1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, §
1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. Apelację wywiodła pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W., domagając się zmiany zaskarżonego wyroku co do pkt 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 11, 12, 14 i oddalenia powództwa, zmianę pkt 12 zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych za I i II instancję, ewentualnie uchylenia zaskarżonej części wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, pozostawiając temu Sadowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa, to jest art. 233 k.p.c. poprzez: - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, to jest uznanie tylko i wyłącznie w oparciu o dokumenty prywatne pochodzące od powoda w sytuacji, gdy pozwana twierdzi, iż wypłacała powodowi składniki objęte pozwem, - dokonanie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, na skutek przeprowadzenia postępowania dowodowego bez rozważenia w sposób bezstronny i wszechstronny zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że powód nie przebywał na urlopie wypoczynkowym oraz urlopie bezpłatnym. Na uzasadnienie podano, że powód nie był pracy, nie domagał się od pracodawcy dopuszczenia do pracy. Powód w grudniu 2015 roku był na urlopie bezpłatnym; zaś w 2016 roku przebywał na urlopie wypoczynkowym albo był niezdolny do pracy i przebywał na zwolnieniu lekarskim. Pozwana podała, że spełniła roszczenie powoda jeszcze przed wytoczeniem powództwa. Powód otrzymał przekazem pocztowym ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wysokości 561,66 zł; nadto, powód otrzymał od pracodawcy kwoty 996 zł i 1 494 zł w październiku 2015 roku, kwotę 597 zł w listopadzie 2015 roku, kwoty 597 zł i 597 zł w grudniu 2015 roku. Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w postępowaniu apelacyjnym. Na uzasadnienie podano, że wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i odpowiada prawu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że pozwana ponosi odpowiedzialność za zobowiązania pracodawcy powoda, to jest (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w W.. Pracodawca – spółka komandytowa została rozwiązana bez przeprowadzenia likwidacji i wyrejestrowana z Krajowego Rejestru Sądowego. Za zobowiązania pracodawcy odpowiedzialność ponoszą komandytariusz K. G. oraz komplementariusz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.. Należy przypomnieć, że wspólnicy ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki, pomimo jej wykreślenia z rejestru przedsiębiorców, niezależnie, czy do zakończenia bytu prawnego spółki doszło po przeprowadzeniu likwidacji, czy też na skutek innych czynności przewidzianych np. w uchwale wspólników (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2009 roku, w sprawie III CZP 52/09). Do chwili zaspokojenia wierzycieli spółki, po jej rozwiązaniu, wspólnicy odpowiadają za zobowiązania spółki w następujący sposób: 1. komandytariusze odpowiadają osobiście za zobowiązania wykreślonej spółki wobec jej wierzycieli do wysokości sumy komandytowej, określonej w umowie spółki, chyba że przed wykreśleniem spółki z rejestru wnieśli do spółki wkład odpowiadający wysokością co najmniej sumie komandytowej, a w ramach likwidacji lub innego sposobu zakończenia działalności spółki nie otrzymali zwrotu wniesionego wkładu – wówczas odpowiedzialności nie ponoszą (art. 111 k.s.h. i 112 k.s.h.); 2 komplementariusze odpowiadają osobiście, całym swoim majątkiem za zobowiązania wykreślonej spółki wobec jej wierzycieli (art. 22 § 2 k.s.h. w związku z art. 31 k.s.h. i 103 k.s.h.). Co prawda, na podstawie art. 31 k.s.h. w związku z art. 103 k.s.h. wspólnicy spółki komandytowej (komplementariusze i komandytariusze) ponoszą subsydiarną odpowiedzialność za zobowiązania spółki (wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna), niemniej jednak z uwagi na nieistnienie spółki po jej wykreśleniu z rejestru przedsiębiorców, bezskuteczność egzekucji z majątku spółki w tym okresie jest oczywista, gdyż próba egzekucji przez wierzyciela z majątku nieistniejącej spółki jest z góry skazana na niepowodzenie. Pozwana zarzuciła naruszenie między innymi art. 233 k.p.c., zgodnie z którym sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zasada swobodnej oceny dowodów jest jedną z podstawowych reguł procesu cywilnego. Odnosi się ona zarówno do wyboru określonych środków dowodowych, jak i do sposobu ich przeprowadzenia. Ramy swobodnej oceny dowodów określone w art. 233 § 1 k.p.c. wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania na podstawie rozważenia zebranego materiału. Dając lub odmawiając wiary zeznaniom dowodowym kieruje się wyłącznie własnym przekonaniem (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10 czerwca 1999 roku, w sprawie II UKN 685/98, opublikowany w OSNP z 2000roku, Nr 17, poz. 655; z dnia 29 września 2000 roku, w sprawie V CKN 94/00, opublikowany w LEX 52589; z dnia 14 grudnia 2001 roku, w sprawie V CKN 561/00, opublikowany w LEX 52713). Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, samo przytoczenie w apelacji odmiennej własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie może być uznane za wystarczające do podważenia dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oraz ich oceny i znaczenia jako przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 3 września 1969 roku, w sprawie PR 228/69, nie publikowany; z dnia 7 stycznia 2005 roku, w sprawie IV CK 387/04, opublikowany w LEX nr 177263; z dnia 15 kwietnia 2004 roku, w sprawie IV CK 274/03, opublikowany w LEX nr 164852). Należy wskazać, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, wyciągając przy tym właściwe wnioski i nie przekraczając ram swobodnej oceny dowodów. Sąd Rejonowy wskazał, które dowody uznał za podstawę swoich ustaleń faktycznych, a którym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd ten uzasadnił przyjęte przez siebie stanowisko i nie naruszył art. 328 § 2 k.p.c. Natomiast apelacja pozwanej stanowi wyłącznie polemikę ze stanowiskiem Sądu Rejonowego zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy orzekający w niniejszej sprawie w pełnej rozciągłości podziela argumentację i rozważania prawne poczynione przez Sąd Rejonowy. Według Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy wyczerpująco przedstawił argumenty, przyjęte za podstawę swego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Okręgowego argumentacja ta jest trafna i logiczna. Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że to na pracodawcy ciąży obowiązek prowadzenia rzetelnej dokumentacji płacowej i osobowej (w tym ewidencji czasu pracy, urlopów wypoczynkowych, dowodów wypłat wynagrodzenia za pracę). Brak tej dokumentacji lub nierzetelne jej prowadzenie nie może wpływać negatywnie na uprawnienia pracownika. Skoro zatem pozwana nie wykazała, że wypłaciła na rzecz powoda zaległe wynagrodzenie za pracę, w tym za czas niezdolności do pracy oraz, że powód w okresie zatrudnienia nie wykorzystał w całości urlopu wypoczynkowego, to powództwo musiało zostać uwzględnione w tym zakresie w całości. Powód zakwestionował świadectwo pracy wystawione przez pracodawcę w zakresie wykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz urlopu bezpłatnego. Świadectwo pracy jest dokumentem prywatnym i powód w niniejszym postępowaniu mógł ustalić prawidłową jego treść. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy w sprawie, w tym opinie biegłego do spraw pisma porównawczego, z której wynika, że powód nie zgłaszał wniosków urlopowych oraz nie wystąpił o urlop bezpłatny na grudzień 2015 roku. Oznacza to, że świadectwo pracy było nieprawidłowo wystawione. Pozwana zarzuciła, że spełniła świadczenia objęte pozwem i na tę okoliczność przedstawiła dowody przekazów, w tym 3 kwoty o wartościach netto wypłacone w listopadzie i grudniu 2015 roku, a to 597 zł, 597 zł, 996 zł. Pozwana nie wykonała zobowiązania Sądu Okręgowego i nie wskazała tytułem jakich konkretnie świadczeń te kwoty wypłaciła, i w jaki sposób je obliczyła, bowiem przekazy nie zostały opisane. Kwoty wskazane w przekazach są niższe od roszczeń powoda. Powód wskazał, że kwoty podane w przekazach otrzymał tytułem odbytych podróży służbowych, podczas których z własnych środków ponosił koszty podróży, noclegów. W związku z tym Sąd Rejonowy prawidłowo nie uwzględnił w/w kwot na poczet należności objętych pozwem. Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił powództwo o wynagrodzenie za pracę (na podstawie umowy o pracę oraz art. 80 k.p., art. 81 § 1 k.p.), wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy (art. 92 k.p.), ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (art. 171 § 1 k.p.). Reasumując, apelacja pozwanej okazała się bezzasadna i podlegała oddaleniu na mocy art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego należało orzec na podstawie art. 98 k.p.c. oraz §
1 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1800 ze zm.). (-) SSR del. Anna Capik-Pater (-) SSO Grzegorz Tyrka (spr.) (-) SSO Teresa Kalinka Sędzia Przewodniczący Sędzia
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.