Sygnatura akt VII U 1814/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ P., dnia 27 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Beata Sójka Protokolant: Protokolant Sądowy A. Z. po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. w Poznaniu odwołania Ł. T. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z dnia 04 października 2018 roku, (...), znak (...) w sprawie Ł. T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawnych 1. oddala odwołanie, 2. zasądza od odwołującego na rzecz pozwanego organu rentowego kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w sprawie SSO Beata Sójka Sygn. akt VII U 1814/18 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 4 października 2018 r., (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. na podstawie art. 34 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 83d ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych uznał za prawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku przez Ł. T., prowadzącego Kancelarię Radcy Prawnego Ł. T. w P., złożonym w dniu 11 lipca 2018 roku w przedmiocie dotyczącym: - prawa do zwolnienia z obowiązku ubezpieczeń społecznych przez okres 6 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej, - prawa do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne od zadeklarowanej kwoty, nie niższej niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji, po wstępnym przedstawieniu treści korespondencji pomiędzy odwołującym i organem rentowy - w zakresie wniosku Ł. T. o wydanie interpretacji indywidualnej, ZUS wskazał, że stanowisko przedsiębiorcy przedstawione w w/w wniosku w części dotyczącej: - prawa do zwolnienia z obowiązku ubezpieczeń społecznych przez okres 6 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej uznać należy za prawidłowe, - prawa do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne od zadeklarowanej kwoty, nie niższej niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uznać należy za prawidłowe. Organ rentowy przywołał treść art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, stosownie do którego przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna), jednocześnie zaś na podstawie art. 83d ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, Zakład wydaje interpretacje indywidualne, wyłącznie w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych składek. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podkreślił, że w trybie wydawania decyzji z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ rentowy nie posiada kompetencji do rozstrzygania, czy czynności wchodzące w zakres wykonywanej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej nie są tożsame z czynnościami, jakie w/w wykonywał na rzecz byłego pracodawcy w ramach stosunku pracy. Organ rentowy zaznaczył, że zgodnie z uzupełnieniem dokonanym przez wnioskodawcę pismem z dnia 26 lipca 2018 r., doręczonym dnia 30 lipca 2018 r. oraz pismem z dnia 10 września 2018r., doręczonym w dniu 13 września 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał zawarte w nim oświadczenie za element stanu faktycznego zdarzenia przyszłego i nie dokonał jego oceny. Zdaniem pozwanego obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym podlega osoba, która posiada określony tytuł do ubezpieczeń wskazany przez ustawodawcę. Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym uregulowane zostały w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. I tak, w myśl art. 6 ust. 1 tej ustawy prawodawca wskazał katalog podmiotów objętych obowiązkiem ubezpieczenia emerytalnego i ubezpieczeń rentowych. Wyliczenie zawarte we wskazanym przepisie jest wyczerpujące i ma charakter zamknięty. Stosownie do treści art.18 ust.1 ustawy Prawo przedsiębiorców przedsiębiorca będący osobą fizyczną, który podejmuje działalność gospodarczą po raz pierwszy albo podejmuje ją ponownie po upływie co najmniej 60 miesięcy od dnia jej ostatniego zawieszenia lub zakończenia i nie wykonuje jej na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym wykonywał w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej, nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym przez okres 6 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej. Powyższa 6 miesięczna ulga – jak podał organ rentowy - jest uprawnieniem i nie jest obowiązkowa, a więc to od przedsiębiorcy zależy, czy z niej skorzysta. W przypadku rezygnacji z ww. ulgi do czego prowadzący działalność ma prawo zgodnie z art. 18 ust. 2 Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca nie będzie mógł skorzystać z tego uprawnienia ani wstecz, ani na bieżąco (jeśli nie upłynęło jeszcze 6 miesięcy). Kolejny raz będzie mógł skorzystać z ww. ulgi na dopiero po upływie 60 miesięcy kalendarzowych od dnia jej zakończenia bądź zawieszenia. Reasumując wobec oświadczenia wnioskodawcy, iż w okresie ostatnich 60 miesięcy kalendarzowych nie