Sygn. akt I ACa 1613/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Maciej Dobrzyński (spr.) Sędziowie: SA Marzena Konsek-Bitkowska SO Adrianna Szewczyk-Kubat Protokolant:ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) z siedzibą w L. (Niemcy) przeciwko B. S. o ochronę praw z rejestracji wspólnotowych znaków towarowych i wzorów wspólnotowych na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt XXII GWwp 14/12 I. oddala apelację; II. zasądza od B. S. na rzecz (...) z siedzibą w L. (Niemcy) kwotę 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym. I ACa 1613/13 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 7 kwietnia 2010 r. (...) z siedzibą w L. /Niemcy/ wniosła o: - nakazanie pozwanej B. S. zaniechania naruszania prawa powoda do wzorów wspólnotowych zarejestrowanych w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego pod numerami (...)- (...) i (...)- (...) poprzez oferowanie, wprowadzanie do obrotu, importowanie i reklamowanie tunerów satelitarnych naśladujących te wzory; - nakazanie pozwanej B. S. zaniechania naruszania prawa powoda do wspólnotowego znaku towarowego (...) nr (...) poprzez wykorzystywanie oznaczenia (...) do reklamowania tunerów satelitarnych, a także części do tunerów satelitarnych; - nakazanie pozwanej B. S. zaniechania naruszania prawa powoda do wspólnotowego znaku towarowego (...) nr (...) poprzez oferowanie, wprowadzanie do obrotu, importowanie i reklamowanie tunerów satelitarnych opatrzonych oznaczeniami (...) lub (...); - nakazanie pozwanej B. S. zniszczenia na jej koszt znajdujących się w jej posiadaniu lub posiadaniu Urzędu Celnego(...) (...) w W., a sprowadzanych przez pozwaną tunerów satelitarnych naśladujących wspólnotowy wzór nr (...)- (...) lub wspólnotowy wzór nr (...) lub opatrzonych oznaczeniem (...) lub (...), w szczególności zniszczenia: ⚫ 100 sztuk tunerów satelitarnych z modułem dostępu do Internetu (...) sprowadzonych przez pozwaną, które znajdują się w Urzędzie Celnym(...) (...) w W. Oddział Celny Towarowy (...), w związku z ich zatrzymaniem przez powyższy Urząd w dniu 26 stycznia 2010 r.(...) ⚫ 199 sztuk tunerów satelitarnych z modułem dostępu do Internetu (...) sprowadzonych przez pozwaną, które znajdują się w Urzędzie Celnym (...) (...) w W. Oddział Celny Towarowy (...), w związku z ich zatrzymaniem przez powyższy Urząd w dniu 5 lutego 2010 r. (sygn. (...)) ⚫ 21 sztuk tunerów satelitarnych z modułem dostępu do Internetu (...) sprowadzonych przez pozwaną, które znajdują się w Urzędzie Celnym (...) (...) w W. Oddział Celny Towarowy (...), w związku z ich zatrzymaniem przez powyższy Urząd w dniu 5 lutego 2010 r. (sygn. (...)) - nakazanie pozwanej B. S. zaniechania umieszczania na stronie internetowej pod adresem (...) oraz w trakcie prowadzonych przez nią aukcji za pośrednictwem portalu (...) wizerunku tunerów satelitarnych naśladujących wzory wspólnotowe nr (...)- (...) lub nr (...)- (...), albo opatrzonych oznaczeniami (...) lub (...); - nakazanie pozwanej B. S. wydania powodowi bezpodstawnie uzyskanych korzyści z tytułu wprowadzania do obrotu tunerów satelitarnych naśladujących wzory wspólnotowe nr (...)- (...) lub nr (...)- (...), lub opatrzonych oznaczeniami (...) lub (...); - zobowiązanie pozwanej B. S. do podania do publicznej wiadomości informacji o orzeczeniu uwzględniającym roszczenia poprzez opublikowanie, na koszt pozwanej, w miesięczniku (...) (ul. (...), (...) K.), na pierwszej stronie, na której mogą być umieszczane ogłoszenia, informacji nie mniejszej niż ½ strony, przedstawionej czcionką Arial, o wielkości nie mniejszej niż 20 punktów, dwukrotnie pogrubionej w kolorze czarnym na białym tle, o następującej treści: „Sąd Wspólnotowych Znaków Towarowych i Wzorów Przemysłowych w Warszawie zakazał B. