k.c.), gdyż będące jego podstawą postanowienia umowy kredytowej sąd uznał za niedozwolone postanowienia umowne, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny do momentu zawarcia umowy kredytowej (por. uchwała 7 sędziów SN z dnia 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17). Nie istniało więc ab initio zobowiązanie powodów do zapłaty tych sum (uzasadniany wyrok ma charakter deklaratywny, a nie konstytutywny). Zarzut przedawnienia jest niezasadny, gdyż roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia przedawniały się z upływem 10-letniego terminu wynikającego z art. 118 k.c. (obecnie jest to termin 6-letni, liczony od daty wejścia w życie nowelizacji w/w przepisu w lipcu 2018 r.). Pobierani refinansowania składek nie było świadczeniem okresowym, choćby z tego względu, że każdorazowo przesłanki do jego powstania były oceniane w zależności od salda zadłużenia powodów. Każdy kolejny okres obowiązywania tej opłaty był więc niezależny i aktualizował się odrębnie, w każdorazowo inaczej wyliczanej wysokości. Argument pozwanego, że powodowie osiągnęli korzyść poprzez uzyskanie dostępu do kapitału w sytuacji braku odpowiedniego wkładu własnego, jest uogólnieniem sytuacji każdego klienta banku, który otrzymuje kredyt po spełnieniu określonych warunków. Nie może być akceptowana sytuacja, że część konsumentów jest dyskryminowana prawnie z uwagi na niski wkład własny i „płaci” za to wprowadzeniem do umowy abuzywnych postanowień. N. jest wymogiem umów w takim samym stopniu dotyczących klientów z wystarczającym, jak i z niewystarczającym wkładem własnym. Argumentacja pełnomocnika pozwanego w tym zakresie jest generalnie chybiona jako rażąco jednostronna: w rzeczywistości banki – jako przedsiębiorcy na konkurencyjnym rynku – angażują się w każdą praktykę, która umożliwia im utrzymanie określonej bazy rynkowej i jej rozszerzenie. Korzyść banku w przypadku udzielania kredytów z niskim wkładem własnym polega więc na czerpaniu pożytków z odsetek i opłat (prowizji), na takiej samej zasadzie, jak w przypadku każdego innego rodzaju kredytowania. Im więcej udzielonych kredytów przez dany bank, tym lepsza jego sytuacja w odniesieniu do konkurencji. Bank, który dobrowolnie rezygnowałby z udzielania kredytów z niskim wkładem własnym utraciłby w istotnym stopniu udział w rynku, a byłby w bardziej niekorzystnej sytuacji (mniejszy przychód, niezadowolenie akcjonariuszy itd.). Przedstawianie więc przedmiotowej umowy jako jednostronnie korzystnej tylko dla powodów jest więc nieuprawnione. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I. sentencji na mocy art. 410 §
w zw. z art. 405 k.c., art. 455 k.c., art. 481 §
w zw. z art. 369 k.c. W punkcie II. sentencji powództwo oddalono częściowo (co do daty początkowej odsetek od 527 zł) na mocy art. 455 k.c. a contrario. Koszty Powodowie ulegli jedynie co do bardzo nieznacznej części zgłoszonego roszczenia, stąd zasądzono całość należnych kosztów procesu (na mocy art. 100 k.p.c., punkt III. sentencji), na które składa się: opłata sądowa od pozwu 180 zł, opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (900 zł, § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.