prowadził działalności gospodarczej oraz oświadczeniem, iż czynności, które będzie wykonywał na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej wykonywał w ramach stosunku pracy nie wchodzą w zakres wykonywanej działalności gospodarczej stanowisko w części dotyczącej prawa do zwolnienia z obowiązku ubezpieczeń społecznych przez okres 6 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej, należało w ocenie organu rentowego uznać za prawidłowe. Stosownie do treści art. 18a ust. 1 w związku z art. 20 ust.1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, prawo do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne od podstawy wymiaru składek nie niższej niż 30% minimalnego wynagrodzenia przysługuje osobom, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy, tj. osobom prowadzącym działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych. Z kolei dyspozycja treści art. 18a ust.2 powołanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wskazuje, iż powyższy przepis nie ma zastosowania do osób, które: - prowadzą lub w okresie ostatnich 60 miesięcy kalendarzowych przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej prowadziły pozarolniczą działalność; - wykonują działalność gospodarczą na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym wykonywały w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej. Organ rentowy zaznaczył, że wystarczy, aby zakres wykonywanej przez daną osobę działalności gospodarczej na rzecz byłego pracodawcy tylko w części pokrywał się z czynnościami wykonywanymi w ramach łączącego ją uprzednio z tym pracodawcą stosunku pracy, żeby osoba rozpoczynająca prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej nie miała prawa do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne od podstawy wymiaru składek nie niższej niż 30 % minimalnego wynagrodzenia. Dopiero, gdy wykonywana praca w ramach prowadzonej działalności ma zupełnie inny charakter, niż zakres czynności wykonywanych w okresie zatrudnienia na podstawie umowy o pracę - osoba prowadząca działalność może skorzystać z preferencyjnej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Bez znaczenia pozostaje okoliczność braku samodzielności podczas wypełniania obowiązków. Należy pamiętać, że warunek nie wykonywania działalności na rzecz byłego pracodawcy dotyczy nie tylko pierwszego dnia prowadzenia działalności, ale całego 24-miesięcznego okresu. Oznacza to, że od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności na rzecz byłego pracodawcy (także wtedy, gdy moment ten wystąpi np. po upływie kilku miesięcy od rozpoczęcia prowadzenia działalności) następuje utrata prawa do deklarowania do podstawy wymiaru kwoty niższej niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia. W dalszej części uzasadnienia decyzji, (...) Oddział w G. wskazał treść art. 18aa ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym składki od zadeklarowanej kwoty nie niższej niż 30 % minimalnego wynagrodzenia opłacają również osoby, którym upłynął 6 miesięczny okres zwolnienia z obowiązku ubezpieczeń społecznych, o którym mowa w art. 18 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz osoby, które zrezygnowały z ww. zwolnienia przed upływem 6 miesięcy, o ile spełniają podane wyżej warunki. Organ rentowy zauważył, że warunek nie wykonywania działalności na rzecz byłego pracodawcy dotyczy nie tylko pierwszego dnia prowadzenia działalności, ale całego 24-miesięcznego okresu. Oznacza to, że od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności na rzecz byłego pracodawcy (także wtedy, gdy moment ten wystąpi np. po upływie kilku miesięcy od rozpoczęcia prowadzenia działalności) następuje utrata prawa do deklarowania do podstawy wymiaru kwoty nie niższej niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia. Ponownie prawo to zyskuje się od dnia zaprzestania wykonywania działalności na rzecz byłego pracodawcy. W konkluzji organ rentowy stwierdził, że argumentacja zawarta we wniosku i jego uzupełnieniach - oświadczenie wnioskodawcy, że nie prowadził on pozarolniczej działalności w okresie ostatnich 60 miesięcy kalendarzowych przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej oraz wskazanie, że wnioskodawca będzie współpracował ze swoim byłym pracodawcą świadcząc na jego rzecz usługi na podstawie umowy cywilnoprawnej, jednakże nie będzie wykonywał jako przedsiębiorca na rzecz byłego pracodawcy czynności tożsamych do tych wykonywanych w ramach stosunku pracy, przemawiają za uznaniem stanowiska zaprezentowanego przez wnioskodawcę za prawidłowe. Reasumując organ rentowy wskazał, po wykorzystaniu wskazanej 6-miesięcznej ulgi przewidzianej w art. 18 ustawy Prawo przedsiębiorców przedsiębiorca będzie mógł korzystać przez okres 24 miesięcy kalendarzowych z prawa do opłacania składek społecznych od 30% kwoty minimalnej płacy, o ile oczywiście będzie spełniał wymagane warunki. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaznaczył przy tym, iż w przypadku, gdy przedstawione przez wnioskodawcę w treści wniosku okoliczności nie są prawdziwe, wydana interpretacja nie wywoła skutków prawnych. W tzw. pouczeniu (...) Oddział w G. wskazał, że decyzja dotyczy stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania i wiąże Zakład Ubezpieczeń Społecznych wyłącznie w sprawie przedsiębiorcy, na którego wniosek została wydana, stosownie zaś do art. 35 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców wydana decyzja nie jest wiążąca dla przedsiębiorcy, natomiast jest wiążąca dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, do czasu jej zmiany lub uchylenia. Od tej decyzji w ustawowo przewidzianym trybie i terminie odwołał się Ł. T., i to wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie, iż przedsiębiorcy przysługuje zwolnienie z obowiązku ubezpieczeń społecznych przez okres 6 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej oraz w zakresie prawa do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne od zadeklarowanej kwoty, nie niższej niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, także w przypadku świadczenia na rzecz poprzedniego pracodawcy, w ramach prowadzonej obecnie działalności gospodarczej, usług prawnych jako radca prawny, w sytuacji wcześniejszego świadczenia pracy na podstawie stosunku pracy jako aplikant radcowski i wykonywania czynności związanych ze świadczeniem pomocy prawnej. Odwołujący zarzucił organowi rentowemu naruszenie w zaskarżonej decyzji: - art. 34 ust. 5 Prawa przedsiębiorców poprzez pominięcie w decyzji przez organ rentowy części stanu faktycznego i stanowiska przedstawionego przez przedsiębiorcę, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia nieodnoszącego się do istoty wątpliwości interpretacyjnej podniesionej przez przedsiębiorcę, - naruszenie art. 34 ust. 1 i 5 Prawa przedsiębiorców poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnej przedstawionej przez przedsiębiorcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i brak odniesienia się do stanowiska przedsiębiorcy. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy, działając przez fachowego pełnomocnika - radcę prawnego, wniósł o jego oddalenie, przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach ubezpieczeniowych pozwanego i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ rentowy podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ rentowy wskazał, że istotnym jest, iż pełną wiedzę o stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym ZUS czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu nie posiadając kompetencji do jego weryfikowania w oparciu o posiadane informacje, czy gromadzony materiał dowodowy. W toku postępowania o wydanie interpretacji prawnej organ nie pełni roli kontrolnej, nie dokonuje oceny zachowania lub zaniechania przedsiębiorcy pod kątem jego prawidłowości. Tryb wydawania interpretacji indywidualnej, odmiennie od trybu zwykłego regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, nie pozwala organowi na prowadzenie postępowania wyjaśniającego, czy dowodowego. Zakład w procesie rozpoznawania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej związany jest jedynie okolicznościami przedstawionymi przez pytającego we wniosku. Wobec powyższego brak jest podstaw prawnych, aby Zakład Ubezpieczeń Społecznych mógł w trybie art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców jednoznacznie przesądzić, iż czynności wchodzące w zakres wykonywanej przez dany podmiot działalności gospodarczej na rzecz byłego pracodawcy nie są tożsame z czynnościami, jakie wykonywał na rzecz byłego pracodawcy w ramach stosunku pracy, czy też przesądzić, czy wnioskodawca wykonuje w ramach wykonywanej działalności, czy też nie takie czynności bezpośrednio na rzecz byłego pracodawcy. Organ rentowy podkreślił przy tym, iż wnioskodawca uzupełniając wniosek pismem z dnia 10 września 2018r. w opisie stanu faktycznego, zgodnie z wezwaniem Zakładu z dnia 23 sierpnia 2018r. wskazał, że nie posiada wątpliwości co do braku tożsamości czynności wykonywanych na podstawie umowy cywilnoprawnej (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej) z czynnościami wykonywanymi wcześniej na podstawie stosunku pracy. Ponadto, w odwołaniu wnioskodawca wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie wnosił o określenie, czy czynności, które powoływał w pismach (wykonywane w ramach stosunku pracy i w ramach działalności gospodarczej) mają charakter tożsamy, ale czy przy tak określonym stanie faktycznym, ma on możliwość skorzystania z tzw. „ulgi na start” oraz „małego ZUS” (zastosowania tych przepisów). W konkluzji odpowiedzi na odwołanie pozwany wskazał, że po stronie odwołującego nie występuje żaden interes prawny w zaskarżeniu wydanej decyzji, zaś interpretacja indywidualna z dnia 4 października 2018 