II C 1120/17

(1), w postepowaniu nakazowym, powód – (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego: - kwoty 430.421,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, - kwoty 312.261,74 zł tytułem odsetek umownych za opóźnienie od dnia 24 maja 2011 roku do 20 stycznia 2015 roku, - kwoty 78.761,18 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 20 stycznia 2015 roku do dnia 14 lipca 2017 roku, - kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądania podano, że pozwany, w dniu 22 stycznia 2010 roku, zawarł z (...) S.A. w W. umowę kredytu konsumpcyjnego P. nr (...) na kwotę 480.000 zł, zabezpieczonego hipotekami na nieruchomości powoda, która to umowa została zmieniona aneksem z 8 kwietnia 2010 roku. Wobec nie wywiązywania się pozwanego z warunków umowy, została ona wypowiedziana pismem z 13 września 2010 roku. Powód podniósł, iż stał się wierzycielem pozwanego w wyniku przelewu wierzytelności wynikającej z umowy bankowej. /pozew k. 3-7/ Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 2 sierpnia 2017 roku, Sąd nakazał pozwanemu zapłacić na rzecz strony powodowej, w terminie dwóch tygodni, dochodzoną kwotę oraz kwoty 5.381 zł tytułem zwrotu opłaty od pozwu i 7.217 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. /nakaz zapłaty k. 179/ W dniu 23 sierpnia 2017 roku A. N.

(1)skutecznie wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w całości, zarzucając przedawnienie dochodzonej wierzytelności, a to z powodu, że od daty wymagalności roszczenia upłynęły trzy lata, a nabywca wierzytelności wynikającej z czynności bankowe, bankiem niebędący, nie może powoływać się na przetrwanie biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postepowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego /sprzeciw z uzasadnieniem k. 184/185/. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w sprzeciwie, powód domagał się zasądzenia należności wskazanej w pozwie wskazując, iż pozwany wielokrotnie uznawał roszczenie i przerywał bieg przedawnienia zawierając kolejne ugody tak z poprzednikiem prawnym strony powodowej, jak i z samym powodem. /pismo k. 192/ Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 22 stycznia 2010 roku A. N.

(1)zawarł z (...) Bankiem (...) S.A. umowę kredytu P., która następnie zmieniona została aneksem z 8 kwietnia 2010 roku. Zgodnie z treścią umowy bank udzielił pozwanemu kredytu na cele konsumpcyjne w kwocie 480.000 zł, a pozwany zobowiązał się spłacić kredyt wraz z odsetkami na warunkach określonych w umowie, ratalnie, w terminie 71 miesięcy. Na zabezpieczenie wykonania zobowiązania, pozwany, miedzy innymi, ustanowił na należącej do niego nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy (...) (KW nr (...)) hipoteki umowną zwykłą i kaucyjną, pierwsza w wykocie 480.000 zł, druga do 240.000 zł. (niesporne, kopia umowy kredytu k. 15, kopia aneksu k. 20) Wobec niewywiązywania się przez A. N.

(1)z powyższej umowy, bank (...) S.A. wypowiedział umowę pismem z 13 września 2010 roku, wskazując, ze wypowiedzenie oznacza wymagalność całej kwoty zadłużenia w terminie wypowiedzenia, to jest 30 dni. Do zapłaty przypadało wówczas łącznie 468.424,96 zł. (niesporne, kopia wezwania do zapłaty i wypowiedzenia z potwierdzeniem odbioru k.22, 23) W dniu 16 listopada 2010 roku bank (...) S.A. wystawił przeciwko pozwanemu bankowy tytuł egzekucyjny nr (...), który postanowieniem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z dnia 19 stycznia 2011 roku zapadłym w sprawie zaopatrzony został w klauzulę wykonalności. Na podstawie tego tytułu, przeciwko A. N.

