VI Ka 200/19

(1)(P.) ur. (...) Ś. syna E. i M. oskarżonego z art. 279§1 kk w zw. z art. 64§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 8 listopada 2018 r. sygnatura akt III K 682/18 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 624§1 kpk

1. zmienia punkt 3 zaskarżonego wyroku przyjmując, że podstawę prawną wymierzenia kary łącznej stanowi art. 85§1 i §2 kk oraz art. 86§1 kk;
2. w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;
3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P.

(2)kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; 4. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa Sygn. akt VI Ka 200/19 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje. Apelacja obrońcy okazała się skuteczna jedynie o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało zmienić pkt. 3 zapadłego wyroku poprzez przyjęcie, że podstawę prawną wymierzenia kary łącznej stanowi art. 85 § 1 i § 2 kk oraz art. 86 § 1 kk. W badanym przypadku znajdowały zastosowanie – tak w sferze rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie oskarżonego, jak i w zakresie orzeczenia o karze łącznej – znowelizowane przepisy ustawy karnej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. Przesądzały o tym bowiem daty obu przypisanych M. P.

(1)czynów: 16/17 sierpnia 2017 r. oraz 22/23 października 2017 r. Sąd Rejonowy trafnie zastosował przepisy znowelizowane, o czym przekonywała treść części sprawozdawczej badanego wyroku. Sąd I instancji w niedostatecznym stopniu dał jednak temu wyraz, gdy chodziło o wskazanie podstawy prawnej wymierzenia łącznej kary pozbawienia wolności. W punkcie 3 dyspozycji tegoż wyroku wskazano art. 85 kk i art. 86 § 1 kk. O ile powołanie drugiego z tych przepisów nie budzi żadnych zastrzeżeń, o tyle „całościowe” przytoczenie art. 85 kk powoduje uzasadnione wątpliwości. Przepis ten tylko w wersji sprzed nowelizacji, a zatem sprzed daty 1 lipca 2015 r nie dzielił się na jednostki redakcyjne niższego rzędu (tj. paragrafy, ustępy, punkty). „Ogólne” przywołanie art. 85 kk sprowadza sugestie błędnego zastosowania tego przepisu w wariancie obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. Z kolei, na gruncie ustawy karnej w wersji obowiązującej aktualnie – wskazanie w podstawie prawnej ukształtowania in concreto kary łącznej art. 85 kk „ w całości” – również nie jest prawidłowe. Jedynie dwie pierwsze obecne jego jednostki redakcyjne (tzn. paragrafy) znajdują zastosowanie w realiach faktycznych rozpatrywanego przypadku i tylko one winny były zostać przywołane. Stąd modyfikacja pkt. 3 zaskarżonego wyroku wprowadzona przez Sąd odwoławczy. Co do zasady natomiast apelacja obrońcy nie zasługiwała na akceptację. Sąd Rejonowy starannie i w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe i w pisemnych motywach orzeczenia dokonał prawidłowej analizy oraz oceny przeprowadzonych na rozprawie głównej dowodów. W świetle niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń faktycznych nie budziły najmniejszych zastrzeżeń i wątpliwości sprawstwo i wina M. P.

(1). Także przyjęta przez Sąd orzekający kwalifikacja prawna jego występków jest prawidłowa. Sąd merytoryczny trafnie też ustalił, wskazał i ocenił okoliczności, jakie legły u podstaw wyboru rozmiaru jednostkowych i łącznej – kar pozbawienia wolności, w tym wyboru metody, wedle której orzeczona została ta ostatnia. Żadna ze wspomnianych kar nie zawiera w sobie cech rażącej i niewspółmiernej surowości. W zakresie kar „cząstkowych” wymierzono oskarżonemu – i to pomimo działania w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 kk – kary po jeden rok pozbawienia wolności, a zatem, w rozmiarze najniższym przewidzianym sankcją przepisu art. 279 § 1 kk. Bezprzedmiotowe pozostają tym samym wszelkie dywagacje na temat nadmiernej represyjności rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Sąd ten nie popełnił jednakże błędu korzystając z zasady asperacji (i to w formie zbliżonej do sumy kar jednostkowych) przy kształtowaniu kary łącznej. Stopień podmiotowych i przedmiotowych związków pomiędzy obu zbiegającymi się przestępstwami był co prawda – znaczny. Chodziło bowiem o identyczne w praktyce czyny o analogicznej kwalifikacji prawnej, skierowane przeciwko jednemu i temu samemu dobru chronionemu prawem, popełnione w zbliżony sposób i w zbliżonych okolicznościach. Dzielił je przy tym stosunkowo mały odstęp czasowy. Identycznie wyglądały też pobudki i motywy kierujące sprawcą. Identycznie wyglądała postać winy i zamiaru. W rachubę wchodziła jednakże odmienność podmiotów pokrzywdzonych. Omawiany czynnik decydujący o wyborze sposobu i metody wymierzenia kary łącznej przedstawiał się dla M. P.

(1)dodatnio. Nader negatywnie wyglądał jednak czynnik kolejny, a to w postaci wzglądu na prewencyjne i wychowawcze oddziaływanie kary łącznej. Oskarżony dopuścił się aż dwóch przestępstw o znacznym stopniu szkodliwości społecznej, działając w ramach recydywy. Był nadto jak dotąd (licząc z przedmiotowymi występkami) karany dziesięciokrotnie. Pierwszy prawomocny wyrok skazujący zapadł w roku 1998, a zatem przed ponad dwudziestu laty. Wobec oskarżonego zapadały wyroki, gdzie wymierzano kary pozbawienia wolności z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia ich wykonania. Systematycznie jednak dochodziło do zarządzeń wykonania tychże kar. M. P.

(1)odbywał już zatem kary izolacyjne. Dysponował dostatecznie dużą ilością czasu, by zmienić swoją postawę życiową i dostosować się do obowiązującego porządku prawnego. Nie uczynił jednak tego, czego wyrazem były kolejne skazania i aktualnie popełnione przestępstwa. Wszystko to przemawiało za stosunkowo surowym potraktowaniem oskarżonego przy wymierzaniu kary łącznej. Ze względów prewencyjnych i wychowawczych orzekanie łagodniejszej kary łącznej, zwłaszcza wedle metody pełnej absorpcji – stanowiłoby dla M. P.

(1)nieuzasadnioną niczym nagrodę. Instytucja kary łącznej nie została natomiast pomyślana jako swoista premia dla sprawcy dopuszczającego się większej liczby przestępstw. W takim wypadku jej rola byłaby wręcz demoralizująca i utwierdzająca przekonanie o opłacalności podobnego procederu. Kara łączna orzeczona przez Sąd Rejonowy należycie spełni zatem swe cele ustawowe i winna być potraktowana jako zasłużona i pozbawiona cech represji nadmiernej. Oskarżony popełniając dalsze przestępstwa winien był się liczyć ze zdecydowaną rekcją organów wymiaru sprawiedliwości, czego wyraz stanowi przedmiotowa kara łączna. Sąd Okręgowy w pozostałej niezmienionej części utrzymał zatem zaskarżony wyrok w mocy. O należnościach obrońcy z urzędu oraz o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono jak w punktach: 3 i 4 wyroku niniejszego.