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w W. naruszeń wspólnotowych wzorów przemysłowych i wspólnotowych znaków towarowych będących własnością (...), poprzez oferowanie, reklamowanie, w tym także w Internecie, importowanie i wprowadzanie do obrotu tunerów satelitarnych naśladujących wspólnotowy wzór nr (...)- (...) lub wspólnotowy wzór nr (...)- (...) lub opatrzonych oznaczeniem (...) lub (...), w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, a w razie niewykonania przez pozwaną orzeczenia sądu w tym zakresie powód wniósł o upoważnienie go do opublikowania ogłoszenia o wskazanej wyżej treści na koszt pozwanej. W odpowiedzi na pozew z dnia 4 maja 2010 r. strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie 29 listopada 2010 r. powód sprecyzował powództwo w zakresie żądania wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, wskazując iż domaga się wydania przez pozwaną nienależnie uzyskanych korzyści w kwocie 196.201 zł. Wyrokiem z 6 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Warszawie zakazał pozwanej naruszania prawa powoda do wzorów wspólnotowych zarejestrowanych w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego pod numerami (...)- (...) i (...)- (...) przez oferowanie, wprowadzanie do obrotu, importowanie i reklamowanie tunerów satelitarnych naśladujących te wzory (pkt 1), zakazał pozwanej naruszania prawa powoda do wspólnotowego znaku towarowego (...) nr (...) przez wykorzystywanie oznaczenia (...) do reklamowania tunerów satelitarnych, a także części do tunerów satelitarnych (pkt 2), zakazał pozwanej naruszania prawa powoda do wspólnotowego znaku towarowego (...) nr (...) przez oferowanie, wprowadzanie do obrotu, importowanie i reklamowanie tunerów satelitarnych opatrzonych oznaczeniami (...) lub (...) (pkt 3), zakazał pozwanej umieszczania na stronie internetowej pod adresem (...)oraz w trakcie prowadzonych przez nią aukcji za pośrednictwem portalu (...) wizerunku tunerów satelitarnych naśladujących wzory wspólnotowe nr (...)- (...) lub nr (...)- (...), albo opatrzonych oznaczeniami (...) lub (...) (pkt 4), nakazał pozwanej wydanie powodowi bezpodstawnie uzyskanych korzyści w kwocie 196.201 zł (pkt 5), oddalił powództwo w zakresie żądania podania informacji o orzeczeniu do publicznej wiadomości (pkt 6), umorzył postępowanie w zakresie żądania nakazania pozwanej zniszczenia tunerów satelitarnych (pkt 7), opłatę ostateczną ustalił na kwotę 1.000 zł i uznał za pobraną w całości od powoda (pkt 8), nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 9.811 zł tytułem nieuiszczonej przez powoda opłaty stosunkowej (pkt 9), zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 4.177 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 10). Na skutek apelacji pozwanej, zaskarżającej wyrok Sądu I instancji w całości, Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I ACa 255/11, uchylił zaskarżony wyrok w punktach 5, 9 i 10, znosząc postępowanie w zakresie roszczenia o zapłatę kwoty 196.201 zł począwszy od rozprawy w dniu 29 listopada 2010 r. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny oddalił apelację. W uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji wskazał, iż niedopuszczalnym było sformułowanie roszczenia o wydanie korzyści po raz pierwszy w formie ustnej i dopiero na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wyrokowanie, bez umożliwienia stronie przeciwnej odniesienia się do roszczenia, choćby w minimalnym, trzydniowym terminie przewidzianym na zawiadomienie o posiedzeniu. Zgodnie ze wskazaniami Sądu Apelacyjnego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy był obowiązany nadać prawidłowy bieg żądaniu wydania korzyści. W