I C 1251/16

(1), M. S., R. S. o nakazanie opuszczenia, opróżnienia i wydania lokalu mieszkalnego położonego w N. przy ul. (...) z jednoczesnym wskazaniem im lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) w N. jako lokalu zamiennego, wskazywanego wcześniej pozwanym przez powoda w wykonaniu decyzji administracyjnej o wyłączeniu budynku przy ul. (...) z użytkowania. Strona powodowa domagała się nadto zasądzenia kosztów procesu. W uzasadnieniu strona powodowa podniosła, że jest właścicielem lokalu przy ul. (...), a pozwani zajmują przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Najemcą lokalu była G. S. na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z dnia 19.11.1991 roku sygn. akt I C 477/91w sprawie ustalenia wstąpienia w stosunek najmu po zmarłym poprzednim najemcy. W dniu 12 kwietnia 2006 roku miasto N. zawarło z pozwaną G. S. umowę najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego na czas nieokreślony. Umowa ta zastąpiła poprzednio obowiązującą umowę z dnia 19.12.1997 roku na skutek aktualizacji powierzchni użytkowej. Budynek przy ul. (...) decyzją (...) z dnia 10.07.2014 roku znak (...)został wyłączony z użytkowania na czas wykonywania prac remontowych. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z uwagi na zakres prac, roboty remontowe potrwają co najmniej dwa lata. Strona powodowa powołując się na treść art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy wypowiedziała pozwanym umowę najmu przedmiotowego lokalu pismem z dnia 28 kwietnia 2016 roku ze skutkiem na dzień 31 maja 2016 roku. Jednocześnie pismem z dnia 20 czerwca 2016 roku znak (...)powód złożył pozwanej ofertę najmu lokalu zamiennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie praw lokatorów. Pozwani J. S. i M. S. nie zajęli stanowiska w sprawie, skutkiem czego w dniu 30.10.2017 roku Sąd wydał przeciwko nim wyrok zaoczny (k. 199). Pozwani J. S. i M. S. pismem z dnia 15 listopada 2017 roku złożyli sprzeciw od wyroku zaocznego (k. 225-228) wnosząc o oddalenie powództwa w stosunku do nich oraz zasadzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwani podnieśli, że stan faktyczny ustalony przez Sąd Rejonowy w zasadniczej części został przez Sąd prawidłowo ustalony, ale zadaniem składających sprzeciw Sąd wyprowadził z tych ustaleń częściowo nietrafne wnioski co winno prowadzić do zmiany orzeczenia. Pozwani podnieśli, iż w ustaleniach faktycznych Sąd pominął fakt, ze w przedmiotowym lokalu mieszka nadto żona pozwanego M. S. – P. S.

(1). Zatem posiada ona legitymację bierną do występowania w procesie w charakterze pozwanej i, ich zdaniem, Sąd winien wezwać ją do udziału w sprawie na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów. Dodatkowo pozwani wskazali, iż na chwilę składania sprzeciwu P. S.

(1)była w ciąży, w związku z czym zastosowanie winien znaleźć przepis art. 14 ust 4 pkt 1 cytowanej ustawy. Końcowo pozwani powołali się na sprzeczność działań powoda z zasadami współżycia społecznego jako że pozwany M. S. mieszkał w przedmiotowym lokalu od urodzenia, pozwani czynili na lokal znaczne nakłady. Powód w odpowiedzi na sprzeciw (k. 330-331) wniósł o utrzymanie w mocy wyroku zaocznego z dnia 30.10.2017 roku w stosunku do pozwanych M. S. i J. S.. W uzasadnieniu stanowiska wskazano, iż powód nie kwestionuje faktu, iż obecnie w przedmiotowym lokalu może zamieszkiwać P. S.

(1), jak również małoletnie dziecko pozwanego M. S. i P. S.

