Zgodnie z art. 822 § 1 i 4 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Na mocy natomiast art.
kc o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie miały także przepisy art. 361 § 2 kc, zgodnie z którym w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz art. 363 § 1 kc, który stanowi, że co do zasady naprawienie szkody winno nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie do stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej, przy czym gdyby przywrócenie do stanu poprzedniego pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Podstawową kwestią sporną pomiędzy stronami była przyczyna powstania szkody. Strona powodowa wywodziła, iż wskutek zatankowania na (...) w G. przy ul. (...) benzyny zanieczyszczonej wodą oraz fekaliami doszło do uszkodzenia silnika pojazdu powoda w wyniku jego zatarcia. Strona pozwana kwestionowała związek przyczynowy pomiędzy uszkodzeniami silnika a faktem zatankowania zanieczyszczonej benzyny na stacji benzynowej należącej do ubezpieczonego, wskazując, iż w toku postępowania likwidacyjnego, na podstawie ekspertyzy rzeczoznawcy samochodowego, ustaliła, że przyczyną zatarcia tłoków w gładziach cylindrów był brak poprawnego smarowania silnika, co może być skutkiem zbyt niskiego poziomu oleju silnikowego. W celu rozstrzygnięcia powyższej spornej kwestii Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej. Jak wskazano powyżej biegły dokonał wszechstronnej analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również zeznań świadków, a także przeprowadził oględziny pojazdu. Na tej podstawie biegły jednoznacznie stwierdził, iż przyczyną awarii pojazdu powoda było zatankowanie paliwa z zawartością wody wskutek czego doszło do ponadnormatywnych obciążeń termicznych, które doprowadziły do zatarcia elementów silnika. Ustalenia biegłego korespondowały z zeznaniami świadków. Z zeznań świadka P. S. wynikało, iż po przetransportowaniu pojazdu powoda do warsztatu naprawczego przy użyciu kamery endoskopowej stwierdzono uszkodzenia w postaci śladów zatarcia poszczególnych gładzi cylindrów. W warsztacie zdemontowano miskę olejową, z której spuszczono około 4 l oleju, co jak wskazuje biegły, jest odpowiednią ilością zgodną z zapisami widniejącymi w instrukcji obsługi przedmiotowego pojazdu. Z zeznań świadka P. S. wynikało również, iż mechanicy nie stwierdzili żadnych nieszczelności miski olejowej, miska była sucha a zatem szczelna. Jak wskazuje biegły w toku dokonanych przez niego oględzin stwierdził istnienie śladów nieprawidłowej współpracy w złożeniach tłok -pierścienie tłokowe - tuleja cylindrowa mających postać licznych rys na elementach gładzi cylindrów, wykruszenia nagaru na denkach tłoków oraz śladów niszczenia (korozji) powstałych w wyniku reakcji chemicznych wywołanych obecnością wody w komorach spalania. Na panewkach głównych silnika oraz czopach wału korbowego biegły nie zaobserwował natomiast żadnych znamion wskazujących na ponadnormatywne zużycie tych elementów. Zdaniem biegłego uszkodzenia mechaniczne, na które powołuje się pozwany, polegające na wyłamaniach poszycia zderzaka przedniego oraz elementów osłaniających silnik, mogą mieć charakter najechania na przeszkodę. Co jednak najistotniejsze, w toku analizy materiałów dowodowych biegły nie stwierdził uszkodzeń mechanicznych miski olejowej będącej kluczowym podzespołem dla ustalenia przyczyn powstania szkody. Z powyższego wynika, że podczas zaistnienia awarii silnik posiadał prawidłową ilość oleju i nie wykazywał wycieków oleju z okolicy miski olejowej. Stwierdzone wskutek oględzin rzeczoznawcy pozwanego zanieczyszczenia miski olejowej oraz podzespołów w jej okolicy mogą być pozostałościami po dokonanym demontażu a następnie prowizorycznym montażu miski olejowej, a nie czynnikami świadczącymi o wycieku oleju, który mógł powodować stopniowe zacieranie silnika. Nadto należy wskazać, iż okoliczności powstania szkody, w tym przebieg awarii, opisane przez powoda, odpowiadają mechanizmowi powstawania tego rodzaju uszkodzeń. Jak wskazał biegły przebyty przez powoda dystans od zatankowania tj. około 1 km oraz charakterystyka warunków panujących w ruchu miejskim pozwala na stwierdzenie, iż powstanie ponadnormatywnego nagaru następowało lawinowo. Głównym czynnikiem powodującym jednak przyspieszone wytworzenie się nagaru była obecność wody w paliwie. Jak wskazuje biegły domieszka wody wtryśnięta do komory spalania powodowała, że zanieczyszczony nią cylinder nie wykonywał pracy w danym cyklu, w związku z czym silnik w pierwszym etapie po zatankowaniu paliwa zaczął się „dławić”. Odpowiada to opisowi powoda, który wskazał że po około 300 m przed ostatecznym zatrzymaniem się pojazdu silnik zaczął „przerywać jakby nie miał paliwa”. Wtryskiwanie paliwa w fazie pracy poszczególnych cylindrów nie spowodowało gwałtownego zatrzymania procesu spalania, ale stopniowo zaburzało działanie silnika. Wynikało to z nieprawidłowych właściwości powstałej mieszanki paliwowo-powietrznej, co biegły szczegółowo opisał w opinii. Nie bez znaczenia jest koincydencja czasowa pomiędzy zatankowaniem paliwa na stacji ubezpieczonego a zatrzymaniem pojazdu. Wszystkie te okoliczności wskazują, że jedyną przyczyną powstania szkody w postaci unieruchomienia silnika wskutek jego zatarcia, było zatankowanie zanieczyszczonego paliwa na stancji benzynowej ubezpieczonego. Zatem, co do zasady pozwany ponosi odpowiedzialność za powstałą szkodę. Kolejną kwestią sporną była wysokość szkody. W tym zakresie swoje ustalenia Sąd również oparł na dowodzie z opinii biegłego. W przedstawionej opinii M. P. wskazał, że Wysokość niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu z uwzględnieniem przeciętnych (średnia arytmetyczna) stawek stosowanych przez zakłady naprawcze na terenie T. za roboczogodzinę prac blacharskich, mechanicznych i lakierniczych wynosi 26.726,51 zł. Opinia biegłego nie była w tym zakresie kwestionowana przez pozwanego. Zważywszy, iż w toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił powodowi tylko kwotę 2.887,90 zł powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. W związku z powyższym, ,na mocy art. 822 § 1 i 4 kc i art.
kc Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 17.831,93 zł z tytułu odszkodowania obejmującego koszty naprawy. Na podstawie art. 481 kc od powyższej kwoty Sąd zasądził odsetki ustawowe od dnia 1 lipca 2017r. do dnia zapłaty. Termin wymagalności roszczenia Sąd ustalił w oparciu o art. 817 kc i uznał, że po upływie 30 – dniowego terminu roszczenie stało się wymagalne. O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 98 kpc i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającego niniejszy spór pozwanego na rzecz powoda kwotę 5109 zł, na którą składają się: opłata sądowa od pozwu (892 zł), zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego (600 zł), a także opłata za czynności fachowego pełnomocnika będącego radcą prawnym w stawce minimalnej stosownie do 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (3.600 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Ponadto, na mocy art. 98 kpc w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 8 ust.1 i art. 83 i 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego koszty wyłożone tymczasowo przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Gdyni na pokrycie kosztów opinii biegłego sądowego w wysokości 1.647,27 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.