polegające na pominięciu ustaleń z opinii i przesłuchania biegłego oraz nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w sposób zmierzający do wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, pominięcie materiału w postaci wyjaśnień informacyjnych, oświadczeń i zarzutów zgłaszanych przez stronę pozwaną oraz opinii biegłego C. i niewyjaśnienie podstawy orzeczenia- z obrazą art. 328 § 1 k.p.c. , które to uchybienia procesowe doprowadziły do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz do naruszenia art. 23,24 k.c. oraz art. 81 ust. 1 ustawy z 4 lutego 1994 o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 94.24.83) poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że pozwany publikując na swej stronie zdjęcie powódki sprzed 13 lat naruszył prawa powódki do jej wizerunku, że zdjęcie powódki w wersji full było rozpoznawalne, zaś późniejsza publikacja na serwerze zdjęcia w wersji small, które było nierozpoznawalne, naruszała prawo powódki do prywatności i intymności, przy wadliwym przyjęciu, że publikacja tego zdjęcia miała miejsce do roku 2010. Wskazując na powyższe zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie. Powódka zaskarżyła wyrok w części, tj. w pkt II, IV, V, IX. Zaskarżonemu wyrokowi powódka zarzuciła : -naruszenie prawa materialnego, tj. art. 448 k.c. poprzez jego wadliwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że kwota 10.000 zł stanowi odpowiednią sumę zadośćuczynienia w okolicznościach niniejszej sprawy, - błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegający na : a. uznaniu, że zdjęcie z k-21 akt zostało wykonane w ramach szkolnego ćwiczenia z fotografii pt. „źródło światła w kadrze”, a powódka wyraziła zgodę na wykorzystanie jej zdjęcia do celów szkolnych i przedstawienia go do oceny, podczas, gdy przedmiotowe zdjęcie wykonane zostało wyłącznie do użytku prywatnego powódki; b. ustaleniu, że zdjęcie z k-21 akt było dostępne na stronie internetowej pozwanego przez okres kilku miesięcy w 2005 r. w wersji full, a w okresie od 2006r. do 2010r. w wersji small, podczas, gdy z dowodów w sprawie wynika, że wyświetlenie zdjęcia w wersji full był możliwie w 2009 r., co wynika z opinii biegłego W. D., który sporządzając opinię otwierał zdjęcie ze swojego komputera; - rażącą obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na wynik sprawy- art. 233 k.p.c. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób nie wszechstronny przejawiający się w okoliczności, że biegły W. D. w lutym 2009 r. otworzył na swoim komputerze zdjęcie z k-21 akt sprawy w wersji full ze strony internetowej pozwanego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, mających swe odzwierciedlenie w sentencji wyroku (pkt. II), że zdjęcie z k-21 w wersji full było dostępne wyłącznie przez okres kilku miesięcy, a od 2006r. było publikowane wyłącznie w wersji small. Zgłaszając powyższe zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku : - punkcie II poprzez uzupełnienie treści oświadczenia przez wskazanie daty miesięcznej zamieszczenia przez pozwanego zdjęcia i zastąpienie słów „oświadczam, że w 2005 roku” słowami: „ oświadczam, że w marcu 2005 roku” oraz wykreślenie z treści oświadczenia słów: „ z tym, że przez okres kilku miesięcy 2005r. powódka była na tym zdjęciu rozpoznawalna, a od 2006r. zdjęcie to było nadal dostępne, ale w miniaturce, na której Pani A. G. była nierozpoznawalna”; - zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zadośćuczynienia w łącznej kwocie 49.000 zł; - zasadzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 1.920 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Częściowo uzasadniona była apelacja powódki. Apelacja pozwanego była w całości nieuzasadniona. Podniesiony w apelacji powódki zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. okazał się zasadny. Rację ma skarżąca, że Sąd Okręgowy dokonał wadliwej oceny dowodu z opinii , a następnie zeznań w charakterze świadka W. D.
