VI W 17/13

(1)córki (...) z domu D., urodzonej (...) w S. obwinionej o to, że:

1. w dniu 22 sierpnia 2012 r. na ul. (...) w K. gm. S. dokonała kradzieży butli 19 litrowej wody, paczki papieru toaletowego oraz zgrzewki wody mineralnej ogólnej wartości 65,59 zł na szkodę Zarządu Spółki z o.o. (...) w K.; tj. o popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 kw
2. w dniu 29 sierpnia 2012 r. na ul. (...) w K. gm. S. dokonała kradzieży dużej butli 19 litrowej wody o wartości 44,07 zł na szkodę Zarządu Spółki z o.o. (...) w K.; tj. o popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 kw I. obwinioną W. S.

(1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku tj. występku z art. 119 § 1 kw; II. obwinioną W. S.

(1)uznaje za winną tego, że w dniu 22 sierpnia 2012 r. na ul. (...) w K. gm. S. dokonała kradzieży paczki papieru toaletowego oraz zgrzewki wody mineralnej o łącznej wartości 21,52 zł na szkodę Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w S. tj. wykroczenia z art. 119 § 1 kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza jej karę 150 (sto pięćdziesiąt) zł grzywny; III. na podstawie art. 119 § 4 kw orzeka wobec obwinionej obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w S. równowartości ukradzionego mienia w kwocie 21,52 (dwadzieścia jeden 52/100) zł; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. B. kwotę 221,40 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej obwinionej przed Sądem Rejonowym; V. zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 złotych i zobowiązuje ją do uiszczenia 30 złotych tytułem opłaty. Sygn. akt VI W 17/13 UZASADNIENIE W toku przeprowadzonego na rozprze postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Obwiniona W. S.

(1)była zatrudniona w charakterze sprzątaczki w pokrzywdzonym Przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. w K. przy ulicy (...). W dniu 22 sierpnia 2012 roku obwiniona przez jedno z okien Przedsiębiorstwa wystawiła zgrzewkę 6 butelek wody mineralnej, wyrzuciła papier toaletowy oraz wystawiła 19 litrową butlę z wodą i drzwiami wyszła z budynku. Butlę obwiniona szybko schowała do swojego samochodu, poczym dostrzegła dochodzącego do niej nieznajomego mężczyznę i zaczęła pod oknem zakładu wyrywać chwasty. Mężczyzna zapytał obwinioną o drogę do kamieniołomów, gdy odszedł W. S.

(1)rozglądając się na boki, schowała papier i zgrzewkę wody do auta i odjechała. Paczka papieru toaletowego warta była 14,99 zł, a zgrzewka wody mineralnej 6,53 zł. Rzeczy te stanowiły własność pokrzywdzonej spółki. W dniu 29 sierpnia 2012 roku obwiniona przez okno firmy wystawiła na zewnętrzny parapet 19 litrową butlę z wodą i wyrzuciła worek z nieustalona zawartością. Po tym obwiniona przez to samo okno wyszła budynku, schowała do swojego samochodu wymienione rzeczy, a następnie odjechała. Pracownicy wyżej opisanego Przedsiębiorstwa kilkakrotnie informowali kierownika A. M. i prezesa Spółki W. K. o kradzieżach na terenie zakładu, których sprawcą miała być obwiniona. Z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów, w firmie postanowiono zamontować przenośną kamerę na zewnątrz w taki sposób, aby obejmowała ona miejsce, w którym sprzątaczka W. S.

(1)najczęściej parkowała swój samochód. Wskutek tego uzyskano nagrania obejmujące dwa zdarzenia opisane powyżej. Na stałe kamera zamontowana była przy drzwiach budynku firm. W. S.

(2)od ok. 2-3 lat korzystała z usług dostawcy zaopatrującego firmę w wodę i kupowała ją dla własnych celów. Kupiła wodę min. 7 i 21 sierpnia 2012 roku. Dowody: ⚫ zeznania świadków: W. K. – k. 50 odw., 95, A. M. – k. 13, 50v., 95 – 95 odw., . ⚫ częściowo wyjaśnienia obwinionej W. S.

(1)– k. 20-22, 98v., 115-11 5 odw. ⚫ zgłoszenie kradzieży z dnia 29 października 2012 roku – k. 6, ⚫ faktura VAT z dnia 21 sierpnia 2012 roku – k. 7-8, ⚫ faktura VAT z dnia 9 sierpnia 2012 roku – k. 9, ⚫ faktura VAT z dnia 18 września 2012 roku – k. 10, ⚫ protokół zatrzymania rzeczy – k. 16-18, ⚫ protokół oględzin – k. 24-26, ⚫ dowody wpłat – k. 93, Obwiniona W. S.