r. uznała za prawidłowe rozumienie treści przepisów prawa w zakresie prawa do zwolnienia z obowiązku ubezpieczeń społecznych przez okres 6 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej, oraz prawa do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne od zadeklarowanej kwoty, nie niższej niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Niezrozumiałym dla organu rentowego jest, że potwierdzenie prawidłowości rozumienia przepisów prawa w interpretacji indywidualnej doprowadzić może do powstania negatywnych skutków dla wnioskodawcy. W piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2019 roku odwołujący podniósł, że organ rentowy ma obowiązek dokonać oceny stanowiska przedstawionego przez wnioskodawcę, a tym samym jako niezrozumiałe odwołujący uznał kierowane do niego w toku wydawania interpretacji wezwania do uzupełnienia stanowiska poprzez określenie, czy będzie on wykonywał jako przedsiębiorca czynności tożsame z tymi, które były wykonywane w ramach stosunku pracy. Dodatkowo, odwołujący zaznaczył, iż nie wnosił o określenie, czy czynności, które powoływał w pismach (wykonywane w ramach stosunku pracy i w ramach działalności gospodarczej) mają charakter tożsamy, ale czy, przy tak określonym stanie faktycznym, ma on możliwość skorzystania z tzw. „ulgi na start” oraz „małego ZUS” (zastosowania tych przepisów). Przedmiotowa kwestia pozostaje całkowicie niezauważona przez organ rentowy od początku rozpatrywania przedmiotowej sprawy. Tym samym odwołujący zaprzeczył jakoby nie istniał interes prawny do zaskarżenia wskazanej decyzji. We wszystkich pismach wskazywał bowiem, iż czynności - wykonywane w ramach stosunku pracy i umowy pomiędzy przedsiębiorcami - w czysto techniczny sposób mogą być tożsame (np. polegać na sporządzeniu apelacji, opinii prawnej, czy też odwołania od decyzji), jednakże różnica pomiędzy aplikantem radcowskim i radcą prawnym powoduje, że czynności te jednak nie będą tożsame w rozumieniu powołanych przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz Prawa przedsiębiorców i że właśnie w tym aspekcie pojawia się wątpliwość interpretacyjna. W opinii odwołującego organ rentowy pomija w swoim rozstrzygnięciu wskazane kwestie i tym samym nie rozpoznaje istoty sprawy, co czyni decyzję nieadekwatną do wątpliwości interpretacyjnej przedsiębiorcy. Odwołujący podał, że organ rentowy, uznając jego stanowisko za prawidłowe, czyni następujące uwagi: „Należy zaznaczyć, że wystarczy, aby zakres wykonywanej przez daną osobę działalności gospodarczej na rzecz byłego pracodawcy tylko w części pokrywał się z czynnościami wykonywanymi w ramach łączącego go uprzednio z tym pracodawcą stosunku pracy, żeby osoba rozpoczynająca prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej nie miała prawa do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne od podstawy wymiaru składek nie niższej od 30 % minimalnego wynagrodzenia. Dopiero, gdy wykonywana praca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ma zupełnie inny charakter, niż zakres czynności wykonywanych w okresie zatrudnienia na podstawie umowy o pracę - osoba prowadząca działalność może skorzystać z preferencyjnej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Bez znaczenia pozostaje okoliczność braku samodzielności podczas wypełniania obowiązków”. Zdaniem odwołującego pełnomocnik organu rentowego w ogóle nie odniósł się do zarzutu sprzeczności decyzji z jej uzasadnieniem, która pozostaje kluczowa dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Pomimo stwierdzenia, iż stanowisko przedsiębiorcy jest prawidłowe takie stanowisko organu rentowego nie przyczynia się do wyjaśnienia wątpliwości interpretacyjnej wnioskodawcy, wręcz przeciwnie, stanowi jedynie iluzoryczną ochronę jego praw. Organ rentowy poprzez sformułowanie stanowiska przedsiębiorcy w decyzji w sposób niezgodny z tym wyrażonym w pismach wnioskodawcy, sprawia, iż wydana decyzja nie ma żadnego waloru dla wnioskodawcy, a w szczególności nie wywołuje skutków prawnych, które wiążą się z interpretacją indywidualną. W tym właśnie zakresie odwołujący upatruje interesu prawnego do zaskarżenia decyzji z dnia 4 października 2018 roku, gdyż w toku ewentualnej kontroli ZUS, nie będzie analizowane jedynie ogólne rozstrzygnięcie, ale cała jej treść. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: W dniu 11 lipca 2018 r. odwołujący złożył wniosek do organu rentowego o wydanie pisemnej interpretacji w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, i to przedstawiając stan faktyczny – jak poniżej oraz własne stanowisko w sprawie. Wnioskodawca wskazał, że iż w dniu 13 października 2014 r. w P. zawarł z J. W., radcą prawnym, prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...) Radcy Prawnego J. W. (zwany dalej: „pracodawcą”) umowę o pracę na czas nieokreślony. W ramach przedmiotowego stosunku pracy wnioskodawcy zostało powierzone stanowisko asystenta. Do obowiązków wnioskodawcy należało: - reprezentowanie i występowanie w imieniu P. przed wszystkimi organami władzy i administracji państwowej, sądami powszechnymi, organami samorządu terytorialnego, urzędami w tym Głównym Urzędem Statystycznym i właściwym Urzędem Skarbowym, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, instytucjami i bankami, przedsiębiorstwami, podmiotami gospodarczymi, osobami fizycznymi i prawnymi w szczególności do dokonywania koniecznych czynności prawnych zgodnie z wymogami prawa w sprawach między innymi dot. lokalu przy Malwowej 5 w P. oraz prowadzonej przez P. działalności gospodarczej, - prowadzenie dokumentacji Kancelarii zgodnie z przepisami wewnętrznymi P., - dbanie o dobre imię i interesy P., - realizowanie ustalonej przez P. strategii działania, - sporządzenie pism procesowych i innej dokumentacji, -przejawianie twórczej inicjatywy, inwencji i zaangażowania z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa i zasad etyki zawodowej, - wykonywanie innych powierzonych przez P. czynności. Wnioskodawca wskazał, że w związku ze zdanym egzaminem wstępnym na aplikację radcowską, na podstawie uchwały nr 1060/ (...) Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. z dnia 29 października 2014 r. został wpisany na listę aplikantów radcowskich. Uchwałą nr 465/1/2015 z dnia 30 stycznia 2015 r. (...) Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. wyznaczyła patronem dla Wnioskodawcy radcę prawnego J. P. Wnioskodawcy. Mając na względzie powyższe, aneksem nr (...) z dnia 1 września 2015 roku strony zmieniły umowę o pracę z dnia 13 października 2014 r. poprzez modyfikację rodzaju umówionej pracy z „asystent” na „aplikant radcowski” oraz uzupełniły zakres obowiązków o wykonywanie innych powierzonych przez P. czynności, w szczególności sporządzanie opinii prawnych, odwołań od decyzji administracyjnych, skarg do sądów administracyjnych oraz wszelkich czynności w zakresie świadczenia pomocy prawnej, w tym obsługi prawnej przedsiębiorców oraz osób fizycznych. W ramach przedmiotowego aneksu strony stosunku pracy potwierdziły, iż zmiana w zakresie stanowiska pracownika stanowi potwierdzenie uzyskania przez niego „statusu aplikanta radcowskiego”, natomiast zmiana powierzonych czynności była realizowana od dnia nawiązania stosunku pracy tj. od dnia 13 października 2014 roku. Wszelkie czynności wykonywane przez wnioskodawcę były realizowane w ramach pracowniczego podporządkowania. Projekty pism były sprawdzane i podpisywane, po dokonanych poprawkach, przez P., będącego jednocześnie patronem wnioskodawcy w zakresie odbywanej aplikacji radcowskiej. P., zgodnie ze swoim doświadczeniem zawodowym, udzielał wnioskodawcy wskazówek oraz poleceń w jaki sposób wnioskodawca ma realizować powierzane mu zadania. To radca prawny - P. decydował o przyjętej w danej sprawie strategii pomocy prawnej, którą następnie wykonywał wnioskodawca w ramach stosunku pracy oraz pracowniczego podporządkowania. Zakres świadczonej pracy był zgodny również z zakresem szkolenia, które powinien odbyć aplikant w trakcie przygotowania do uzyskania uprawnień do wykonywania zawodu. Wnioskodawca występował przed sądem oraz organami administracji publicznej na podstawie udzielonego przez P. upoważnienia (zgodnie z ustawą o radcach prawnych z dnia 6 lipca 1982r.), a nie na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez klienta. W ramach świadczenia na rzecz P. pracy, wnioskodawca odbywał również praktyki, do których zrealizowania jest zobowiązany każdy aplikant radcowski. Dnia 8 stycznia 2018 r. wnioskodawca otrzymał zaświadczenie, iż ukończył aplikację radcowską rozpoczętą w styczniu 2015 r. W związku z pozytywnym wynikiem egzaminu radcowskiego oraz spełnieniem pozostałych warunków przewidzianych przepisami prawa, (...) Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. dnia 28 maja 2018 roku podjęła uchwałę w przedmiocie wpisu wnioskodawcy na listę radców prawnych prowadzonych przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w P.. Dnia 2 lipca 2018 r. wnioskodawca rozpoczął prowadzenie indywidualnej działalności gospodarczej pod firmą Doradztwo (...), z siedzibą w P., os. (...), (...)