podnoszone w kontekście wadliwej oceny dowodu z opinii biegłego informatyka C., a także nieuwzględnienia twierdzeń, zarzutów i wyjaśnień pozwanego, a także zarzut naruszenia art. 328 § 1 k.p.c. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku. Skarżący, jak się wydaje, formułując zarzut naruszenia art. 328 § 1 k.p.c. miał na uwadze naruszenie § 2 tego artykułu. Wskazać zatem należy, że obraza art. 328 § 2 k.p.c. może być skutecznym zarzutem tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie posiada wszystkich koniecznych elementów bądź zawiera braki w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia kryteria ustawowe, nie zawiera takich uchybień, aby orzeczenie nie poddawało się kontroli instancyjnej. Chociaż w motywach Sąd Okręgowy nie odwołał się wprost do art. 81 ust. 1 prawa autorskiego, to jak wynika z motywów, dokonał oceny prawnej z zastosowaniem tej normy. Pozostałe zastosowane przez Sąd Okręgowy przepisy zostały wyartykułowane w motywach. Brak podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego. Wbrew stanowisku skarżącego twierdzenia, oświadczenia czy wyjaśnienia informacyjne strony nie są dowodami, należy je traktować jako argumentację strony ( nie stanowiącą dowodu, tylko podlegającą udowodnieniu). Inicjatywa dowodowa obciąża każdą ze stron procesu stosownie do stanu sprawy i w celu wykazania zasadności jej twierdzeń, a zatem inicjatywa dowodowa powoda winna zmierzać do wykazania zasadności powództwa, a pozwanego –obalenia jego twierdzeń. Każda ze stron za pomocą tego samego środka dowodowego-w okolicznościach sprawy –za pomocą opinii biegłego C. zmierzała do wykazania zasadności swych twierdzeń dokonując własnej oceny tego dowodu. Z kolei skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest wystarczające natomiast przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2012 r. I ACa 1033/12, Lex nr 1246686). Przepis 233 § 1 k.p.c. jest naruszony, gdy ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 01 lutego 2013 r. V ACa 721/12, Lex nr 1280278). Ponadto, dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. IV CKN 970/00, Lex nr 53753, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2001 r. II CKN 588/99, Lex nr 52347, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99, Lex nr 53136). Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów jest w przeważającej części prawidłowa, z uwagami wskazanymi powyżej. Sąd Okręgowy właściwie ocenił dowód z opinii biegłego informatyka. W związku z tym, że opinia biegłego nie potwierdziła, że pozwany skutecznie usunął zdjęcie powódki, przede wszystkim z uwagi na brak stosownych danych, twierdzenia pozwanego jakoby usnął zdjęcie powódki w danym czasie pozostały nieudowodnione, tym bardziej, że pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy –zeznania świadka A. W. oraz opinia i zeznania biegłego W. D. i w istocie protokoły z czynności notarialnych, potwierdzają, że pomimo usunięcia fotografii powódki za pomocą funkcji „ukryj zdjęcie”, była ona nadal dostępna w różnym czasie na stronie internetowej pozwanego. Wobec niezabezpieczenia danych- w tym również przez pozwanego, na co wskazał biegły informatyk, nie było możliwości jednoznacznej oceny, do kiedy oraz w jakiej wersji zdjęcie powódki było dostępne na stronie internetowej pozwanego, a także czy i w jakim okresie było dostępne poprzez link. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywał na pozwanym, który tych okoliczności nie udowodnił, natomiast Sąd nie ma obowiązku, zwłaszcza bez inicjatywy stron, prowadzenia niczym nieograniczonego postępowania dowodowego, które miałoby na celu wykazanie racji jednej ze stron. Wprawdzie fakt ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ale zważywszy na brak materiałów źródłowych, które zdaniem biegłego winien zabezpieczyć pozwany, nie było podstaw do kontynuowania postępowania dowodowego z urzędu, a Sąd Okręgowy dokonał oceny zebranych w sprawie na datę orzekania dowodów, wskazując , jakie fakty zostały przez strony udowodnione, prawidłowo uznając, że zdjęcie powódki było dostępne od marca 2005 roku do czasu powstania nowej strony internetowej pozwanego, co nastąpiło w 2010 roku. Z tych wszystkich przyczyn Sąd Apelacyjny uznał, że zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 227, 316 §
