Na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat tytułem próby;
J. środek karny w postaci nawiązki w wysokości 1000 (jednego tysiąca) złotych na rzecz pokrzywdzonego V. I.; 5. na mocy art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, którymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II K 104/18 UZASADNIENIE Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Omówienie ustaleń faktycznych. Nocą w dniu 23 lipca 2017r. obywatel Ukrainy I. V. wraz z dziewczyną M. S.
z art. 11 § 2 kk. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 roku Ł. J. został skazany za czyn z art. 158 § 1 kk i 119 § 1 kk, art. 257 kk w zw. z art.
z art. 11 § 2 kk. Sąd Rejonowy uznał, że w sprawie nie było dowodów na to, że Ł. J. dopuścił się rozboju. Prokurator nie zaskarżył tego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym w sprawie niniejszej obowiązuje zakaz reformationis in peius. W niniejszym postepowaniu pprokurator zmodyfikował opis czynu w ten sposób, że zarzucił oskarżonemu popełnienie czynu z art. 158 § 1 kk i 119 § 1 kk, art. 257 kk w zw. z art.
z art. 11 § 2 kk. Omówienie kwalifikacji prawnej. Czyn przypisany oskarżonemu Ł. J. wyczerpuje znamiona przestępstwa opisanego w art. 158 § 1 kk i art.
Sąd zmienił opis czynu przyjmując, iż działanie oskarżonego Ł. J. było sprawstwem w dokonaniu pobicia, a nie działaniem wyczerpującym również znamiona czynów z art. 119 § 1 kk i art. 257 kk. Przepis art. 119 § 1 kk chroni wolność od przymusu fizycznego oraz psychicznego wywieranego wobec grupy osób oraz poszczególnych jednostek należących do tej grupy ze względu na ich przynależność narodową, etniczną, rasową, polityczną, wyznaniową lub z powodu jej bezwyznaniowości. Karalne jest stosowanie przemocy lub groźby bezprawnej wobec grupy osób lub pojedynczej osoby. Zachowanie sprawcze musi przybrać formy bardziej drastyczne niż znieważenie i naruszenie nietykalności cielesnej, stypizowane w art. 257 kk. Przestępstwa tego można dokonać niezależnie od tego, czy zostaną wywołane jakiekolwiek skutki, jest bowiem dokonane wraz z zastosowaniem przemocy lub groźby bezprawnej. Przedmiotem czynności wykonawczej jest grupa osób lub poszczególna osoba należąca do grupy określonej w art. 119 § 1 kk. Motywem działania sprawcy jest przynależność narodowa, etniczna, rasowa, polityczna, wyznaniowa lub bezwyznaniowość grupy. Z uwagi na tak określoną stronę podmiotową przestępstwo może być popełnione tylko z winy umyślnej, z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu ( cum dolo directo colorato). Natomiast przedmiotem ochrony na podstawie art. 257 kk są godność i nietykalność człowieka, jak również porządek publiczny. Zachowanie sprawcy polega na znieważaniu. Sprawca realizuje ustawowe znamiona przestępstwa z art. 257 jedynie wtedy, gdy powodem jego czynu jest przynależność pokrzywdzonego do kategorii określonych przepisem. Występek z art. 257 k.k. można popełnić wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Sprawca musi bowiem zarówno mieć świadomość określonych cech pokrzywdzonego (rasy, narodowości, wyznania czy bezwyznaniowości), jak i chcieć naruszenia jego godności właśnie i przede wszystkim z ich powodu. Istota powyższego czynu nie polega bowiem jedynie na samym znieważeniu, ale okazaniu osobom przeciwstawianym sobie przez sprawcę, charakteryzowanym jako inne, ich niższości i zanegowaniu ich prawa do równego traktowania. Racją penalizacji jest tu przecież zwalczanie celowej, intencjonalnej wrogości o podłożu rasistowskim, nacjonalistycznym lub religijnym. Używanie przemocy, groźby bezprawnej lub znieważanie wyłącznie z powodu czyjejś przynależności narodowej, etnicznej, rasowej albo wyznaniowej nie może znajdować żadnego racjonalnego i powszechnie akceptowanego wytłumaczenia. Jest to w rozumieniu art. 115 § 21 k.k. działanie bez powodu, względnie z oczywiście błahego powodu. Kwalifikacja czynu z art. 119 § 1 k.k. lub z art. 257 k.k. nie wyklucza zastosowania przepisu art.
(zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 30.10.2014r., II AKa 221/14). Analiza ustalonego stanu faktycznego w sprawie niniejszej pozwala jednoznacznie stwierdzić, że Ł. J. podejmując działania w dniu zdarzenia nie kierował się przynależnością narodową pokrzywdzonego. Jak wynika z jego konsekwentnych wyjaśnień nie wiedział, że V. I. pochodzi z Ukrainy. Oskarżony ani M. nie zali pokrzywdzonego a na podstawie jego wyglądu zewnętrznego nie można rozpoznać jego narodowości. Tym bardziej, że wszyscy mężczyźni tego dnia znajdowali się pod wpływem alkoholu. Świadek D. F. zeznała, że nie znała przyczyny dla, której mężczyźni zaczepili pokrzywdzonego. Dopiero później usłyszała, że ma wschodni akcent. Świadek Z. B., który wykonywał czynności z udziałem oskarżonego wskazał, że Ł. J. był spokojny, nie zwracał się wobec pokrzywdzonego słowami świadczącymi o jego wrogim nastawieniu do pokrzywdzonego jako obywatela Ukrainy. Natomiast zeznania pokrzywdzonego, w których podnosi, że został zaatakowany bowiem był pochodzenia ukraińskiego nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Początkowo sam bowiem twierdził, że przyczyna ataku nie była mu znana a dopiero w trakcie szarpaniny przekazał sprawcom jakiej jest narodowości. Dopiero później na etapie postępowania sądowego pokrzywdzony wskazał, że powodem zaczepki była jego przynależność narodowa. Zdaniem Sądu ta część zeznań pokrzwdzonego nie jest logiczna, konsekwentna. Zeznania te ulegały zmianie i nie można przypisać im waloru wiarygodności. Oskarżony wyjaśniał, że pracował i znał wiele osób pochodzenia ukraińskiego i nigdy nie zuł wobec nich żadnej wrogości ani nie był do nich uprzedzony. Trudno doszukiwać się, że w dniu zdarzenia właśnie przynależność narodowa pokrzywdzonego stanowiła przyczynę tak agresywnego ataku. Natomiast łańcuszek, który posiadał mógł zgubić zanim dotarł do ulicy (...). Tym bardziej, że sam pokrzywdzony nie do końca pamiętał kiedy faktycznie zauważył, że nie posiada już tej biżuterii. Oskarżony wraz z M. M. zostali zatrzymani praktycznie bezpośrednio po zdarzeniu tj. po około 10 minutach zatem mieli ograniczone mozliwości schowania bądź zbycia tego przedmiotu. W związku z czym w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie można było uznać, że oskarżony skradł łańcuszek srebrny z krzyżykiem oraz buty sportowe o łącznej wartości 720 złotych na szkodę pokrzywdzonego. Ponadto buty, z których jeden “ dla hecy” – jak podał Ł. J., został wrzucony na dach pobliskiego pawilonu, zostały odnalezione przez funkcjonariuszy Policji, którzy jeszcze tego samego dnia wrócili z pokrzywdzonym na miejsce zdarzenia. Nie budzący wątpliwości materiał dowodowy jednoznacznie świadczy o tym, że Ł. J. swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. lub z art. 257 k.k. wobec pokrzywdzonego. Zdaniem Sądu czyn oskarżonego wyczerpał wyłącznie znamiona czynu z art. 158 § 1 kk i art.
Przedmiotem ochrony, jako znamieniem typów czynu zabronionego, jest w wypadku przestępstw określonych w art. 158 § 1-3 kk życie i zdrowie człowieka. Podmiotem czynu zabronionego może być każdy. Nie ma wątpliwości, że podmiotem przestępstwa może być także osoba, która doznała w bójce lub pobiciu obrażeń ciała. Konstrukcja bójki lub pobicia polega na różnicowaniu odpowiedzialności za bójkę w zależności od stopnia jej niebezpieczeństwa, wyrażającego się skutkiem bójki w postaci uszczerbku na zdrowiu lub śmierci któregoś z jej uczestników. Odniesiony w bójce uszczerbek powinien być wzięty przez sąd pod uwagę przy wymiarze kary. Podmiotem przestępstw określonych w art. 158 § 1-3 kk jest każdy, kto w jakikolwiek sposób bierze udział w bójce lub pobiciu, niezależnie od tego, czy jego osobisty udział wykazuje cechy działania niebezpiecznego dla życia człowieka lub jego zdrowia, a także niezależnie od tego, czy można mu przypisać zadanie ciosu powodującego następstwa, o których jest mowa w tym przepisie. Odpowiedzialność za udział w bójce lub pobiciu ma charakter wspólnej odpowiedzialności biorących w takim zdarzeniu udział. Określona w art. 158 § 1-3 kk quasi odpowiedzialność zbiorowa przejawia się w tym, że sprawca odpowiada na jego podstawie niezależnie od tego, czy to właśnie jego zachowanie stanowi o niebezpieczeństwie dla życia lub zdrowia oraz czy można mu przypisać np. zadanie uderzenia powodującego uszczerbek na zdrowiu. Pomimo