KP w razie niewykonania przez pracownika ugody, dotyczącej naprawienia szkody w mieniu pracodawcy, podlega ona wykonaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, po nadaniu jej klauzuli wykonalności przez sąd pracy. Sąd pracy odmówi nadania klauzuli wykonalności ugodzie, jeżeli ustali, że jest ona sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego (art.
Ugoda ta stanowi ugodę pozasądową w rozumieniu art. 777 §1 pkt 3 KPC. Z ustaleń Sądu poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że uczestniczka podpisała ugodę z dnia 11 lipca 2013 roku, podpisała ona również aneks do tej ugody z dnia 6 listopada 2013 roku. Sąd miał na uwadze, że w toku postępowania uczestniczka argumentowała, że ugoda ta została przez nią podpisana w wyniku groźby bezprawnej, że zmuszono ją do jej podpisania. Uczestniczka nie wykazała, aby miała uchylić się od skutków swego oświadczenia woli. Zgodnie z art. 87 KC w zw. z art. 300 KP kto złożył oświadczenie woli pod wpływem bezprawnej groźby drugiej strony lub osoby trzeciej, ten może uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia, jeżeli z okoliczności wynika, że mógł się obawiać, iż jemu samemu lub innej osobie grozi poważne niebezpieczeństwo osobiste lub majątkowe. W niniejszej sprawie uczestniczka wskazała na groźbę zwolnienia jej przez pracodawcę w trybie dyscyplinarnym. W ocenie Sądu jednak zagrożenie pracownikowi zwolnieniem dyscyplinarnym nie stanowi groźby bezprawnej. Pracodawca w ramach swoich kompetencji ma bowiem prawo do zwolnienia pracownika w trybie bez wypowiedzenia jeżeli spełnione są przesłanki wynikające z treści art 52 kp.. Zgodność z prawem takiego trybu rozwiązania umowy o pracę może być badana w toku postępowania sądowego z odwołania pracownika od rozwiązania umowy o pracę. Postawienie pracownika przed dokonaniem wyboru podpisania ugody lub rozwiązaniem z pracownikiem umowy o pracę, nie stanowi groźby bezprawnej w rozumieniu przepisów art 87 kc w związku z art 300 kp. Reasumując powyższe Sąd doszedł do wniosku, że uczestniczka nie działała pod wpływem groźby bezprawnej podpisując ugodę z dnia 11 lipca 2013 roku. Ponadto Sąd miał też na uwadze, że uczestniczka nie złożyła oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych swego oświadczenia z dnia 11 lipca 2013 roku. Z treści ugody wynika, że uczestniczka zobowiązała się do pokrycia szkody stwierdzonej w mieniu powierzonym. Zgodnie z art. 124 § 1 i 2 KP pracownik, któremu powierzono z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się, odpowiada w pełnej wysokości za szkodę w tym mieniu. Od tej odpowiedzialności pracownik może się uwolnić, jeżeli wykaże, że szkoda powstała z przyczyn od niego niezależnych, a w szczególności wskutek niezapewnienia przez pracodawcę warunków umożliwiających zabezpieczenie powierzonego mienia (art. 124 § 3 KP). Wnioskodawca przedstawił w toku postępowania dokumenty potwierdzające powierzenie mienia uczestnikowi (umowy o współodpowiedzialności materialnej za mienie powierzone). Przedłożone zostały również podpisane przez uczestniczkę noty obciążeniowe, na kwoty wskazane w treści ugody. W ocenie sądu wnioskodawca wykazał fakt powierzenia mienia uczestniczce, a także wysokość szkody powstałej w mieniu jej powierzonym. Tym samym w ocenie Sądu zbadanie formalnej treści ugody przemawia za uznaniem, że nie zachodzą przesłanki z art.
W toku postępowania został też podniesiony zarzut przedawnienia. Zgodnie z art. 291 § 1 KP roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Z kolei art. 291 §2 KP wskazuje, że roszczenia pracodawcy o naprawienie szkody, wyrządzonej przez pracownika wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych, ulegają przedawnieniu z upływem 1 roku od dnia, w którym pracodawca powziął wiadomość o wyrządzeniu przez pracownika szkody, nie później jednak niż z upływem 3 lat od jej wyrządzenia. W ocenie Sądu jednak w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia roszczenia, bowiem wnioskodawca nie złożył powództwa o zasądzenie na jego rzecz świadczenia z tytułu szkody, lecz wniósł o nadanie ugodzie klauzuli wykonalności. Do wniosku o nadanie klauzuli nie mają zaś zastosowania terminy przedawnienia z art. 291 § 1 i 2 KP. Reasumując Sąd uznał, iż należy w niniejszej sprawie nadać ugodzie klauzulę wykonalności zgodnie z wnioskiem wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podst. art. 98 KPC oraz §8 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 1800, ze zm.), zasądzając na rzecz wnioskodawcy od uczestniczki kwotę 120,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 50,00 zł tytułem zwrotu opłaty od wniosku uiszczonej przez wnioskodawcę. zarządzenie: odpis uzasadnienia doręczyć M. W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.