(1). Zdaniem strony powodowej nie posiadają oni jednak statusu lokatora w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów. Status ten może determinować wyłącznie przepis prawa materialnego a zgodnie z cytowaną ustawą P. S.

(1)i jej nowonarodzone dziecko takiego statusu nie posiadają gdyż nie posiada jakiegokolwiek tytułu do zajmowania przedmiotowego lokalu. Zdaniem powoda, w momencie zamieszkania P. S.

(1)w spornym lokalu umowa najmu lokalu mieszkalnego przy ul. (...) już nie obowiązywała gdyż została wypowiedziana z dniem 30 kwietnia 2016 roku i uległa rozwiązaniu z dniem 31 maja 2016 roku. Zdaniem powoda P. S.

(1)jako nie posiadająca statusu lokatora nie jest legitymowana biernie do występowania w niniejszej sprawie w charakterze pozwanej. Na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 roku pełnomocnik powoda oświadczył, iż nie wnosi o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanej P. S.

(1)(k. 333). Sąd w uzupełnieniu ustaleń faktycznych poczynionych w uzasadnieniu z dnia 17 listopada 2017 roku ustalił, że P. S.

(1)zamieszkała z pozwanym M. S. po ślubie tj. po dniu 9 września 2017 roku. Pozwany co do zasady wraz z całą rodziną zajmuje dom należący do siostry A. S.

(2). Obecnie czasowo przebywa w przedmiotowym lokalu przy ul (...). Pozwany zamieszkuje z żoną P. S.

(1)oraz z małoletnim dzieckiem. Poprzednio do września 2017 roku P. S.

(1)mieszkała z rodzicami w S., gmina P.. Pozwany M. S. pracuje uzyskując dochód 1900 złotych netto, P. S.

(1)obecnie jest na zasiłku macierzyńskim uzyskując kwotę 1400 złotych miesięcznie. Pozwany otrzymuje świadczenie wychowawcze tzw. 500+. Pozwani nadal nie byli w przedmiotowym lokalu zamiennym, nie są nim zainteresowani. Dowód: zeznania pozwanego M. S. – k. 333/2-334, zeznania świadka P. S.

(1)– k. 334-334/2, zeznania świadka D. T. – k. 334/2 Podobnie bezsporny stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie twierdzeń pozwanego M. S. oraz świadków P. S.

(1)i D. T., które nie spotkały się zaprzeczeniami strony przeciwnej i dlatego też mając na uwadze wyniki całej rozprawy Sąd uznał je za przyznane (art. 230 k.p.c.). Sąd co do zasady i okoliczności istotnych w sprawie dał wiarę zarówno twierdzeniem samego pozwanego jaki przesłuchanych świadków, gdyż ich relacje były spójne i logiczne. Ustalenie, że P. S.

(1)mieszka w spornym lokalu od września 2017 roku nie przekreśla ustaleń poczynionych uprzednio, iż pozwani co do zasady nie mieszkali w spornym lokalu na stałe oraz że posiadają dom na terenie miasta, który został przepisany na córkę A. S.

(2), a w którym to domu cała rodzina de facto przebywa z zamiarem stałego pobytu. Zresztą wskazać należy, iż pozwani ustalenia tego w sprzeciwie od wyroku zaocznego nie kwestionowali, wskazując, iż Sąd ustalił stan faktyczny w sposób prawidłowy. Sąd oddalił wnioski dowodowe o przesłuchanie dalszych świadków jako zmierzające wyłącznie do przewlekłości postępowania. Strona powodowa nie kwestionowała faktu, iż w chwili obecnej w lokalu może zamieszkiwać P. S.

