k.p. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 3 w zw. z art. 37 ust. 3 i 4 Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Wojskowych Jednostek Organizacyjnych Sfery Budżetowej. Zgodnie ze wskazanymi przepisami, powodowi przysługuje jednorazowa odprawa pieniężna w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia. Ekwiwalent urlopowy wynosił u powoda 11223,33 zł. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego powód wskazał, że zmiana statusu pracownika – emeryta na status wyłącznie emeryta jest przejściem na emeryturę w rozumieniu art.
Ponadto, z uwagi na okoliczność, iż żołnierz zawodowy nie jest pracownikiem, otrzymanie odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby, nie wyłącza na podstawie art.
prawa do odprawy emerytalnej przysługującej pracownikowi. Powód dodał, że rozważany przepis nie formułuje wymogu przejścia na emeryturę z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Nakazem zapłaty z dnia 12 grudnia 2018 r. wydanym w postępowaniu upominawczym Sąd uwzględnił roszczenie powoda w całości. (k.51) Na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r. pełnomocnik powoda ostatecznie sprecyzował roszczenie podnosząc, że po zapoznaniu się z zaświadczeniem o zarobkach domaga się zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 13 550,04 zł tytułem odprawy. W sprzeciwie do nakazu zapłaty strona pozwana 2 (...) Oddział (...) we W. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych (k. 54). W uzasadnieniu strona pozwana podniosła zarzut braku zdolności sądowej 2 (...) Oddziału (...), a ponadto wskazała, iż brak podstaw do uznania, iż prawo do odprawy emerytalnej z tytułu ustania stosunku pracy byłego żołnierza zawodowego przysługuje niezależnie do przejścia przez niego na emeryturę z systemu powszechnego. W ocenie strony pozwanej powód nie nabył uprawnień do odprawy emerytalnej na podstawie art.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód Z. S. w okresie od dnia 26 października 1966 r. do dnia 24 lutego 1989 r. pełnił czynną służbę wojskową. Decyzją z dnia 11 stycznia 2008 r. ustalone zostało wobec powoda prawo do emerytury wojskowej od dnia 1 lutego 2008 r. W dniu 01 marca 2010 r. powód zawarł z Jednostką Wojskową (...) W. umowę o pracę na czas nieokreślony. W oparciu o przedmiotową umowę powód był zatrudniony na stanowisku robotnika magazynowego jak i robotnika gospodarczego, w pełnym wymiarze czasu pracy. Na mocy art. 23 1 k.p. nastąpiło przejście zakładu pracy na 2 (...) Oddział (...) we W.. Pismem z dnia 31 stycznia 2017 r. strona pozwana rozwiązała z powodem Z. S. rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu przedłużającej się niezdolności do pracy wskutek choroby oraz brakiem uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego – na podstawie art. 53 par. 1 pkt 1 lit b K.p. W dniu 21 września 2018 r. powód zwrócił się do strony pozwanej z wnioskiem o przyznanie odprawy emerytalnej. Strona pozwana odmówiła przyznania prawa do świadczenia. Dowód: Decyzja o przyznaniu emerytury wojskowej z dnia 11.01.2018 r. (k. 88), -opinia specjalna wraz z zaświadczeniem (k.9-10), - świadectwa pracy z dnia 15.03.2001 oraz 31.01.2017 (k.13, 23), -umowy o pracę. (k.14- 21), -wezwanie do zapłaty odprawy z dnia 21.09.2018 r. (k.27), Akta osobowe powoda (w załączeniu do akt sprawy), -przesłuchanie powoda P. B. k.52. Zgodnie z postanowieniami Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Wojskowych Jednostek Organizacyjnych Sfery Budżetowej, pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje jednorazowa odprawa pieniężna, która po co najmniej 35 latach pracy należy się w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia (art. 48 ust. 1 pkt 6). Odprawę oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy (art. 48 ust. 2). Przy ustalaniu okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio postanowienia art. 37 ust. 3 i 4 Układu (art. 48 ust. 3). Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wysługę lat wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia (art. 37 ust. 3). Do okresu pracy uprawniającego do dodatku za wysługę lat wlicza się także okresy odbywania czynnej służby wojskowej (art. 37 ust. 4 pkt 1). Bezsporne W ostatnim miesiącu zatrudnienia wynagrodzenie powoda wyniosło 4631,50 zł brutto. Średnie wynagrodzenie powoda za trzy ostatnie miesiące zatrudnienia wyniosło 2258,34 zł brutto (1864,84 zł netto). Dowód: -zaświadczenie o średnim miesięcznym wynagrodzeniu powoda z ostatnich 3 miesięcy zatrudnienia (w aktach osobowych) Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jako zasadne. W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia od strony pozwanej kwoty 13 550,04 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 28 września 2018 r. do dnia zapłaty, tytułem odprawy emerytalnej. Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa, podnosząc przede wszystkim brak zdolności sądowe 2 (...) Oddziału (...) a nadto wskazała że odprawa emerytalna przysługuje jedynie w przypadku otrzymywania emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Stan faktyczny w sprawie był bezsporny, nie kwestionowany przez żadną ze stron, dlatego Sąd oparł swoje ustalenia na dowodach z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy których treści ani prawdziwości strony nie kwestionowały. Zdaniem Sądu dowody z dokumentów w całości stanowią wiarygodny materiał dowodowy, gdyż ich treść jest jasna, oczywista i nie budzi wątpliwości a jednocześnie koresponduje z zeznaniami powoda. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu braku legitymacji strony biernej strony pozwanej wskazać należy, że pracodawcą w myśl art. 3 k.p. jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. W orzecznictwie Sądu Najwyższego widoczna jest wyraźna tendencja do uznawania za pracodawcę, w złożonych strukturach organizacyjnych, niższego szczebla tej struktury. Na przykład jeżeli spółka prawa handlowego ma oddziały w różnych miejscowościach, to one są zazwyczaj uważane za pracodawców, a nie spółka, mimo że ona jest osobą prawną. Na przykład w wyroku z dnia 6 listopada 1991 r., I PRN 47/91, OSP 1992, z. 7–8, poz. 151, SN stwierdził, że każda osoba prawna jest pracodawcą w rozumieniu art. 3, chyba że dla niektórych pracowników za pracodawcę należy uznać jednostkę organizacyjną stanowiącą jej część składową. Podobnie jest w odniesieniu do jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa – za pracodawcę sędziego sądu rejonowego uważany jest ten sąd (uchwała SN z dnia 23 lipca 1993 r., I PZP 30/93, OSNCP 1994, nr 6, poz. 123). Z uchwały SN z dnia 29 lipca 2003 r., III PZP 8/03, OSNP 2004, nr 5, poz. 75, wynika, że pracodawcą prokuratora prokuratury rejonowej jest ta prokuratura. Pracodawcą dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy jest ten urząd, a nie Krajowy Urząd Pracy (wyrok SN z dnia 19 grudnia 1997 r., I PKN 448/97, OSNAPiUS 1998, nr 22, poz. 649). Analogicznie traktowane są gminne jednostki organizacyjne. Według wyroku SN z dnia 20 października 1998 r., I PKN 390/98, OSNAPiUS 1999, nr 23, poz. 744, gminny ośrodek pomocy społecznej jako jednostka organizacyjna zatrudniająca pracowników jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 również wobec kierownika ośrodka, choćby kompetencja do jego zatrudnienia i zwalniania należała do zarządu gminy, a kompetencja do wydawania poleceń dotyczących pracy przysługiwała burmistrzowi (wójtowi). Z wyroku z dnia 11 września 1998 r., II UKN 196/98, OSNAPiUS 1999, nr 18, poz. 589, wynika, że szkoły podstawowe prowadzone przez gminy są pracodawcami dla zatrudnionych w nich nauczycieli i innych pracowników. Wobec pracowników za tego rodzaju zobowiązania pracodawców odpowiedzialność ponosi Skarb Państwa lub gmina. Aby te jednostki będące częścią większej struktury mogły być uznane za pracodawcę, muszą spełniać dwa podstawowe warunki, uregulowane w przepisach wewnętrznych określających ich status: wyodrębnienie finansowo-organizacyjne oraz samodzielne zatrudnianie pracowników. W ocenie Sądu 2 (...) Oddział (...) we W. spełniała wskazane warunki. Jako państwowa jednostka organizacyjna była wyodrębniona finansowo – organizacyjnie, choć wynagrodzenia pracowników były wypłacane przez inny podmiot. Ponadto wskazać należy, że to Komendant ww. był wskazywany jako osoba reprezentująca pracodawcę w dokumentach związanych z zatrudnieniem powoda. On też składał powodowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę, przyznał mu ekwiwalent za urlop i podpisał w imieniu strony pozwanej świadectwo pracy. W związku z powyższym zarzut braku biernej legitymacji procesowej po stronie 2 (...) Oddziału (...) we W. okazał się niezasadny. W sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych pracodawcą, a więc stroną postępowania nigdy nie jest Skarb Państwa, lecz państwowa jednostka organizacyjna uprawniona do samodzielnego zatrudniania pracowników. Reasumując w ocenie Sądu 2 (...) Oddział (...) we W. był pracodawcą powoda w rozumieniu art. 3 k.p. Przechodząc do merytorycznej analizy przedmiotu sporu to materialnoprawną podstawę roszczenia powoda stanowi art. 92()1 § 1 k.p., w myśl którego pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. W doktrynie wskazuje się, że z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wyprowadzić można cztery przesłanki nabycia prawa do odprawy pieniężnej: 1) spełnienie przez pracownika warunków uprawniających do jednego z tych świadczeń, 2) przejście na emeryturę lub rentę, 3) rozwiązanie stosunku pracy oraz 4) związek między rozwiązaniem stosunku pracy i przejściem na emeryturę lub rentę. Wyrażany jest także pogląd, zgodnie z którym kodeksowa regulacja odpraw emerytalnej i rentowej ma charakter powszechny, wyznaczając „minimalny standard” w tym zakresie (por. wyrok SN z 9.12.2015 r., I PK 1/15, LEX nr 1959540). Przepisy branżowe i zakładowe mogą, przy zachowaniu zasady uprzywilejowania, wprowadzać odmienne warunki nabywania prawa do odprawy i ustalać inną ich wysokość (Wagner, Barbara. Art. 92
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.