zakresie stosowania prawa materialnego Sąd Apelacyjny wskazał, że stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji w zakresie rozumienia bezpodstawnie uzyskanych korzyści nie jest jedynym możliwym do przyjęcia, gdyż można bronić też poglądu, że przez uzyskane korzyści, które mają być wydane, należy rozumieć przychody pomniejszone o wydatki rzeczowe, osobowe i podatkowe związane bezpośrednio lub pośrednio z przychodami, które uzyskał pozwany w związku z naruszeniem prawa autorskiego. W piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2012 r. powód wskazał, iż domaga się wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści w wysokości 196.201 zł, na które składa się kwota 157.811 zł, odpowiadająca wpływom powódki ze sprzedaży za pośrednictwem serwisu (...) produktów zawierających w swojej nazwie określenia:(...), (...) lub (...), pomniejszonych o 22% VAT oraz kwota 38.390 zł, odpowiadająca wpływom uzyskanym przez powódkę ze sprzedaży tunerów zatrzymanych 26 stycznia i 5 lutego 2010 r. przez Urząd Celny(...) (...) w W., przy założeniu że 320 sztuk tunerów zostało zbytych po cenach hurtowych, odpowiadających połowie ceny detalicznej, ustalonej na podstawie aukcji internetowych z 17 i 18 marca oraz 5 kwietnia 2010 r., tj. 349 zł. Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie nakazał B. S. wydanie (...) w L. /Niemcy/ bezpodstawnie uzyskanych korzyści w kwocie 195.974,86 zł (pkt I), oddalił powództwo o zwrot bezpodstawnie uzyskanych korzyści w pozostałej części (pkt II), obciążył pozwaną na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie kwotą 9.810 zł tytułem nieuiszczonej części opłaty od pozwu dotyczącej roszczenia pieniężnego (pkt III) oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 11.155,72 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt IV). Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych oraz rozważaniach prawnych: Na podstawie dokumentacji źródłowej i księgowej firmy (...) biegły sądowy ustalił, że w okresie od 7 kwietnia 2007 r. do 7 kwietnia 2010 r. wysokość bezpodstawnie uzyskanych przez pozwaną korzyści z tytułu wprowadzenia do obrotu tunerów satelitarnych naśladujących wspólnotowy wzór nr (...)- (...) lub wspólnotowy wzór nr (...)- (...) lub opatrzonych oznaczeniem (...) lub (...) wyniosła 158.682,31 zł jako przychód netto oraz 157.584,86 zł jako dochód ze sprzedaży. W sierpniu 2010 r. pozwana zbyła 299 sztuk satelitarnych tunerów cyfrowych z modułem dostępu do Internetu (...) oraz 21 sztuk satelitarnych tunerów cyfrowych z modułem dostępu do Internetu (...), zatrzymanych 26 stycznia i 5 lutego 2010 r. przez Urząd Celny (...) (...) w W., a zwolnionych spod zatrzymania w maju 2010 r., wobec braku powiadomienia Urzędu Celnego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 o wszczęciu postępowania mającego ustalić czy nastąpiło naruszenie prawa własności intelektualnej. Dnia 2 sierpnia 2010 r. pozwana wystawiła firmie (...) w L. fakturę za sprzedaż 320 sztuk płyt elektronicznych B. L. za łączną kwotę 6.398,66 zł brutto (w cenie po 16,39 zł netto za sztukę + 22% VAT). Z zestawienia transakcji z konta w serwisie (...), którego użytkownikiem jest pozwana od 7 grudnia 2009 r., wynika, że wcześniej, w okresie od grudnia 2009 r. do kwietnia 2010 r., pozwana dokonywała sprzedaży satelitarnych tunerów cyfrowych z modułem dostępu do Internetu(...) za cenę 349 zł. Sąd Okręgowy wskazał, że rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych w art. 89 ust. 1 lit. c oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w art. 102 ust. 2 wskazują prawo krajowe jako właściwe w kwestiach dotyczących dochodzenia roszczeń z tytułu naruszenia praw do znaków wspólnotowych i wzorów