na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt III K 118/18 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego M. Ł. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt VI Ka 265/19 UZASADNIENIE M. Ł. został oskarżony o to, że kierował pojazdem mechanicznym marki V. (...) o numerach rejestracyjnych (...) w dniu 11.11.2017 w W. (...) na ul. (...), w stanie nietrzeźwości tj. I badanie 1,01 mg/l, II badanie 1,07 mg/l, III badanie 1,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art.
Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2018r. w sprawie o sygn. akt III K 118/18 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie orzekł: I. oskarżonego M. Ł. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym ustalił, że prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, i za tak opisany czyn wypełniający znamiona przestępstwa z art.
§l k.k. skazał go, zaś na podstawie art.
w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych; II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. Ł. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat; III. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego M. Ł. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 zł; IV. na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 11.11.2017r. do dnia uprawomocnienia się wyroku; V. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200zł tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe w wysokości 70zł. Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości na jego korzyść. W apelacji na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na treść wyroku, tj. błędne ustalenie, że stopień szkodliwości czynu oraz winy oskarżonego są znaczne oraz błędne ustalenie, że oskarżony zdawał sobie sprawę z naruszonych zasad ruchu drogowego oraz stężenia alkoholu we krwi, co doprowadziło do błędnej oceny zamiaru i umyślności oskarżonego w zakresie swojego działania, zaś w konsekwencji do braku skorzystania przez Sąd I instancji z instytucji warunkowego umorzenia postępowania w trybie art. 66 § 1 k.k. W oparciu o tak postawione zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na okres próby 3 lat. Orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Zaliczenie okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 11 listopada 2017r. Orzeczenie wobec oskarżonego świadczenia pieniężnego w kwocie 5 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zasądzenie od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłat za obie instancje. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego M. Ł. nie zasługiwała na uwzględnienie. Tym samym niezasadny okazał się być wniosek obrońcy o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego na okres próby 3 lat. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i doszedł do słusznych wniosków, że oskarżony M. Ł. dopuścił się popełnienia przypisanego mu przestępstwa z art.
Sąd Rejonowy swoje stanowisko przekonująco uzasadnił w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku. Ocena całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania była swobodna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, wskazaniami wiedzy i logicznego rozumowania. Sąd Rejonowy słusznie uznał, że wina i okoliczności popełnionego przez oskarżonego przestępstwa nie budzą żadnych wątpliwości. Niezasadne więc okazały się być zarzuty obrońcy zawarte w apelacji, bowiem w ocenie Sądu Okręgowego, nie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie oceny poszczególnych okoliczności przedmiotowo – podmiotowych wymienionych w art. 115 § 2 k.k. Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy pozwalające na skorzystanie z instytucji warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego M. Ł.. Sąd Rejonowy ustalenia swe oparł przede wszystkim na zeznaniach naocznych świadków zdarzenia: A. C., M. B. oraz P. M.
