1035 k.c. i art. 212 § 2 k.c. poprzez ustalenie błędnej wysokości spłaty i niewłaściwe rozważenie interesów stron przy powszechnie znanej zmianie wartości siły nabywczej pieniądza w latach 1978, 1991 i 2004, tj. poprzez błędne uznanie, że wpłata kwoty 260.000 (...) w 1991 r. odpowiadała 86% wkładu mieszkaniowego, co w efekcie doprowadziło do błędnego uznania, że nakład z majątku wspólnego M. (...) na majątek osobisty W. M. odpowiada kwocie 72.896,18 zł. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, apelujący domagali się zmiany zaskarżonego postanowienia w pkt 8 lit. a i b poprzez zasądzenie od M. O. na rzecz K. M. i R. M.
1035 k.c. i art. 212 § 2 k.c. poprzez błędne ustalenie wysokości kwot należnych wnioskodawcom tytułem spłat oraz niewłaściwe rozważenie interesów uczestników postępowania przy powszechnie znanej zmianie wartości siły nabywczej pieniądza w latach 1978, 1991 i 2004, tj. poprzez błędne uznanie, że w 1991 r. kwota 260.000 (...) odpowiadała 86% wkładu mieszkaniowego, co w efekcie doprowadziło do błędnego uznania, że nakład z majątku wspólnego M. (...) na majątek osobisty W. M. odpowiada kwocie 72.896,18 zł. Zarzut ten jest chybiony. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, podzielanym również przez Sąd Okręgowy, art.
nie ma zastosowania przy podziale majątku wspólnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2009 r., V CSK 39/09, L., z dnia 26 stycznia 2011 r., II CSK 321/10, L., czy z dnia 29 września 2011 r., IV CSK 632/10, L.). Prawo rodzinne stanowi część prawa cywilnego, ale wykazuje swoiste cechy. Z tego względu przepisy prawa rodzinnego mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów prawa cywilnego. Materialnoprawną podstawą żądania zwrotu wydatków i nakładów na majątek osobisty, poczynionych z majątku wspólnego małżonków, jest art. 45 k.r.o., a w sprawach nieunormowanych stosuje się odpowiednio – z mocy odesłania zamieszczonego w art. 46 k.r.o. – przepisy o wspólności majątku spadkowego i o dziale spadku. To unormowanie, potwierdzone przez przepisy procesowe (art. 567 § 1 i 3 k.p.c.), ma charakter wyczerpujący, wyłączający korzystanie w jego obrębie z art.
Przy podziale majątku dorobkowego małżonków nie orzeka się „o zmianie wysokości lub sposobu spełnienia świadczenia od początku pieniężnego”, lecz uwzględnia się w końcowym rozliczeniu wydatki i nakłady w sposób przyjęty od dawna w judykaturze. Wprowadzony później – a mianowicie dopiero na mocy ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321) – art.
nie może tych zasad zmienić ani korygować. (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2009 r., V CSK 39/09, L.). Na tle stosowania art. 45 k.r.o., utrwalił się w judykaturze pogląd – na który zresztą powołał się Sąd I instancji, dokonując rozliczenia nakładów – zgodnie z którym nakłady z majątku wspólnego na majątek odrębny należy rozliczyć w ten sposób, że ustala się stosunek procentowy ich wartości do wartości nabywanego składnika majątkowego w chwili nabycia, a następnie tę relację „przenosi się” na chwilę dokonywania podziału majątku wspólnego małżonków (por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1980 r., III CZP 46/80, L., z dnia 17 kwietnia 1989 r., III CZP 31/89, (...) 1989 , nr 4, s. 12, czy z dnia 5 października 1990 r., III CZP 55/90, L., jak również postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2008 r., III CSK 356/08, L.). Przenosząc powyższy wywód na grunt sprawy, będącej przedmiotem kontroli instancyjnej, stwierdzić zatem trzeba, że w sytuacji, gdy Sąd Rejonowy, wobec braku możliwości poczynienia odmiennych ustaleń, będącego konsekwencją niedostatku materiału dowodowego, przyjął, iż wkład mieszkaniowy, związany ze spółdzielczym lokatorskim prawem do lokalu nr (...), położonego w S. przy ul. (...), stanowiący 70% kosztu budowy w/w lokalu, został spłacony z majątku wspólnego W. M. i uczestniczki M. O. w 86%, wartość owego nakładu na dzień ustania wspólności majątkowej małżeńskiej W. M. i M. O. – przy ustaleniu, że rynkowa wartość przedmiotowego lokalu według stanu na dzień 20 czerwca 2004 r. i według cen aktualnych – wyraża się kwotą 72.896,18 zł [86% x (70% x 121.090 zł)]. W konsekwencji, Sąd I instancji trafnie ustalił, że obojgu wnioskodawcom należą się spłaty w kwotach po 12.844,62 zł [(13/48 x 84.763 zł) – (¼ x 36.448,09 zł) – 1.000 zł]. Wobec powyższego, należy sformułować wniosek, iż apelacja nie zawiera zarzutów, mogących podważyć stanowisko Sądu Rejonowego, a tym samym, jako bezzasadna, podlegać musi oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym K. M. i R. M.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.