i art.233 § 1 k.p.c. poprzez nierozważenie wszechstronne pozostającego w dyspozycji Sądu Rejonowego materiału dowodowego i ograniczenie się do badania dokumentów ściśle pod względem formalnym z pominięciem podczas czynności badawczych treści postanowienia sądu, - art.31 ust.2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, a także art. 34 i art. 36 ust.1 i 2 tej ustawy. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie wniosku w zaskarżonej części poprzez wpisanie w dziale II księgi wieczystej obok współwłaścicieli (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w 17/24 częściach, Z. K. w 1/24 części, nadto osoby wskazane w postanowieniu znoszącym współwłasność tj. J. P.
Zakres kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym zakreśla art.
k.p.c., który jest normą szczególną w stosunku do reguł postępowania dowodowego mających zastosowanie w postępowaniu nieprocesowym. Zgodnie z powołanym przepisem sąd w postępowaniu wieczystoksięgowym bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Przepis ten wskazuje na wąski zakres środków dowodowych jakimi dysponuje sąd w postępowaniu wieczystoksięgowym. W tym stanie rzeczy, brak jest jakichkolwiek postaw do żądania przez wnioskodawcę załączenia do akt postępowania wieczystoksięgowego akt innych postepowań i przeprowadzanie z nich dowodów. Wniosek w tym zakresie wykracza poza kognicję sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym. Na marginesie należy zauważyć, że skarżący nie sprecyzował nawet jakie dokumenty z akt sprawy II Ns 760/14 Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi chce powołać jako dowód w sprawie. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wobec ukształtowania w treści art.
zakresu kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia istnienia podstawy wpisu, która nie wynika z załączonych do wniosku o wpis dokumentów. Sąd jest związany stanem rzeczy istniejącym w dacie złożenia wniosku oraz kolejnością wpływu wniosków. Badanie zaś treści księgi wieczystej odnosi się do stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej i do ustalenia, czy prawo, którego wniosek dotyczy, wywodzi się z prawa poprzednika. Rację ma Sad I instancji i w tym zakresie, że kognicja sądu wieczystoksięgowego nie ma charakteru wyłącznie formalnego. Obowiązek badania treści dokumentu dołączonego do wniosku o wpis mieści w sobie również konieczność oceny, czy dokument ten stanowi uzasadnioną podstawę wpisu. W konsekwencji sąd jest obowiązany badać czynność materialną stanowiącą podstawę wpisu nie tylko pod względem formalnoprawnym, lecz także pod względem jej skuteczności materialnej. Powinien zatem zbadać, czy czynność ta uzasadnia powstanie, zmianę lub wygaśnięcie prawa, które ma być wpisane do księgi wieczystej lub z niej wykreślone. Musi ocenić, czy prawo, które ma być wpisane, zostało ważnie ustanowione. Podstawę tej oceny stanowić mogą wyłącznie ustalenia dokonane na podstawie treści wniosku, treści dołączonych do niego dokumentów oraz treści księgi wieczystej. W granicach kognicji określonej w art.
sąd wieczystoksięgowy nie może badać merytorycznej zasadności orzeczenia sądowego. Zgodzić należy się w pełni z sądem I instancji i w tym zakresie, że sąd w postępowaniu wieczystoksięgowym nie może rozstrzygać jakichkolwiek sporów, w szczególności sporów o prawo. W postępowaniu wieczystoksięgowym nie jest dopuszczalne ustalanie rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości, gdyż wymagałoby to prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie szerszym, niż pozwala na to art.
Zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że jeżeli nieuwzględnienie wniosku o wpis stwarza stan niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, osoba, która ma w tym interes prawny, może wystąpić z powództwem przewidzianym w art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Dopiero wydane w tym postępowaniu orzeczenie jest podstawą dokonania wpisu na podstawie art.31 ust.2 u.k.w.h. Przepis ten bowiem znajduje zastosowanie wówczas, gdy dołączone do wniosku dokumenty wyrażają pewność istnienia rzeczywistego, aktualnego stanu prawnego. Nie ma podstaw do rozstrzygania przez sąd wieczystoksięgowy kwestii wątpliwych lub spornych, które należą do postępowania przewidzianego w art. 10 u.k.w.h. Brak jest także jakichkolwiek podstaw do stawiania Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 31 ust.2 , a także art. 34 i art. 36 ust.1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece ( tj. Dz. U. z 2018r. poz. 106). Wbrew twierdzeniom skarżącego, do wniosku nie zostały załączone dokumenty mogące stanowić podstawę dokonania żądanego wpisu. Na przeszkodzie dokonania żądanego wpisu stoi treść księgi wieczystej. Z poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń wynika, że w okresie od dnia wydania postanowienia o zniesieniu współwłasności sygn. akt IV Ns I 343/96 do dnia złożenia wniosku Nr Dz Kw 19778/18 w dziale II księgi wieczystej (...) dokonano wpisów na podstawie dziedziczenia oraz umów sprzedaży. Osoby, których wykreślenia domaga się wnioskodawca, dysponują tytułami własności do nieruchomości, również wnioskodawca posiada tytuł prawny do nieruchomości w postaci prawomocnego orzeczenia sądu. W przedmiotowej sprawie zachodzi więc spór o prawo własności nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy (...) oznaczonej jako działka nr (...). Jak wcześniej wykazano sąd w postępowaniu o wpis w księdze wieczystej nie rozstrzyga sporów o prawo. Ponadto z ustaleń wynika, że w obrocie prawnym funkcjonują dwa różne postanowienia spadkowe, a mianowicie postanowienie z dnia 27 lipca 2004 roku sygn. akt III Ns 911/03 o stwierdzeniu nabycia spadku po S. B. i J. B.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.