(1)nie cierpi na chorobę psychiczną w znaczeniu psychozy, na niedorozwój umysłowy, ani na inne krótkotrwałe zaburzenia czynności psychicznych. Nie stwierdzono u niej żadnych zaburzeń depresyjno-lękowych. Tempore criminis obwiniona miała zachowaną zdolność do rozumienia znaczenia czynów, jak i do pokierowania swoim postępowaniem, w stosunku do zarzucanych jej czynów warunki art. 17§1 i 2 kw nie zachodzą. Obwiniona może brać udział w postępowaniu, stawać przed Sądem i składać wyjaśnienia, a ewentualną karę pozbawienia wolności odbywać w zwykłym zakładzie karnym. Dowód: ⚫ opinia sądowo-psychiatryczna z dnia 8 maja 2013 roku – k. 62- 64, ⚫ opinia uzupełniająca z dnia 26 listopada 2013 roku – k. 107-110. Obwiniona W. S.

(1)nie była dotychczas karana sądownie. Obwiniona jest mężatką, obecnie prowadzi działalność gospodarczą – usługi transportowe. Była leczona psychiatrycznie, nie leczona odwykowo, ani neurologicznie. Dowody: ⚫ informacja o osobie z KRK – k. 40, ⚫ kwestionariusz wywiadu środowiskowego – k. 43-45, ⚫ dane osobo-poznawcze – k. 94 Obwiniona W. S.

(1)nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i w toku czynności sprawdzających odmówiła składania jakichkolwiek wyjaśnień. Przed Sądem obwiniona nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i wyjaśniła, że faktycznie w sierpniu przez okno wynosiła dwie butle wody, które zakupiła u dostawcy, który przywoził do firmy wodę, a ona też korzystała z jego usług. Jak wynika z treści jej wyjaśnień – robiła to przez okno dlatego, by nie chodzić dookoła albowiem ma problemy z kręgosłupem. Kierowca z tej firmy, kiedy jechał w kierunku R., to zostawiał jej przed domem wodę. Raz było tak, że butla zginęła, w takiej sytuacji zaczął zostawiać tę wodę u obwinionej w pracy. Podała, że wodę zakupuje od momentu, kiedy dostawca zaczął przyjeżdżać do firmy, chyba od 3-4 lat. Podała, że ta zgrzewka wody mineralnej również była jej. Podała, iż było tak, że kierownik wysłał ją do hurtowni do S. po alkohol z uwagi na jakąś imprezę, wtedy obwiniona kupiła sobie zgrzewkę wody mineralnej. Wodę tę obwiniona zabierała przed weekendem do domu. Podkreśliła, że kierownik A. M. ją „zgnębił”. Prosiła go o wystawienie wody w dystrybutorze i za każdym razem słyszała „wypierdalaj”. Wskazała, że wodę kupowała w firmie od 2-3 lat i za każdym razem wynosiła ją przez okno. Z kolei stwierdziła, że papier toaletowy był jej własnością, zakupiła go dla pracowników, ponieważ jako sprzątaczka miała problemy z tym, że pracownicy zapychali toalety gazetami, a pan kierownik zapominał zostawić klucze do schowka, w którym był papier. Na rozprawie głównej w dniu 10 stycznia 2014 roku obwiniona wyjaśniła, że mężczyzna z nagrania, to był nieznajomy kierowca, który pytał o drogę. Stwierdziła, że na filmie po min. 5:25 wyrywa chwasty. Ponadto wskazała, że firma w poz. 10 wykazała papier toaletowy 36 sz. po 1,39 i to był papier dla firmy, ale jako, że to obwiniona sama robiła te zakupy, to kupiła wówczas papier i dla siebie. Dowód: ⚫ wyjaśnienia obwinionej W. S.

(1)– k. 20-22, 94 odw., 115-115 odw., Sąd zważył, ponad to co następuje: W świetle przedstawionych dowodów wina i sprawstwo obwinionej W. S.

(1)w popełnieniu zarzucanego jej czynu opisanego w punkcie I nie budzą żadnych wątpliwości, lecz nie w pełnym jego zakresie. Natomiast na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd powziął uzasadnioną wątpliwość co do sprawstwa i winy w zakresie czynu opisanego w punkcie II wniosku o ukaranie. Konstruując stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd oparł się w głównej mierze na dokumentach w postaci: faktury VAT z dnia 21 sierpnia 2012 roku, faktury VAT z dnia 9 sierpnia 2012 roku, protokołu zatrzymania rzeczy, tj. płyty DVD+R z nagraniem video z dnia 22 sierpnia 2012 roku i z dnia 29 sierpnia 2012 roku oraz protokołu oględzin z tejże płyty. Istotne znaczenie miały również zeznania świadków W. K. i A. M. i dowód z nagrania odtworzonego w toku rozprawy. Z treści relacji kierownika Przedsiębiorstwa (...), jak i prezesa Spółki W. K. jednoznacznie wynika, że kilkakrotnie otrzymywali informacje od pracowników firmy o kradzieżach na terenie zakładu, których sprawcą miała być sprzątaczka, tj. obwiniona W. S.

