na postanowienia sądu drugiej instancji, których przedmiotem są oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego, zwrot kosztów procesu, skazanie świadka, biegłego, strony, jej pełnomocnika oraz osoby trzeciej na grzywnę, zarządzenie przymusowego sprowadzenia i aresztowania świadka, odmowa zwolnienia świadka i biegłego od grzywny i świadka od przymusowego sprowadzenia, przysługuje zażalenie do innego składu tego sądu, z wyjątkiem postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. W doktrynie przyjmuje się, że pozioma kontrola instancyjna przewidziana została w celu skontrolowania trafności określonych postanowień sądu drugiej instancji wydanych przez ten sąd w danym postępowaniu po raz pierwszy. Stąd zawarte w cytowanym przepisie zastrzeżenie, że zażalenie nie przysługuje na te postanowienia sądu drugiej instancji, które zapadły na skutek rozpoznania zażalenia. Należy zauważyć, że zawarte w wyroku rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w sensie procesowym zawsze stanowi postanowienie, gdyż kodeks postępowania cywilnego nie wymaga wydania wyroku w sprawach dotyczących kosztów procesu. Tym niemniej jest oczywiste, że w razie zaskarżenia całego wyroku apelacją, nie zachodzi potrzeba odrębnego wnoszenia zażalenia na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku. Ugruntowana w tym zakresie praktyka nakazuje zatem wykładać art.
w ten sposób, że zażalenie nie przysługuje również na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie kosztów procesu i nieuiszczonych kosztów sądowych, jeżeli zostało ono wydane na skutek rozpoznania apelacji, także wtedy gdy sąd drugiej instancji zmienił wyrok sądu pierwszej instancji w zakresie tych kosztów Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że wywiedzioną przez powoda apelacją, zaskarżył on orzeczenie Sądu Rejonowego w punktach II, III i IV, a więc także w zakresie kosztów. Apelacja pozwanego okazała się być częściowo zasadna, co skutkowało częściową zmianą orzeczenia Sądu Rejonowego. Podnieść też należy, że zmiana spowodowała konieczność modyfikacji orzeczenia o kosztach za postępowanie pierwszoinstancyjne, co znalazło swoje odzwierciedlenie w orzeczeniu Sądu Okręgowego, który częściowo obciążył powoda kosztami procesu i nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa nieuiszczone koszty sądowe. Z powyższego wynika, że kwestia kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego była już przedmiotem zainteresowania Sądu Okręgowego oraz, że w tym zakresie zapadło już orzeczenie na skutek wywiedzenia środka zaskarżenia przez jedną ze stron postępowania. Innymi słowy, objęte zażaleniem postanowienie Sądu Okręgowego należy do kategorii orzeczeń, których zaskarżenie ustawa (vide art.
in fine) wyłącza. W związku z powyższym, na podstawie art. 373 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art.
zażalenie we wskazanej wyżej części podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, o czym sąd odwoławczy orzekł jak w punkcie II. W pozostałym zakresie zażalenie okazało się bezzasadne. Sąd Okręgowy w niniejszym składzie, po analizie akt sprawy doszedł bowiem do przekonania, że orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie 3 wyroku, jest prawidłowe. Słusznie stwierdził bowiem Sąd rozpoznający apelację, iż powód wygrał to postępowanie jedynie w 8,46 %, w pozostałych 91,54 % postępowanie to przegrał. Wbrew stwierdzeniu zawartemu w zażaleniu, nie wygrał on postępowania w całości. Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął więc, iż podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego jest art. 100 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Sąd uwzględnił wszystkie koszty poniesione przez obie strony i rozdzielił je w takim stosunku, w jakim każda ze stron wygrała postępowanie. Po potrąceniu wzajemnych kosztów to powód powinien zwrócić pozwanemu kwotę 712 złotych. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się tu żadnych błędów rachunkowych. Odnosząc się do wniosku powoda odstąpienia od obciążania go kosztami postępowania na podstawie art. 102 k.p.c., to w zakresie kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, jak wskazano wyżej, kwestia kosztów została już prawomocnie rozsądzona i nie może być na tym etapie postępowania przedmiotem oceny Sądu Okręgowego. Co zaś się tyczy kosztów postępowania apelacyjnego, to przepis art. 102 k.p.c., w ocenie Sądu nie znajdował tu zastosowania. Przepis art. 102 k.p.c. stanowiący wyjątek od przewidzianej w art. 98 § 1 k.p.c. zasady odpowiedzialności strony za wynik procesu, umożliwia sądowi w wypadkach szczególnie uzasadnionych, zasądzenie od strony przegrywającej tylko części kosztów albo nie obciążenie jej kosztami w ogóle. Wbrew wywodom skarżącego również i w ocenie tego składu Sądu Okręgowego w sprawie nie wystąpił żadne okoliczności przemawiające za zastosowaniem art. 102 k.p.c. Fakt, iż zasądzone koszty w odniesieniu do dochodzonych kwot są wysokie pozostaje bez znaczenia, albowiem powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wywodząc apelację winien liczyć się z ryzykiem przegrania procesu i obowiązku pokrycia kosztów postępowania apelacyjnego również strony przeciwnej, gdy ta zdecyduje się na reprezentowanie tym postepowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika. Powód znał motywy jakimi kierował się sąd pierwszej instancji, decydując się na dalsze toczenie sporu poprzez wniesienie apelacji winien zawsze liczyć się z przegraną. Argumenty zaprezentowane w niniejszym zażaleniu nie przekonały Sądu Okręgowego, iż usprawiedliwiają odstąpienie od ich ponoszenia. Rozdzielone stosunkowo i zasądzone na rzecz pozwanego koszty postepowania apelacyjnego odpowiadają wynagrodzeniu reprezentującego je pełnomocnika zawodowego i mieszczą się w graniach zakreślonych powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, a to rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Zakres czynności podjętych przez pełnomocników jest typowy dla postępowania odwoławczego, co uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w stawkach jak wskazane w zaskarżonych postanowienia. Brak jest jakichkolwiek podstaw do ich obniżenia. W świetle powyższego brak jest podstaw do podważenia dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny, zaś zażalenie w tym zakresie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art.
W zakresie żądania pozwanego przyznania kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego, to Sąd Okręgowy orzekł w tym zakresie na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art.
, przyjmując, że pozwanemu należy się zwrot całości kosztów postępowania zażaleniowego obejmujących wyłącznie wynagrodzenie radcowskie w kwocie 225 złotych ustalonej na podstawie § 2 pkt 3 w związku z § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych). SSO Iwona Siuta SSO Tomasz Sobieraj SSO Małgorzata Grzesik ZARZĄDZENIE 1. odnotować; 2. odpis postanowienia doręczyć pełnomocnikom stron; 3. akta po dołączeniu zwrotnych potwierdzeń odbioru zwrócić do Sądu Rejonowego SSO Tomasz Sobieraj 31 stycznia 2019 roku
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.