tego, że każdego uczestnika pobicia kwalifikowanego przez następstwo dotyczy odpowiedzialność karna za skutek takiego zdarzenia jako całości, to jednak równocześnie dla ostatecznego kształtu indywidualnej odpowiedzialności mają znaczenie takie okoliczności, jak role pełnione w tym zdarzeniu, jak też stopień i forma zaangażowania. Przez udział w bójce lub pobiciu należy rozumieć udział w starciu przynajmniej trzech osób, z których każda jest jednocześnie napastnikiem i broniącym się (bójka), lub czynną napaść przynajmniej dwóch osób na inną osobę (pobicie). Obie te odmiany realizacji znamion przestępstw określonych w art. 158 § 1-3 kk charakteryzuje dynamika, wyrażająca się możliwością przechodzenia jednej odmiany w drugą. Najczęściej będzie tak, że zdarzenie rozpoczyna się w formie napaści na drugą osobę, do którego to zajścia dołączają się następne osoby. Pobicie może przekształcić się w bójkę, a bójka w pobicie. Tak samo dynamika tych obu odmian może się przejawiać w zmiennym składzie osobowym uczestników oraz w zmianie miejsca zdarzenia. Rodzi to problemy z zakwalifikowaniem udziału poszczególnych osób i z ustaleniem jedności lub wielości czynów zabronionych. Do przyjęcia udziału w bójce lub pobiciu nie jest konieczne, aby konkretna osoba zadała innej osobie (innemu uczestnikowi bójki lub napadniętemu przy pobiciu) cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp. Do przyjęcia uczestnictwa w bójce lub pobiciu wystarczy „świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie ludzi [...]” (zob. wyrok SN z 28.07.1972 r., Rw 692/72). Przepis 158 § 1 k.k. nie określa sposobu udziału w pobiciu (a także w bójce), co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1 k.k Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma bowiem charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, co stanowi odstępstwo od zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa, ale pod warunkiem, że każdy możliwość ich nastąpienia przewidywał albo mógł przewidzieć. Sprawca bierze umyślnie udział w bójce lub w pobiciu ze świadomością, że bójka lub pobicie zagraża bezpośrednio życiu lub w poważnym stopniu zdrowiu człowieka i tego chce lub przynajmniej na to się godzi. Realizacja znamion czynu zabronionego z art. 158 § 1 k.k. wymaga ustalenia zachowań, które spełniają opisaną w tym przepisie czynność wykonawczą „wzięcia udziału w pobiciu” innej osoby. Dla realizacji tego znamienia nie jest wystarczająca sama obecność na miejscu zdarzenia, podczas którego inna osoba stosuje przemoc fizyczną grożącą co najmniej spowodowaniem średniego uszczerbku na zdrowiu. Ów udział musi polegać na umyślnym, aktywnym zaangażowaniu w pobicie. Działania mające charakter takiego udziału, jeżeli nie polegają na stosowaniu przemocy fizycznej, muszą być funkcjonalnie powiązane z zastosowaniem tej przemocy, w sposób istotny ją warunkując (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05.04.2017r., III KK 428/16). Natomiast przepis art.
kk statuuje dwie dyrektywy szczególne w zakresie występków o charakterze chuligańskim, które mają zagwarantować surowsze ukaranie sprawców takich czynów. Występek o charakterze chuligańskim, jakkolwiek znany poprzednim regulacjom karnym, został wprowadzony do obecnie obowiązującej regulacji nowelą z 16.11.2006 r. Jest on w istocie powtórzeniem rozwiązań obowiązujących pod rządami Kodeksu karnego z 1969 r. Definicja tego występku ma charakter legalny i została zamieszczona w art. 115 § 21 k.k. Jest to występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, na bezpieczeństwo powszechne, na działalność instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, na porządek publiczny albo na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. Mówiąc o działaniu bez powodu, należy mieć na względzie działanie bez uzasadnienia, bez racji. Jedną z cech występku o charakterze chuligańskim jest konieczność wystąpienia przesłanki „działania publicznego”. Do zaistnienia tej przesłanki nie wystarcza, by sprawca działał w miejscu publicznym. Zachowanie sprawcy musi być postrzegane przez potencjalnie nieograniczoną publiczność, tzn. spełniane w miejscu, do którego istnieje swobodny dostęp nieoznaczonych indywidualnie osób, np. skwer, park miejski. W przypadku niewystąpienia wszystkich przesłanek określonych w art. 115 § 21 k.k. nie ma możliwości zastosowania przepisu art.