(1)toczyła się w sprawie KM 44734/11 egzekucja sądowa prowadzona przez Komornika działającego przy wskazanym wyżej sądzie. . (niesporne, kopia bte k. 24, postanowienia w sprawie II Co 303/11 k. 25, postanowienia Komornika k. 40) Po wystawieniu bankowego tytułu egzekucyjnego, w dniu 28 grudnia 2010 roku, miedzy pozwanym a bankiem zawarta została ugoda, mocą której pozwany uznał wierzytelność wynikająca z umowy kredytu, w wysokości wskazanej w ugodzie, w całości wraz z odsetkami i zobowiązał się do spłaty w ratach do czerwca 2011 roku. (§ 1 pkt 2 i § 2). (niesporne, kopia ugody k. 26) Kolejną ugodę, w której wierzytelność banku uznana została w wysokości wskazanej w jej treści, przez pozwanego w całości strony umowy kredytowej zawarły, w celu ustalenia nowych warunków spłaty, 19 grudnia 2013 roku (pozwany pismem z 14 stycznia 2014 roku potwierdził uznanie), a następnie aneksowały ją 17 lutego 2014 roku i 14 marca 2014 roku, kiedy to powód uznał ponownie w całości wierzytelności sięgającą kwoty 702.007,46 zł (17.02.2014r.) i 706.724,40 zł (14.03.2014 r.). (niesporne, kopia ugody z 19.12.2013 k. 28, aneksy k. 34 i 37.) W dniu 23 grudnia 2014 roku (...) Bank (...) S.A. przeniosła wierzytelność wobec A. N.