podniesione przez pozwanego były nieuzasadnione. Podobnie nieuzasadnione były zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 23 k.c. , art. 24 k.c., art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 04 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 94.42.83) oraz art. 448 k.c. Odnośnie zgody powódki na zamieszczenie zdjęcia powódki na stronie internetowej pozwanego należy przywołać powołane wyżej argumenty i jedynie powtórzyć, że w okolicznościach sprawy brak podstaw do uznania, że powódka udzieliła zgody na zamieszczenie jej zdjęcia na stronie internetowej pozwanego. W związku z tym zachowanie pozwanego polegające na wykorzystaniu zdjęcia powódki bez jej zgody było bezprawne. Pozwanemu można przypisać winę w postaci co najmniej niedbalstwa. Dawało to zatem podstawę do udzielenia powódce ochrony niemajątkowej, jak i majątkowej w związku z rozpowszechnieniem jej wizerunku. Bezzasadne są zarzuty pozwanego, że skoro tylko przez krótki okres kilku miesięcy zdjęcie powódki było dostępne w wersji full, a potem jedynie w miniaturce, na którym powódka nie była rozpoznawalna, a nadto zdjęcie powódki pochodzi sprzed 13 lat, to brak podstaw do uznania, że pozwany naruszył dobro osobiste powódki- prawo do wizerunku, prawo do prywatności i intymności. Wskazać należy, że Sąd Okręgowy wyraźnie określił, że w jego ocenie publikowanie zdjęcia powódki w wersji small nie stanowiło naruszenia wizerunku powódki, lecz prawa do prywatności i intymności. Nie ulega wątpliwości, że pozwany rozpowszechnił wizerunek powódki, co trafnie ustalił Sąd Okręgowy. W tym miejscu dodać należy, że rozpowszechnieniem zdjęcia jest publiczne udostępnienie w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym , przy czym polem eksploatacji był w tym przypadku internet. W okolicznościach sprawy ustalono, że dostęp do zdjęcia powódki miały inne osoby ( w tym partner powódki, notariusze, biegły, koleżanka powódki). Kolejną kwestią jest rozpoznawalność powódki na spornym zdjęciu. Dla przyjęcia rozpoznawalności wystarczające jest kojarzenie człowieka przedstawionego na nośniku z konkretna osobą, tj. jak dana fotografia jest odbierana, czy oglądający wie, że widzi daną osobę. Prawo autorskie nie wyznacza stopnia rozpoznawalnych cech, ani nie podaje grupy takich cech pomagającej w identyfikacji. Najważniejszą rolę odgrywa twarz, ale istotna jest każda cech, a osoba może być zidentyfikowana przez każdy szczegół. Jednocześnie pojęcie wizerunku obejmuje dostrzegalne cechy człowieka tworzące jego wygląd i pozwalające na identyfikację osoby wśród ludzi jako obraz fizyczny, portret, podobiznę. Nie można podzielić poglądu pozwanego, że z uwagi na upływ czasu i wiek powódki na inkryminowanym zdjęciu, nie można mówić o rozpoznawalności wizerunku powódki. Zdaniem Sądu Apelacyjnego wymóg rozpoznawalności danej osoby należy wiązać jedynie z formą przedstawienia danej osoby, a więc taką , która pozwala na ustalenie osobistych cech danej osoby w chwili sporządzenia fotografii. Na spornej fotografii czy to w wersji full, czy w wersji small twarz powódki jest na tyle widoczna, że gwarantuje rozpoznawalność powódki. Ponadto opublikowanie zdjęcia powódki naruszyło prawo powódki do prywatności i intymności. Powyższe przesądza, że ochrona udzielona powódce przez Sąd Okręgowy była co do zasady prawidłowa. Z powyższych przyczyn apelacja pozwanego podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w całości. Na skutek częściowego uwzględnienia apelacji powódki wyrok podlegał zmianie na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. O kosztach w postępowaniu apelacyjnym orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. zważywszy na zakres w jakim strony uległy wzajemnie w tym postępowaniu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.