W sprawie niniejszej niewątpliwie oskarżony Ł. J. działał publicznie albowiem zdarzenie miało miejsce na ulicy (...), która posiada dostęp dla nieograniczonej liczby osób postronnych, położonej w centrum miasta, w pobliżu (...) i obiektów usługowo-handlowych. Również stosowanie przemocy wobec pokrzywdzonego nie miało żadnego powodu. Swoim zachowaniem oskarżony naraził pokrzywdzonego na wystąpienie skutków określonych w art. 157 § 1 kk, powodując u niego obrażenia w postaci: doznał stłuczenia głowy i nosa oraz palców lewej ręki, licznych podbiegnięć krwawych okolicy czołowej lewej, powiek oka lewego, oczodołu prawego, szyi strona prawa, ramienia prawego oraz otarć twarzy. Zachowanie oskarżonego w postaci używania przemocy, bez powodu nie może znajdować żadnego racjonalnego i powszechnie akceptowanego wytłumaczenia. Zgromadzony w sprawie materiał dowody bezspornie wykazał, że oskarżony działał zupełnie bez żadnego powodu co jasno wynika z jego wyjaśnień, zeznań D. F., M. M. a także częściowo zeznań złożonych przez pokrzywdzonego. Omówienie wymiaru kary. Sąd wymierzył oskarżonemu Ł. J. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu Ł. J. karę Sąd miał na uwadze stopień szkodliwości społecznej popełnionego przez niego czynu, jak również stopień jego winy. Sąd wziął także pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec sprawcy przestępstwa. Wymierzając tę karę Sąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżony w postępowaniu przygotowawczym złożył wyjaśnienia opisując stan faktyczny zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. Wymierzając karę Sąd miał na uwadze dotychczasową niekaralność oskarżonego mimo dojrzałego już wieku. Okoliczności zdarzenia świadczą o tym, że miało ono incydentalny charakter. Wymierzona kara zdaniem Sądu jest adekwatna do stopnia szkodliwości społecznej zarzucanego czynu i w ocenie Sądu spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze względem oskarżonego. Ponadto, powyższa kara czyni zadość kształtowaniu świadomości prawnej społeczeństwa utwierdzając je w przekonaniu, że popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, spotyka się z szybką i sprawiedliwą reakcją organów Państwa. Zgodnie z art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 lat tytułem próby albowiem w sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony wypadek. Sąd orzekając w tym przedmiocie miał na względzie postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, a także jego obecny ciężki stan zdrowia, Sąd uznał, iż mimo zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Oskarżony w toku trwającego postępowania jeszcze przed Sądem Rejonowym , wyraził skruchę oraz przeprosił pokrzywdzonego a ten przeprosiny przyjął , które zostały przyjęte. Ponadto Sąd dostrzegł, że popełnienie przez oskarżonego przypisanego mu przestępstwa było incydentalne o czym świadczy dotychczasowa niekaralność Ł. J. mimo dojrzałego wieku. Biorąc pod uwagę okoliczności i charakter czynu Sąd uznał, iż okres próby winien wynosić 3 lata. Jednocześnie na podstawie art. 73 § 1 kk Sąd oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Rozwiązanie to ma na celu zapewnienie prawidłowego przebiegu okresu próby i pełni rolę swoistego uzupełnienia warunkowego zawieszenia kary. Jednocześnie daje to dodatkową gwarancję prawidłowego ukształtowania postawy oskarżonego i umożliwi mu podjęcie normalnego funkcjonowania w społeczeństwie zgodnego z porządkiem prawnym. W stosunku do oskarżonego w myśl postanowień zawartych w art.
k.k., w przypadku skazywania za występek o charakterze chuligańskim, orzeczenie nawiązki ma charakter obligatoryjny, z tym zastrzeżeniem, że nie orzeka się jej, jeżeli sąd orzekł obowiązek naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązkę na podstawie art. 46 k.k. Nawiązka na podstawie art.
Jedynie w przypadku, gdy pokrzywdzony nie został ustalony, traci ona ów obligatoryjny charakter i jej orzekanie przez Sąd staje się fakultatywne. Nawiązka wówczas może zostać orzeczona na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W sprawie niniejszej pokrzywdzony został ustalony zatem Sąd zasądził na jego rzecz kwotę 1.000 złotych tytułem nawiązki. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.