k.c. stwierdził, że powódka miała trudność ze zrozumieniem postanowień umowy, a przedstawione jej dokumenty były dla niej skomplikowane i posiłkowała się tłumaczeniem kontrahenta. Powódka zaufała wyjaśnieniom agenta i na tej podstawie dokonała analizy postanowień umowy. Sąd stwierdził, że postanowienia dotyczące wykupu świadczenie i jego wyliczenia nie były przedmiotem indywidualnych negocjacji i uzgodnień stron. W ocenie Sądu wskazane postanowienia były niezrozumiałe i niejednoznaczne bowiem zostały sformułowane specjalistycznym, skomplikowanym językiem opartym na wzajemnych odesłaniach i potrzebie przypisania stanu faktycznego poszczególnych jednostek redakcyjnych. Prawa i obowiązki powódki zostały ukształtowane w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jej interesy. Wygórowana wysokość opłaty likwidacyjnej nie znajduje uzasadniania i nie stanowiła zrównoważenia kosztów działalności ubezpieczyciela ponoszonych w związku z wykonywaniem umowy. W konkluzji uznał, że postanowienia te nie wiązały powódkę (były to klauzule niedozwolone, które nie wiążą konsumenta) i uznał, że pozwana powinna wypłacić powódce całość zgromadzonych na rachunku środków na podstawie art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. O należnych powódce odsetkach za opóźnienie się pozwanej w zapłacie należności głównej stosując regulacje art. 481 § 1 k.c. i art. 455 k.c. a o kosztach procesu w oparciu o regulację art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. Orzeczenie zaskarżyła pozwana V. (...) Towarzystwo (...) Spółki Akcyjnej w W. V. (...) w W., która wniosła o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz od powódki zwrotu kosztów procesu za obie instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuciła, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo materialne, regulację art.
poprzez uznanie postanowień umownych za sprzeczne z dobrymi obyczajami, art. 65 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 13 ust. 4 pkt 2, 5 i 6 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej poprzez brak uznania, że Świadczenie wykupu jest głównym świadczeniem pozwanej na rzecz powoda; art. 385 2 k.c. poprzez jego błędną interpretację i niezastosowanie w sprawie; art. 5 k.c. w zw. z art. 405 k.c. poprzez nieuwzględnienie faktu otrzymania przez powódkę (...) w kwocie 300 zł; art.
w zw. z art. 18 ust. 2 ww. ustawy poprzez nieuwzględnienie przy ocenie naruszenia dobrych obyczajów faktu, że zakłady ubezpieczeń są zobligowane tak tworzyć warunki umów aby bezwzględnie zabezpieczyć pewność wykonywania wszystkich swoich umownych zobowiązań; art.
w zw. z art. 65 § 2 k.c. poprzez jego błędną interpretację i nie-zastosowanie. Powódka A. K. wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie na jej rzecz od pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastęp-stwa procesowego według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie dowodów powołanych w apelacji na wskazane w niej okoliczności. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje: Sąd pierwszej instancji wadliwie zakwalifikował roszczenia powódki, przyjmując, że mają one źródło w reżimie odpowiedzialności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. Powódka wywodzi bowiem swe roszczenia z fakty nie wywiązania się w pełni przez pozwaną z łączącej strony umowy i dochodząc zwrotu uiszczonych składek dochodzi w istocie z wynikającego postanowień § 23 OWU obowiązku pozwanej zwrócenia mu po zakończeniu stosunku umownego „świadczenia wykupu” (stosownie do regulacji art. 321 § 1 k.p.c. sąd jest związany żądaniem pozwu oraz jego podstawą faktyczną i nie wiąże go podana przez powoda podstawa prawna powództwa). Pomimo tego sprawa została rozpoznana w sposób prawidłowy i ostatecznie skonstruowano prawidłową podstawę faktyczną orzeczenia Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia mają podstawę w zebranym w sprawie materiale dowodowym, którego ocena jest logiczna i jakkolwiek lakoniczna mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. W toku postępowania apelacyjnego oddalono wnioski dowodowe zawarte w apelacji uznając, że nie miały charakteru nowości w rozumieniu art. 381 k.p.c. Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął ze własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena prawna ustalonego stanu faktycznego jest prawidłowa tylko w części dotyczącej mocy wiążącej zakwestionowanych przez powódkę postanowień OWU. Nie zostały one uzgodnione indywidualnie z powódką i jak trafnie ocenił Sąd pierwszej instancji postanowienia te kształtując prawa i obowiązki stron w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i związaną z tym ocenę prawną Sąd odwoławczy podziela i przyjmuje za własną (orz. SN z dn. 26 04 1935r. OSN(C), 1935/12/496). Dlatego stosownie do regulacji art..
