Sygn. akt II C 2634/17 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 10 lutego 2017 roku ( data na prezentacie) powódka (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła zasądzenie od pozwanej M. M.
(1)na swoją rzecz kwoty w wysokości 487,00 zł wraz z odsetkami umownymi za okres od dnia 9 września 2013 r. do dnia zapłaty wraz z kosztami postępowania sądowego ( pozew, k. 2 – 3). Pozwana M. M.
(1)wniosła o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia ( stanowisko zajęte na rozprawie rozprawę w dniu 12 stycznia 2018 r., k. 37). S ąd ustalił, co następuje. M. M.
(1)zawarła w dniu 22 czerwca 2013 r. z (...) sp. z o. o. w formie elektronicznej umowę pożyczki nr (...) na kwotę 500,00 zł. Świadczenie usługi ustalone zostało na okres od dnia 22 czerwca 2013 r. do dnia 6 lipca 2013 r. (dowód: potwierdzenie zawarcia umowy, k. 10, potwierdzenie dokonania przez pozwaną opłaty rejestracyjnej, k. 8 oraz potwierdzenie przelewu pożyczki, k. 9). W dniu 18 lipca 2013 r. pozwana uzyskała zgodę na przedłużenie spłaty pożyczki o okres 30 dni, zaś w dniu 2 września 2013 r. na okres kolejnych 14 dni (dowód: wyciąg za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 lipca 2013 r., k. 15 oraz wyciąg za okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 30 września 2013 r., k. 16). Pozwana dokonała spłaty tylko części zadłużenia. Na datę wytoczenia powództwa jej zobowiązanie z tego tytułu, łącznie z odsetkami maksymalnymi liczonymi od dnia 9 września 2013 r. stanowiło kwotę 487,00 zł ( okoliczności bezsporne). Wierzytelność przysługująca pożyczkodawcy przeciwko pozwanej przeniesiona została przez jego następcę (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz powódki (dowód: oświadczenie o przeniesieniu wierzytelności z dnia 17 stycznia 2017 r., k. 11 ponadto okoliczność bezsporna). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których autentyczność i zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie budziła wątpliwości oraz na podstawie twierdzeń przyznanych wprost i niezaprzeczonych przez strony, na podstawie art. 229 k.p.c. i 230 k.p.c. Zgodnie bowiem z art. 229 k.p.c. nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności ze stanem rzeczywistym, a w myśl art. 230 k.p.c., gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. S ąd zważył, co następuje. Roszczenie zgłoszone w pozwie nie zasługiwało na uwzględnienie. Pozwana M. M.
(1)domagając się oddalenia powództwa podniosła zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego przez powoda pozwem. W ocenie Sądu zarzut pozwanej był uzasadniony, gdyż roszczenie powódki dochodzone pozwem uległo przedawnieniu z upływem trzyletniego przewidzianego treścią art. 118 k.c. jako związanego z prowadzoną przez powódkę działalnością gospodarczą, liczonego od terminu wymagalności roszczenia, za który w świetle okoliczności ustalonych w sprawie uznać należało dzień 17 września 2013 r. Z zaprezentowanych przez powódkę dowodów wynikało bowiem, że świadczenie z tytułu usługi pożyczki spełnione powinno zostać przez pozwaną do dnia 6 lipca 2013 r. Następnie w dniu 18 lipca 2013 r. pozwana uzyskała zgodę na przedłużenie spłaty pożyczki o okres 30 dni, zaś w dniu 2 września 2013 r. na okres kolejnych 14 dni. A zatem z dniem 17 września 2013 r. upłynął termin, do którego pozwana ostatecznie powinna powódce zwrócić kwotę udzielonej pożyczki. Powódka wytaczając powództwo z tytułu niewykonania zobowiązania przez M. M.
(2)w okresie do dnia 17 września 2016 r. nie naraziłaby się tym samym na skuteczny ze strony pozwanej zarzut przedawnienia roszczenia. Skoro jednak (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła pozew przeciwko pozwanej w dniu 8 lutego 2017 r. nadając go z tą datą w Urzędzie Pocztowym W. 113, zarzut pozwanej co do upływu terminu przedawnienia był uzasadniony. Zaznaczyć przy tym należy, że zawarte w uzasadnieniu pozwu twierdzenie powódki, iż ostateczny termin wymagalności spłaty pożyczki przez pozwaną ustalony został na dzień 3 lipca 2014 r. – było gołosłowne i nie znajdowało potwierdzenia w przedstawionym przez nią do akt sprawy materiale dowodowym, pomimo iż to niej w tym zakresie, stosownie do treści art. 6 k.c. spoczywał ciężar dowodu. W zwi ązku z powyższym orzeczono jak w sentencji.