-(...) P.. Wnioskodawcy został nadany numer NIP (...) oraz numer REGON (...). W dniu rozpoczęcia działalności gospodarczej wnioskodawca pozostawał w stosunku pracy z powołanym powyżej pracodawcą. Jednocześnie, pomimo wystąpienia zbiegu w podstawie oskładkowania, wysokość wynagrodzenia wnioskodawcy ze stosunku pracy, obliguje go do opłacania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jedynie składki zdrowotnej. Ponadto wnioskodawca zaznaczył, że w okresie ostatnich 60 miesięcy kalendarzowych przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej nie prowadził on działalności pozarolniczej w rozumieniu art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Dnia 6 lipca 2018 r. wnioskodawca zawarł ze Spółdzielnią Mieszkaniową „Osiedle (...)” w P. umowę najmu numer (...) mającą za przedmiot lokal użytkowy położony w P. na O.. (...) celem prowadzenia biura - Kancelarii (...). Wnioskodawca podał, że podejmuje obecnie działania celem przystosowania przedmiotowego lokalu, w którym zamierza świadczyć swoje usługi. Wnioskodawca wskazał, że dnia 20 lipca 2018 r. złoży ślubowanie i tym samym zgodnie z art. 23 ustawy o radcach prawnych z dnia 6 lipca 1982 r. (zwana dalej: ustawą o radcach prawnych) uzyska uprawnienia do świadczenia pomocy prawnej jako radca prawny. Po dniu 20 lipca 2018 r. wnioskodawca zamierza prowadzić działalność gospodarczą w formie kancelarii radcy prawnego (art. 8 ust. 1 ustawy o radcach prawnych) we wskazanym powyżej lokalu na O.. (...) w P.. Przedmiotowa działalność będzie prowadzona samodzielnie, w ramach wykonywania przez wnioskodawcę zawodu radcy prawnego. Wnioskodawca będzie podejmował działania celem pozyskania klienta, w szczególności poprzez prowadzenie własnej strony internetowej. Jednocześnie co najmniej od dnia złożenia ślubowania aż do dnia zakończenia stosunku pracy z P. wnioskodawca będzie przebywał na urlopie wypoczynkowym. Następnie po zakończeniu stosunku pracy z P., który nastąpi już po ślubowaniu złożonym przez wnioskodawcę, niezależnie od realizacji innych zleceń, wnioskodawca zamierza nawiązać z byłym pracodawcą (...) Radcy Prawnego J. W. stałą współpracę cywilnoprawną na podstawie umowy zlecenia. Jej przedmiotem będzie udzielanie porad i konsultacji prawnych klientom zleceniodawcy, uczestnictwo w spotkaniach z klientami, sporządzenie opinii prawnych dla zleceniodawcy lub wskazanych przez niego klientów, opracowywanie pism dla zleceniodawcy lub jego klientów, zapewnianie zastępstwa przed sądami lub organami administracji publicznej na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez klientów zleceniodawcy lub pełnomocnictwa substytucyjnego. Dodatkowo na podstawie wspomnianej umowy współpracy wnioskodawca będzie samodzielnie prowadził sprawy sądowe i pozasądowe dla klientów zleceniodawcy - decydując o sposobie i organizacji usług wykonywanych w ramach realizacji umowy. Wnioskodawca zauważył, że po rozwiązaniu stosunku pracy z P. nie będzie pozostawał w innym stosunku pracy. Wobec powyższego wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w opisanym przez siebie stanie faktycznym, obejmującym także zdarzenie przyszłe, jako przedsiębiorcy prowadzącemu indywidualną praktykę prawniczą w formie kancelarii radcy prawnego, po zakończeniu stosunku pracy z pracodawcą i ustąpieniu zbiegu podstaw ubezpieczenia społecznego (prowadzeniu jedynie działalności gospodarczej bez jednoczesnego pozostawiania w stosunku pracy), będzie przysługiwało mu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na start” wskazanej w art. 18 ustawy Prawo (...) z dnia 6 marca 2018 r., zgodnie z którym: „Przedsiębiorca będący osobą fizyczną, który podejmuje działalność gospodarczą po raz pierwszy albo podejmuje ją ponownie po upływie co najmniej 60 miesięcy od dnia jej ostatniego zawieszenia lub zakończenia i nie wykonuje jej na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym wykonywał w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej, nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym przez okres 6 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej.” Dodatkowo kolejnym zagadnieniem pozostaje, czy wnioskodawcy, po ewentualnym wykorzystaniu wskazanego powyżej uprawnienia, będzie przysługiwało prawo przewidziane w art. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r., gdzie jako podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniach społecznych, w okresie pierwszych 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej (z uwzględnieniem art. 18aa ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach społecznych) wskazuje się zadeklarowaną kwotę, nie niższą jednak niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia - tzw. „mały ZUS”. W nawiązaniu do powyższego wnioskodawca wyraził stanowisko, iż w tak opisanej sytuacji będzie mu przysługiwało prawo do skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 18 ustawy Prawo (...) tzw. „ulgi na start”, a następnie po upływie terminu przewidzianego w powołanym przepisie będzie mu przysługiwało prawo do określenia podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w zadeklarowanej kwocie, nie niższej niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia tzw. „mały ZUS”. Zdaniem wnioskodawcy w obu przypadkach wyjątkiem uniemożliwiającym skorzystanie z tych uprawnień jest wykonywanie działalności gospodarczej na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym wykonywano w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej (art. 18 ust. 1 Prawa (...) oraz art. 18a ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Wnioskodawca dodał, że