(1). Z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów postanowiono zamontować przenośną kamerę na terenie zakładu w ten sposób, aby obejmowała miejsce, w którym obwiniona najczęściej parkowała swój samochód. Na skutek powyższego wymienieni uzyskali dwa nagrania, tj. z dnia 22 sierpnia 2012 roku i z dnia 29 sierpnia 2012 roku, przedstawiające zachowania obwinionej W. S.

(1). W ocenie Sądu podane przez wyżej wymienione osoby okoliczności, takie jak czas, miejsce oraz sposób działania obwinionej – polegają na prawdzie. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby wpływać negatywnie na wiarygodność świadków. Ich relacje są zgodne i konsekwentne w toku całego postępowania. Niewątpliwie treść odtworzonego nagrania z dnia 22 sierpnia 2012 roku obrazuje w pełni sposób działania obwinionej a to taki, że przez okno zakładu wystawia zgrzewkę wody mineralnej, wyrzuca papier toaletowy oraz wystawia butlę z 19 litrową wodą, następnie obwiniona wychodzi drzwiami i wymienione rzeczy pakuje do swojego samochodu. W międzyczasie do W. S.

(1)podchodzi nieznajomy mężczyzna, na co obwiniona reaguje w taki to absurdalny sposób, że zaczyna wyrywać chwasty. Sąd dostrzegł także, że zachowanie obwinionej było dziwne, podejrzane, W. S.

(1)ewidentnie rozglądała się na boki i była niespokojna, widać, że obawia się tego, że zostanie zauważona. Do tego, o ile uzasadnić można wystawienie ciężkiej, 19 litrowej butli o tyle uzasadnienia takiego nie można znaleźć dla papieru toaletowego i to w sytuacji, gdy obwiniona wyrzuca go przez okno, a następnie wychodzi z budynku drzwiami. W. S.

(1)mogła przecież papier wynieść wychodząc z budynku, ale tylko wtedy gdyby w istocie papier ten stanowił jej w własność, a mając świadomość, że wyniesienie go przez drzwi budynku zostanie zarejestrowane obwiniona wyrzuciła go przez okno. Nie mogła przecież wiedzieć, że akurat wówczas kamera rejestrowała tę część zabudowań firmy. Z nagrania z dnia 29 sierpnia 2012 roku bezsprzecznie wynika, iż obwiniona wystawia 19 litrową butlę z wodą na parapet okna i wyrzuca przez nie foliowy worek na śmieci z zawartością, następnie wychodzi przez okno, chowa do auta wymienione rzeczy i odjeżdża. Choć odtworzone nagranie Sąd uznał za wiarygodne źródło dowodowe, to w kontekście treści wyjaśnień obwinionej W. S.

(1)w tym zakresie, a przede wszystkim przedstawionych przez nią dowodów dostaw z dnia 7 sierpnia 2012 roku i 21 sierpnia 2012 roku, Sąd uznał je za niewystarczające do przypisania obwinionej sprawstwa i winy w zakresie kradzieży 19 litrowych butli z wodą. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd uznał, że wyjaśnienia obwinionej W. S.

(1)odnośnie okoliczności kradzieży paczki papieru toaletowego oraz zgrzewki wody mineralnej o łącznej wartości 21,52 zł stanowią jedynie jej linię obrony, ukierunkowaną na uniknięcie odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Okoliczności podawane przez obwinioną w tym zakresie zasadniczo odbiegają od rzeczywistego przebiegu zdarzenia, dlatego też Sąd odmówił im wiary. Osobnego osądu natomiast wymaga kradzież 19 litrowych butli z wodą. W tym zakresie obwiniona wyjaśniła, że faktycznie w sierpniu przez okno wyniosła dwie butle wody, ale będące jej własnością, bo zakupione u dostawcy, który przywoził do firmy wodę, a ona również korzystała z jego usług. Podkreśliła, iż tę wodę kupowała w firmie od 2-3 lat i za każdym razem wynosiła ją przez okno po to, by nie chodzić dookoła albowiem ma problemy z kręgosłupem. Na wskazaną okoliczność obwiniona przedstawiła dwa dowody dostawy, tj. datowane na dzień 7 sierpnia i 21 sierpnia 2012 roku. Oczywiście Sąd miał wątpliwości, czy wyniesione w dniach 22 i 29 sierpnia 2012 roku dwie butle z wodą są tymi samymi, które obwiniona faktycznie zakupiła, ale zgodnie z art. 8 kpw w zw. z art. 5§2 kpk nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Z wymienionych na wstępie faktur bezsprzecznie wynika, że pokrzywdzona (...) Sp. z o.o. w S. faktycznie zakupiła w dniu 21 sierpnia 2012 roku papier toaletowy, zaś w dniu 9 sierpnia 2012 roku wodę gazowaną w zgrzewkach. W sprawie została sporządzona pisemna opinia sądowo-psychiatryczna oraz opinia uzupełniająca, którym Sąd w pełni dał wiarę. Dowody te zostały sporządzone przez osobę kompetentną, o stosownych kwalifikacjach, posiadającą specjalistyczną wiedzę, wobec powyższego zostały one uznane przez Sąd za dowód pewny, stanowiący podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Nie ulega wątpliwości zatem, iż obwiniona W. S.

