwości zarobkowe oskarżonego. Uwzględniając te okoliczności Sąd orzekł świadczenie pieniężne w kwocie 10000 złotych w związku ze skazaniem za przypisany sprawcy czyn, a więc w najniższym możliwym wymiarze, przewidzianym przepisami prawa karnego. Na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności stosownie do dyspozycji art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 19 lutego 2018 r. od godz. 12:20 do dnia 20 lutego 2018r. do godz. 14:45. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. uznając, iż nie ma podstaw do zwolnienia oskarżonego od obowiązku ich uiszczenia. O opłacie Sąd orzekł stosownie do dyspozycji art. 2 ust.1 pkt 4 i ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.