(1)wraz z zabezpieczeniem na (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W.. Nabywca wierzytelności ujawniony został jako wierzyciel hipoteczny w księdze prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej zabezpieczenie kredytu. Toczące się z wniosku (...) S.A., na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego, postępowanie wykonawcze, umorzona zostało przez Komornika, na wniosek wierzyciela, postanowieniem z 11 lutego 2015 roku. (niesporne, kopia umowy sprzedaży wierzytelności k. 41, fragment listy wierzytelności k. 61-64, kopia odpisu zawiadomienia o wpisie wierzyciela hipotecznego k. 67, postanowienia Komornika k. 40) Po nabyciu wierzytelności powodowy Fundusz wzywał pozwanego do zapłaty. (niesporne, kopia pisma k. 69) W dniu 18 maja 2015 roku miedzy A. N. a (...) doszło do zawarcia porozumienia, mocą którego pozwany uznał w całości za bezsporną i wymagalną wierzytelność strony powodowej nabytą od (...) S.A., a wynikającą z umowy kredytu z 22 stycznia 2010 roku, która na ten dzień wynosiła 769.318,25 zł. Następnie, w dniu 14 czerwca 2016 roku miedzy pozwanym a nabywcą wierzytelności - (...) doszło do zawarcia umowy ugody, w której pozwany ponownie uznając wierzytelność wynikającą z umowy kredytu w całości (na 30 maja 2016 roku w kwocie łącznie 788.103,36 zł) zobowiązał się do spłaty na rzecz wierzyciela kwoty 600.000 zł do końca lipca 2016 roku, przy czym strony uzgodniły, że brak zapłaty tej kwoty w umówionym terminie spowoduje wymagalność całej kwoty zadłużenia wynikającej z umowy kredytu wraz z odsetkami, które to kwoty staną się natychmiast wymagalne. Pozwany z porozumienia, a także ugody się nie wywiązał. (niesporne, kopia porozumienia k. 193, kopia umowy ugody k. 73) Na zadłużenie pozwanego składają się: - kwota 430.421,20 zł tytułem niespłaconego kapitału i odsetki ustawowe za opóźnienie od tej kwoty od dnia wniesienia pozwu, - 312.261,74 zł tytułem odsetek umownych za opóźnienie od 24 maja 2011 roku do 20 stycznia 2015 roku - kwota 78.761,18 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie od 21 stycznia 2015 roku do 14 lipca 2017 roku . /okoliczności niesporne/ Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na powołanych dowodach z dokumentów, a dokładniej ich kopiach, co jest dopuszczalne na podstawie przepisu art. 308 § 1 k.p.c.. Co istotne, powyższy stan faktyczny nie był miedzy stronami sporny, bowiem powód, we wniesionym sprzeciwie nie kwestionował złożonych przez stronę powodową dokumentów, ani w ogóle przedstawionego stanu faktycznego, a jedynie podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo zostało uwzględnione w całości. Zarzut przedawnienie nie jest bowiem zasadny. Racje ma powód wskazując, że roszczenie wynikające z umowy kredytu, przedawnia się, zgodnie z przepisem art. 118 k.c., z upływem trzech lat. Sąd podziela także przedstawiony przez powoda pogląd Sądu Najwyższego, zgodnie z którym, nabywca wierzytelności wynikającej z czynności bakowej, sam bankiem nie będący, nie może powoływać się na przerwanie terminu przedawnienia w związku z postępowaniem egzekucyjnym toczącym się na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego. W niniejszej sprawie pogląd ten jednak nie ma zastosowania i pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie. Zgodnie z treścią przepisów art. 120 § 1, 123 § 1 pkt 2 i 124 § 1 Kodeksu cywilnego bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, a jego bieg przerywa się przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje; po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Jak ustalono, w niniejszej sprawie dłużnik kilkakrotnie, za każdym razem w odstępach mniejszych niż trzyletnie, uznawał wobec pierwotnego wierzyciela, a potem jego następcy prawnego pod tytułom szczególnym, istnienie wierzytelności wynikającej z zawartej umowy kredytowej i jej wysokość. Patrząc od daty wypowiedzenia kredytu, czyli wymagalności całości udzielonej pozwanemu kwoty z odsetkami, co nastąpiło we wrześniu 2010 roku, kolejne ugody, względnie porozumienia zawierane były: 28 grudnia 2010 roku, 19 grudnia 2013 roku (plus aneksy, drugi z 14 marca 2014 roku), 18 maja 2015 roku i 14 czerwca 2016 roku. Jak wynika z porównania tych dat, przedawnienie roszczenia przeciwko pozwanemu nie nastąpiło. Mając na uwadze, że pozwany nie kwestionował stanu faktycznego sprawy, roszczenie zostało uwzględnione w całości na podstawie tworzącym miedzy stronami prawo postanowień umowy z 22 stycznia 2010 roku. Podstawę prawną działalności powoda stanowi art. 183 ustawy o funduszach inwestycyjnych z dnia 27 maja 2004 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 157), w myśl którego fundusz inwestycyjny zamknięty może być utworzony jako fundusz sekurytyzacyjny dokonujący emisji certyfikatów inwestycyjnych w celu zgromadzenia środków na nabycie wierzytelności, w tym wierzytelności finansowanych ze środków publicznych w rozumieniu odrębnych przepisów, lub praw do świadczeń z tytułu określonych wierzytelności. Pozwany był kontrahentem poprzednika powodowego funduszu z tytułu zawarcia umowy z (...) S.A. Powodowy Fundusz nabył od (...) S.A. wierzytelność w stosunku do pozwanego w drodze cesji na podstawie art. 509 k.c. Zgodnie z treścią tego przepisu wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią w drodze przelewu, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania (§1). Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§2). Umowa cesji została zawarta przez strony w formie pisemnej. Załącznikiem do umowy jest wykaz przelewanych wierzytelności, wśród których wymieniona została wierzytelność wobec pozwanego. Wysokość wierzytelności nie była kwestionowana. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zapadło w oparciu o zasadę wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. , Strona powodowa poniosła koszt opłaty od pozwu i zastępstwa procesowego przez fachowego pełnomocnika. Wysokość opłaty od pozwu w sprawie rozpoznawanej w postępowaniu zwykłym wynosi 21.522 zł. Sąd mylnie jednak przyjął w wyroku, że strona powodowa uiściła całą opłatę. Tymczasem powód wnosząc pozew w postępowaniu nakazowym uiścił jednie czwartą jej część, a do reszty, po skierowaniu sprawy do rozpoznania w postępowaniu upominawczym, na nie był wzywany (zgodnie z treścią art. 130 3 § 2 k.p.c. nie było ku temu podstawy) . Pozwany winien, zatem zwrócić powodowi ¼ opłaty, to jest faktycznie uiszczone 5.381 zł, a pozostałe ¾ opłaty ( to jest 16.141 zł) winien uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi. Pozwany winien także zwrócić stronie powodowej koszty zastępstwa, które wynoszą, w postępowaniu zwykłym 10.800 zł plus opłata od udzielonego pełnomocnictwa.