celem wskazanej powyżej regulacji jest uniemożliwienie skorzystania z ulg w zakresie opłacania składek na ubezpieczenia społeczne przez podmioty samozatrudnione. Natomiast zadaniem ulgi na start oraz małego ZUS-u jest wsparcie młodych przedsiębiorców, którzy podejmują działania celem stworzenia firmy i konkurencji na trudnym rynku, jakim niewątpliwie pozostaje rynek usług prawniczych. Powołana powyżej wykładnia przepisów wprost wskazuje, iż wyłączenie uprawnień nie ma zastosowania w powołanym stanie faktycznym oraz z uwzględnieniem zdarzenia przyszłego. W ocenie wnioskodawcy nie można uznać, iż świadczenie pracy jako aplikant radcowski na rzecz swojego Patrona jest tożsame w swoim zakresie z realizacją zlecenia w ramach umowy cywilnoprawnej pomiędzy odrębnymi, samodzielnymi Kancelariami Radców Prawnych. Dodatkowo, w ocenie wnioskodawcy, nie zmienia tego fakt trwania umowy o pracę w okresie od ślubowania (uzyskania przez wnioskodawcę uprawnień do wykonywania zawodu radcy prawnego) aż do dnia jej rozwiązania za porozumieniem stron, gdyż w tym okresie wnioskodawca przebywać będzie na urlopie wypoczynkowym, zgodnie z przysługującym mu ustawowo wymiarem urlopu. Wnioskodawca po uzyskaniu uprawnień będzie wykonywał faktyczną działalność gospodarczą kancelarii radcy prawnego na rzecz różnych podmiotów, podejmując aktywne działania celem pozyskania klienta, oczywiście w granicach obowiązującej go etyki wykonywania zawodu, poprzez stworzenie strony internetowej, posiadanie odrębnego biura, wizytówek, tablicy informacyjnej. Wnioskodawca zauważył, że zadania aplikanta radcowskiego są zasadniczo zadaniami pomocniczymi w stosunku do radcy prawnego. W odróżnieniu do aplikanta radcowskiego radca prawny może samodzielnie świadczyć pomoc prawną - na własny rachunek oraz odpowiedzialność. Tym samym ujęcie obowiązków w umowie o pracę zawartą przez wnioskodawcę odnosiło się w oczywisty sposób do możliwości prawnych świadczenia przez aplikanta pomocy prawnej - w zakresie przygotowywania projektów pism, podpisywanych następnie przez radcę prawnego pod jego nadzorem zawodowym oraz podporządkowaniem w zakresie wykonywanej strategii prowadzenia sprawy. Dodatkowo umowa współpracy zawarta po uzyskaniu przez wnioskodawcę uprawnień radcy prawnego będzie miała o wiele szerszy charakter i inne zasady rozliczenia oraz rozłożenia odpowiedzialności pomiędzy strony. Wnioskodawca będzie mógł samodzielnie prowadzić sprawy jako radca prawny, gdzie zgodnie ze swoją wiedzą oraz doświadczeniem będzie tworzył i realizował określoną strategię pomocy prawnej. Dlatego też obie umowy i opisane w nich czynności nie mają tożsamego zakresu i nie można w tym przypadku mówić o utracie przez wnioskodawcę uprawnień wynikających z przepisów - tj. „ulgi na start” oraz „małego ZUS-u”. Wnioskodawca podkreślił, iż przedmiotowe stanowisko poparte jest również orzecznictwem, w tym orzecznictwem Sądu Najwyższego. W wyroku SN z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. II UK 184/12, zostało podkreślone, iż: „Wykonywanie przez radcę prawnego prowadzącego samodzielną kancelarię radcowską w ramach nowo otwartej działalności gospodarczej obsługi prawnej na rzecz tego pracodawcy, u którego pracował jako prawnik (aplikant) bez wpisu na listę radców prawnych, nie jest wykonywaniem czynności wchodzących w zakres działalności gospodarczej w rozumieniu art. 18a ust. 2 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych”. Dodatkowo Sąd potwierdził w powołanym powyżej wyroku, że: „Oczywista jest różnica między czynnościami wykonywanymi przez radcę prawnego w ramach świadczenia przez niego pomocy prawnej, a czynnościami wykonywanymi przez aplikanta radcowskiego w trakcie odbywania przez niego aplikacji. Aplikacja radcowska jest jedynie etapem w karierze zawodowej prawnika, forma stażu zawodowego mającego na celu de facto naukę zawodu i przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnej funkcji radcy prawnego. Celem aplikacji radcowskiej jest przygotowanie aplikanta do należytego i samodzielnego wykonywania zawodu radcy prawnego (art. 32 ust. 1 ustawy o radcach prawnych). Aplikant radcowski odbywa aplikację radcowską pod kierunkiem patrona wyznaczonego przez radę okręgowej izby radców prawnych, a zadaniem patrona jest przygotowanie aplikanta radcowskiego do wykonywania zawodu radcy prawnego w rozumieniu ustawy o radcach prawnych (art. 38 ust. 4 i 5 tej ustawy). Obowiązkiem aplikanta jest uczestniczenie w przewidzianych programem zajęciach teoretycznych i praktycznych, samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności zawodowych, przestrzeganie dyscypliny szkolenia i pracy; przystąpienie do egzaminu radcowskiego w wyznaczonym terminie (art. 35 ustawy o radcach prawnych). Jednocześnie przepis art. 33 ust. 5 ustawy o radcach prawnych, który odsyła do odpowiedniego stosowania wobec aplikantów radcowskich przepisów ustawy o radcach