k.c. są one nieważne. Nie dotyczyły one przy tym głównych świadczeń stron i tym samym w pozostałej części zawarta przez strony umowa wiąże jej kontrahentów, przez co z mocy postanowień § 23 OWU na pozwanej ciąży zwrócenia powodowi po zakończeniu stosunku umownego „świadczenia wykupu”. Jej wysokość nie była przez pozwaną kwestionowana, wobec czego powódce przysługuje skuteczne względem pozwanej roszczenie o jego zapłatę. Podnoszone przez pozwaną w toku postępowania okoliczności dotyczące poniesiony przez nią kosztów związanych z zawarciem umowy, jej późniejszą realizacją, udzielenia ochrony ubezpieczeniowej oraz przyznania powódce (...) w kwocie 300zł mogą być rozważane w kontekście posiadania przez nią względem powódki ewentualnych roszczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, uregulowanych w art. 405 i nast. k.c. (pozwana bez stosownej rekompensaty poniosła koszty zawarcia umowy i prowa-dziła rachunek powódki, udzieliła jej ochrony ubezpieczeniowej oraz wzbogaciła ją o kwotę (...), co mogło doprowadzić do uzyskania kosztem jej majątku przez powódkę korzyści majątkowej). Rozpoznanie tego zagadnienia w ramach niniejszej sprawy wymagało jednak formalnego zgłoszenia przez pozwaną powództwa wzajemnego czy też zarzutu potrącenia, czego pozwana nie uczyniła. Okoliczności te nie mogły być zatem uwzględnione przy ferowaniu zaskarżonego wyroku, co ostatecznie znalazło w nim swe prawidłowe odzwierciedlenie. Prawidłowe jest także rozstrzygnięcie o należnych powódce od pozwa-nej odsetkach ustawowych za opóźnienie się pozwanej w zapłacie świadczenia głównego. Roszczenie o wypłatę wartości wykupu nie jest wprost powiązane z udzieloną powódce przez pozwaną ochroną ubezpieczeniową, wobec czego nie ma do niego zastosowania przywołana w apelacji regulacja art. 817 § 1 k.c. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna tego zagadnienia jest logiczna i ma odniesienie w przywołanych przez niego trafnie zastosowanych regulacjach prawnych oraz poczynionych prawidłowych ustaleniach faktycznych i Sąd odwoławczy ocenę tę podziela. Tym samym w świetle łączącej strony umowy powódce przysługuje skuteczne względem pozwanej dochodzone roszczenie i powództwo jest uzasadnione, co pomimo odmiennego uzasadnienia ostatecznie znalazło prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym orzeczeniu i dlatego apelacja pozwanej jest bezzasadna w rozumieniu art. 385 k.p.c., co z mocy zawartej w nim regulacji prowadziło do jej oddalenia Reasumując, zaskarżony wyrok odpowiada prawu i dlatego apelację pozwanej jako bezzasadną oddalono na mocy regulacji art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulację art. 98 § 1, 2 i 3 k.p.c. biorąc pod uwagę, że pozwana uległ w postępowaniu odwoławczym i powinna zwrócić powódce poniesione przez nią w tym postępowaniu koszt zastępstwa procesowego. SSO Leszek Dąbek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.