i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa ponad kwotę 3.888 zł. i stosowne rozdzielenie kosztów postępowania, w tym także kosztów za drugą instancję. Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów apelacyjnych. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja jest częściowo zasadna. Podnieść należy, że ocena przesłanek waloryzacji pozostawiona została sędziowskiemu uznaniu opartemu na wszechstronnym rozważeniu okoliczności danej sprawy. Nie ulega również wątpliwości, że dorobek orzeczniczy, w szczególności orzecznictwo Sądu Najwyższego ma wpływ na wykładnię przepisu art.
i stosowanie rozwiązań tam proponowanych. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie nastąpiła istotna zmiana siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania. Sąd Rejonowy pominął natomiast okoliczność, że matka powoda zaprzestała opłacać składki po 5 latach i 7 miesiącach. Nastąpiło to w grudniu 1993 r. i zgodnie z umową łączącą strony (§ 24 ogólnych warunków ubezpieczeń na życie) po upływie 3 miesięcy – a więc od kwietnia 1994 r. ubezpieczenie uległo zamianie na bezskładkowe z obniżoną sumą ubezpieczenia. Podnieść należy, że strona powodowa nie udowodniła, ze zaprzestała opłacać składki z inicjatywy pozwanego, przeciwnie z zeznań świadka E. K. – matki powoda wynika, że przestała płacić składki, bo nikt po nie nie przychodził. Podnieść też należy, ze w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zarządzenie nr 16/94, gdyż zgodnie z tym zarządzeniem pozwany przejął opłatę składek pod warunkiem, że składka została opłacona przez ubezpieczonego za okres co najmniej do 30 czerwca 1994 r., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Obniżona suma ubezpieczenia, o której mowa wyżej wynosiła 3.32 zł (przed denominacją 33.200), suma ta miała corocznie być podwyższana o 8,8 %. W związku z powyższym pozwany winien otrzymać po 24 latach kwotę 103.318 starych złotych (33.200 x 211,2 % + 33.200). Kwota ta stanowiła 1,94 ówczesnego przeciętnego wynagrodzenia. Biorąc pod uwagę wysokość obecnego wynagrodzenia netto – 2.927 zł., równowartość 1,94 średniego wynagrodzenia na dzień zamknięcia rozprawy stanowiłaby kwotę 5.678 zł. Dokonując waloryzacji sąd winien oprzeć się na przesłankach wymienionych w przepisie art.
k.c., a mianowicie winien rozważyć interesy obu stron umowy i mieć na uwadze zasady współżycia społecznego. Mając na uwadze okres trwania umowy, wysokość umówionego świadczenia, wysokość umówionych składek, okres ich opłacania a także sytuację rodzinną i majątkową powoda oraz sytuację ekonomiczną pozwanego uznać należy, że zasadna kwotą będzie kwota 5.000 zł. Kwota ta spełnia bowiem kryteria wymienione w cytowanym przepisie – uwzględnia interesy obu stron i odpowiada zasadom współżycia społecznego. W tym stanie i na mocy art. 386 § 1 k.p.c. orzeczono jak w wyroku. O kosztach postanowiono na zasadzie art. 100 zd. 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.