prawnych - pomija te, które mówią o uprawnieniu do świadczenia pomocy prawnej (art. 4), o zakresie tej pomocy (art. 6), o samodzielności radcy prawnego (art. 9), o niezwiązaniu poleceniem co do treści opinii prawnej (art. 13) oraz o samodzielnym prowadzeniu spraw przed organami orzekającymi (art. 14). Nie można zatem mówić o żadnej zbieżności obowiązków i świadczonej pracy przez aplikanta radcowskiego z wykonywaniem zawodu radcy prawnego, a w szczególności nie można mówić o takiej zbieżności w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie. Sam fakt zatrudnienia na etacie pracownika w kancelarii adwokacko - radcowskiej, a następnie wykonywanie, między innymi, na rzecz tej samej kancelarii usług prawniczych, ale już przez radcę prawnego w żadnym przypadku nie może zostać uznane za odpowiadające czynnościom wcześniej wykonywanym przez tę osobę w ramach stosunku pracy. Argumenty prawne powołane w skardze kasacyjnej w tej kwestii dotknięte są błędem polegającym na ograniczeniu się do samej technicznej strony wykonywanych przez wnioskodawczynię czynności w ramach stosunku pracy, i to z pominięciem tak istotnej ich cechy, jak to, że uprzednio były to zawsze projekty (pism procesowych, opinii, umów), a ich odbiorcami nie byli klienci zatrudniającej skarżącą kancelarii ( ... ) Uprzednio czynności te tworzyły materiał pomocniczy dla świadczenia pomocy prawnej przez inne osoby - radców prawnych, nie mogły więc stanowić czynności mieszczących się w pojęciu pomocy prawnej świadczonej przez radcę prawnego. Fakt odbywania w trakcie trwania stosunku pracy aplikacji radcowskiej nie uzasadnia twierdzenia, że wnioskodawczyni wykonywała na rzecz byłego pracodawcy czynności mieszczące się w zakresie pojęcia „świadczenie pomocy prawnej”. Do zakresu obowiązków wnioskodawczyni w ramach stosunku pracy na rzecz spółki H. Kancelaria (...) sp. k. nie należało świadczenie pomocy prawnej, tj. reprezentowanie klientów przed sądami i innymi organami, sporządzanie opinii prawnych lub udzielanie porad prawnych, które to czynności, zgodnie z obowiązującymi przepisami, zastrzeżone są wyłącznie dla radców prawnych, adwokatów oraz - na odrębnych zasadach, prawników zagranicznych. Wszystkie czynności wykonywane przez ubezpieczoną jako prawnika i aplikanta radcowskiego w ramach stosunku pracy były wykonywane pod ścisłym kierownictwem pracodawcy - radców prawnych.” Przedmiotowe twierdzenia zostały potwierdzone zdaniem wnioskodawcy w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. II UZP 2/13: „Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe adwokata wykonującego działalność gospodarczą na postawie przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.) w okresie pierwszych 24 miesięcy od dnia rozpoczęcia wykonywania tej działalności może stanowić zadeklarowana kwota, nie niższa niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia (art. 18a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), także wówczas gdy działalność tę wykonuje na rzecz byłego pracodawcy, u którego był zatrudniony jako aplikant adwokacki (art. 18a ust. 2 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń Społecznych)”. Wnioskodawca mając na względzie, powołane powyżej twierdzenia oraz orzecznictwo sądów, a także innych jednostek ZUS np. decyzję numer (...) Oddziału ZUS w L. z 19 listopada 2013 r., w której stwierdzono, że czynności wykonywane przez radcę prawnego są różne od tych wykonywanych przez aplikanta radcowskiego, wniósł o wydanie interpretacji potwierdzającej stanowisko jego szczegółowo wskazane i uargumentowane powyżej. dowód: wniosek o wydanie interpretacji w aktach rentowych Pismem z dnia 20 lipca 2018r. (...) Oddział w G. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku poprzez uiszczenie opłaty 40 zł oraz m. in. w zakresie opisu stanu faktycznego poprzez wyraźne wskazanie czy: 1. wnioskodawca będzie wykonywał działalność gospodarczą na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej w bieżącym lub poprzednim roku kalendarzowym wykonywał w ramach stosunku pracy czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej (a więc informacja czy jako przedsiębiorca wnioskodawca będzie współpracował ze swym poprzednim pracodawcą i w ramach tej współpracy będzie wykonywał czynności, które wykonywał będąc u niego zatrudniony). Przedstawione okoliczności – zdaniem organu rentowego - nie mogą stanowić elementu własnego stanowiska w sprawie (jak to ma miejsce w aktualnym brzmieniu wniosku), gdyż nie podlegają one ocenie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, 2. wnioskodawca prowadzi lub w okresie ostatnich 60 m-cy kalendarzowych przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej prowadził pozarolniczą działalność w rozumieniu art. 8 ust. 6 pkt 2-5, tj. jako: 1) twórca lub artysta, 2) osoba prowadząca działalność w zakresie wolnego zawodu:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.