(1)wraz z małoletnim dzieckiem stąd prowadzenie dowodów na okoliczności przyznane przez strony było zbędne. Sąd pominął dowód z zeznań pozwanego J. S., gdyż pozwany wezwany na rozprawę w dniu 19 czerwca 2018 roku pod rygorem pominięcia dowodu z jego zeznań, nie stawiła się celem przesłuchania. Sąd zważył co następuje: Powództwo w stosunku do M. S. i J. S. zasługiwało na uwzględnienie z argumentacją podniesioną w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 października 2017 roku. Uzupełniające ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie nie mogły doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym pozwanych M. S. i J. S.. Stąd na podstawie art. 347 k.p.c. Sąd utrzymał w mocy wyrok zaoczny wydany w stosunku do M. S. i J. S.. Odnosząc się do wniosku pozwanych o wezwanie w charakterze pozwanej P. S.

(1)stwierdzić należy, iż był on niezasadny. Z zeznań P. S.

(1), przesłuchanej na rozprawie wywołanej wniesieniem sprzeciwu od wyroku zaocznego, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż zamieszkała ona czasowo w przedmiotowym lokalu nie wcześniej niż w dniu 9 września 2017 roku. W tym kontekście wskazać należy, iż pozostali pozwani od 31 maja 2016 roku nie mają jakiegokolwiek tytułu prawnego do zamieszkiwania w lokalu przy ul. (...) gdyż umowa najmu została im wypowiedziana pismem z dnia 28 kwietnia 2016 roku na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów. Wskutek wypowiedzenia pozwani po dniu 31 maja 2016 roku nie posiadali i nadal nie posiadają żadnego prawa do władania tym lokalem. Nie mogą oni skutecznie powoływać się wobec strony powodowej na żadne uprawnienie, które mogłoby przeszkodzić w dochodzeniu ochrony własności. Skutkiem tego na jakiekolwiek uprawnienie nie może powoływać się także P. S.

(1). Zamieszkała ona w lokalu już po skutecznym wypowiedzeniu umowy najmu stąd nie przysługuje jej żadne uprawnienie do jego zajmowania, także takie wynikające ze stosunku rodzinnego (art. 28 1 k.r.i.o.) skoro na dzień zamieszkania w spornym lokalu nie przysługiwało ono także jej mężowi M. S.. Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 1 ustawy o ochronie praw lokatorów ilekroć w ustawie jest mowa o lokatorze należy przez to rozumieć najemcę lokalu lub osobę używającą lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. Wskazać należy, iż P. S.

(1)w chwili zajmowania przedmiotowego lokalu nie służył żaden tytuł prawny do zamieszkania w mieszkaniu przy ul. (...). Analogiczna sytuacja dotyczy małoletniego dziecka pozwanego M. S.. A zatem w stosunku do P. S.

(1)i jej małoletniego dziecka nie mogą znaleźć zastosowania przepisy art. 14 i 15 ustawy o ochronie praw lokatorów gdyż nie stosuje się ich do osób, które nie są lokatorami w rozumieniu tej ustawy (por. uchwała SN z dnia 15.11.2001 roku, sygn.. III CZP 66/01, publ. OSNC 2002/9/109, Lex 49470). Dodatkowo zauważyć trzeba, iż eksmisja z lokalu przy ul. (...) ma nastąpić do lokalu zamiennego, skutkiem czego stronom i tak nie przysługiwałoby roszczenie o ustalenie prawa do lokalu socjalnego gdyż żądanie wydania ma swoje źródło w treści art. art. 11 ust 2 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniosek pozwanych o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanej P. S.

(1), wskazując dodatkowo, iż z treści art. 15 ustawy wynika, iż to powód winien oznaczyć osoby, które winny być w tym trybie do udziału w sprawie wezwane. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw z art. 348 k.p.c. przyjmując, iż niedziałanie pozwanych przed wydaniem wyroku zaocznego było elementem taktyki procesowej pozwanych o czym wprost zeznał pozwany M. S.. Na koszty rozprawy po wyroku zaocznym złożył się koszt wynagrodzenia pełnomocnika powoda na podstawie § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu z chwili wniesienia powództwa (Dz.U.2015.1804). ZARZĄDZENIE - (...) - (...) - (...) (...)