popełnione przez oskarżonego w dniu 11 listopada 2017r. cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości. Oskarżony swoim postępowaniem stworzył realne niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego. Intencją oskarżonego, jak podaje, było przeparkowanie samochodu, jednak w ocenie Sądu Okręgowego już samo włączenie się kierowcy do ruchu w stanie nietrzeźwości, stanowi ryzyko potrącenia pieszych oraz doprowadzenia do kolizji z innymi pojazdami. Zachowanie oskarżonego istotnie było naganne, gdyż realnie doprowadziło do staranowania zaparkowanych nieopodal samochodów. Ponadto rozmiar szkód, jakich mógł dokonać kierujący samochodem w stanie nietrzeźwości, mógł być znacznie większy. Nie można pominąć faktu, że oskarżony podjął się prowadzenia pojazdu na drodze osiedlowej, na której poruszały się też inne pojazdy oraz piesi. Nadto, bardzo istotną kwestią jest wysokie stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu stwierdzone u oskarżonego. Wynik pomiaru jego stanu trzeźwości przekroczył ponad czterokrotnie normę, o której mowa w art. 115 § 16 k.k. Oskarżony niewątpliwie swoim zachowaniem umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a dokładnie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a sposób naruszenia tych zasad należy ocenić jako znaczny. Trzeba zgodzić się z Sądem Rejonowym, że brak było podstaw do podważania wyników badań w okolicznościach podnoszonych przez skarżącego, to jest wobec zażycia przez niego leku (...). Stan oskarżonego w sposób zasadniczy był wynikiem spożytego przez niego alkoholu, jako substancji stwierdzonej w wydychanym powietrzu, natomiast spożycie przez oskarżonego powszechnych leków przeciwbólowych zawierających w swoim składzie paracetamol i kodeinę, mogło jedynie dodatkowo osłabić zdolności psychotyczne oskarżonego. Tym bardziej, że pomiar alkoholu w wydychanym powietrzu stwierdzony u oskarżonego liczył 2 promile, co należy uznać za wysoki stopień nietrzeźwości. W tych okolicznościach, mając na uwadze znaczną ilość alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego, bez znaczenia pozostaje okoliczność ewentualnego wpływu przedmiotowego leku na proces eliminowania alkoholu z organizmu. Kontrola instancyjna przedmiotowego wyroku, doprowadziła do wniosku, iż nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku obrońcy zawartego w apelacji dotyczącego orzeczenia warunkowego umorzenia postępowania karnego względem oskarżonego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w ocenie Sądu Okręgowego, wymierzona oskarżonemu kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda stawka - jest karą sprawiedliwą i adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego. Uwzględnia całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie, zarówno łagodzących, jak i obciążających. Okolicznością łagodzącą jest fakt, iż oskarżony pracuje i prowadzi ustabilizowany tryb życia, jest też osobą niekaraną. Okolicznością obciążającą natomiast jest przede wszystkim znaczna społeczna szkodliwość popełnionego czynu. Oskarżony kierując samochodem w stanie nietrzeźwości wywołał zagrożenie bezpieczeństwa dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. Wynik pomiaru jego stanu trzeźwości przekroczył ponad czterokrotnie limit, o którym mowa w art. 115 § 16 k.k. Oskarżony też nie miał ważnych powodów, aby dopuścić się przedmiotowego bezprawnego zachowania. Wyrok Sądu Rejonowego, okazał się być słuszny również w zakresie orzeczonych środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 zł. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy orzekając wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, wymierzył go w najniższej wysokości. W ocenie Sądu Okręgowego okres ten winien być wystarczający i spełnić cele wychowawcze względem oskarżonego, jak również mieć wpływ na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa w zakresie postrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Cele wychowawcze spełni również orzeczone wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł. Wymierzenie tego środka w podanej wysokości będzie stanowiło dla oskarżonego finansową dolegliwość, która powinna uświadomić mu naganność postępowania. M. Ł. pełni służbę jako zawodowy żołnierz, jest więc osobą pełniącą funkcję zaufania publicznego, powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji, jakie pociąga za sobą popełnienie przestępstwa, w tym przypadku jazda samochodem w stanie nietrzeźwości i że skutki takiego postępowania mogą mieć przełożenie na jego dalsze życie zawodowe. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowego zaliczenia na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, okresu zatrzymania prawa jazdy. Zasądził do oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe w wysokości 70 zł. Sąd Rejonowy orzekając wobec oskarżonego karę grzywny we wskazanym wymiarze oraz opisane powyżej środki karne, właściwie wziął pod uwagę dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 § 1 i 2 k.k. Orzeczona kara oraz środki karne spełnią wszystkie ustawowe cele. Będą jasnym przekazem, że popełnianie przestępstw z art.
Mając na względzie powyższe wywody oraz nie podzielając argumentacji przedstawionej w apelacji obrońcy, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze. Z powyższych względów, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.