(1)swoim działaniem wyczerpała ustawowe znamiona wykroczenia z art. 119§1 kw, a opisanego w punkcie I wniosku o ukaranie, z tymże Sąd z opisu czynu wyeliminował 19 litrową butlę z wodą, co też skutkowało zmianą wartości szkody na kwotę 21,52 zł. Strona podmiotowa wykroczenia z art. 119§1 kw obejmuje umyślność o zamiarze bezpośrednim i kierunkowym. Podmiotową cechą kradzieży jest bowiem zabór w celu przywłaszczenia, czyli chęć włączenia skradzionego mienia do majątku sprawcy lub postąpienia z nim jak z własnym, a więc czyn kierunkowy, co wskazuje na zamiar bezpośredni sprawcy (zob. wyr. SN z dnia 29 października 2001 r., III KKN 364/01, OSN Prok. i Prawo 2002, nr 3, poz. 14). Z uwagi zatem na powyższe uznając W. S.

(1)za winną tego, że w dniu 22 sierpnia 2012 roku na ul. (...) w K. gm. S. dokonała kradzieży paczki papieru toaletowego oraz zgrzewki wody mineralnej o łącznej wartości 21,52 zł na szkodę Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w S., tj. wykroczenia z art. 119§1 kw Sąd wymierzył jej karę 150 zł grzywny. Brak natomiast podstaw do przypisania obwinionej sprawstwa i winy w zakresie wykroczenia objętego zarzutem z punktu II. Poza wszelkimi wątpliwościami pozostaje fakt, iż obwiniona przez okno zakładu pracy wyniosła butlę z wodą, ale bardzo poważne wątpliwości budzi ustalenie, czy woda ta nie była jej własnością. Żadna, ewentualna czynność dowodowa nie wniosłaby nic nowego do sprawy. Konkludując - w świetle przedstawionych Sądowi orzekającemu dowodów, jak i zebranych w toku rozprawy, zarzut wniosku o ukaranie w omawianym zakresie jest jedynie hipotetycznym. Taki stan rzeczy, zgodnie z obowiązującymi podstawowymi standardami prawa ujętymi w zasadzie domniemania niewinności, nie pozwala na dokonanie pewnego ustalenia, iż obwiniona zarzucane jej wykroczenie popełniła. Konsekwencją powyższego było orzeczenie uniewinniające obwinioną od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w punkcie II. W ocenie Sądu wymierzona W. S.

(1)kara stanowić będzie dla niej adekwatną i wystarczającą dolegliwość z uwagi na rodzaj i charakter popełnionego wykroczenia, a nadto niewątpliwie spełni cel wychowawczy. Przy wymiarze kary, kierując się dyrektywami opisanymi w przepisie art. 33§2, 3 i 4 kw, Sąd wziął w szczególności pod uwagę rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy i pobudki oraz warunki i właściwości osobiste obwinionej, a także jej sposób życia przed i po popełnieniu wykroczenia. Okolicznością łagodzącą jest stosunkowo niewielki rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem i uprzednia niekaralność obwinionej. W ocenie Sądu wymierzona kara uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionej, a nadto będzie wystarczająca do spełnienia celów zapobiegawczych i wychowawczych. W punkcie III wyroku Sąd na podstawie art. 119§4 kw orzekł wobec obwinionej obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w S. równowartości ukradzionego mienia w kwocie 21,52 zł. W ocenie Sądu koniecznym jest, by obwiniona poniosła odpowiedzialność za swoje postępowanie i szkoda przez nią wyrządzona została naprawiona. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. B. kwotę 221,40 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej obwinionej przed Sądem Rejonowym – a odpowiadającą nakładowi pracy obrońcy. Podstawa orzeczenia był 618 § 1 pkt 11 kpk w zw. z art. 119 kpw § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw i art. 118§1 kpw Sąd zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa jedynie zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 zł i zobowiązał ją do uiszczenia 30 zł tytułem opłaty.