wspólnotowych, nieuregulowanych w tych rozporządzeniach. W myśl art. 269 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410; dalej jako p.w.p.), osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało naruszone, lub osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać od osoby, która naruszyła to prawo m.in. wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści. Analogiczne roszczenie służy właścicielowi wzoru wspólnotowego na podstawie art. 287 ust. 1 w zw. z art. 292 ust. 1 p.w.p. w przypadku naruszenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 24 października 2007 r., IV CSK 203/07, (OSN 2009/1 poz. 13) do dochodzenia roszczenia o zwrot bezpodstawnie uzyskanych korzyści na podstawie art. 296 ust. 1 p.w.p. może mieć zastosowanie w drodze analogii art. 322 k.p.c., przy czym bezpodstawne uzyskanie korzyści, o których mowa w powołanym wyżej art. 296 ust. 1 nie stanowi bezpodstawnego wzbogacenia w rozumieniu art. 405 i nast. k.c. Korzyścią podlegającą zwrotowi na podstawie art. 296 ust. 1 i art. 287 ust. 1 p.w.p. jest zysk pochodzący z używania cudzego prawa, pozostający w normalnym związku przyczynowym z naruszeniem. Z obowiązku wydania korzyści nie zwalnia brak winy po stronie naruszyciela. Zgodnie z art. 322 k.p.c., jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, zwrot bezpodstawnego wzbogacenia lub o świadczenie z umowy o dożywocie sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Sąd Okręgowy wskazał, że w niniejszej sprawie fakt naruszenia praw powoda do znaków wspólnotowych i wzorów wspólnotowych został już przesądzony wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010 r., wobec czego Sąd pominął zgłaszane przez pozwaną przy ponownym rozpoznaniu sprawy wnioski dowodowe, zmierzające do wykazania braku naruszenia przez nią praw powoda, jako niedopuszczalne. Stosownie bowiem do treści art. 365 § 1 k.p.c. sąd jest związany treścią prawomocnego wyroku i kwestia nim uregulowana nie mogła być przedmiotem ponownego badania w późniejszym postępowaniu. W toku sprawy biegły sądowy ustalił na podstawie dokumentów dostarczonych przez pozwaną wysokość zysku uzyskanego przez nią z tytułu sprzedaży przedmiotów naruszających prawa wyłączne powoda w okresie od dnia 7 kwietnia 2007 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r. Opinia biegłego w ocenie Sądu I instancji została sporządzona w sposób rzetelny, fachowy i zawierała logiczne uzasadnienie, wobec czego brak było podstaw do jej podważenia. Podnoszone przez stronę pozwaną zarzuty, iż opinia jest nierzetelna z powodu oparcia jej na niewystarczającej dokumentacji pozwanej, zostały uznane za nieskuteczne, albowiem ewentualne braki w dostarczonej biegłemu dokumentacji obciążały wyłącznie samą pozwaną. W toku postępowania B. S. dwukrotnie była zobowiązywana przez Sąd do dostarczenia wyczerpującej dokumentacji, niezbędnej do ustalenia wysokości bezpodstawnie uzyskanych korzyści - najpierw postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2010 r., którym pozwana została zobowiązana do udzielenia informacji oraz przedstawienia dokumentacji na podstawie art. 286 1 ust. 1 pkt 1 i 2 p.w.p. i którego to postanowienia pozwana w ogóle nie wykonała. Po raz kolejny pozwana została zobowiązana do przestawienia dokumentacji postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r., w którym zobowiązano ją do udostępnienia biegłemu całości dokumentacji księgowo-finansowej za lata 2007-2010 pod rygorem skutków z art. 233 § 2 k.p.c. W wykonaniu tego postanowienia B. S. nie przedstawiła biegłemu całości dokumentacji, tylko wybiórczo część dokumentów, na podstawie których biegły sporządził opinię. Zgodnie z art. 3 k.p.c. na obu stronach postępowania spoczywa obowiązek przedstawiania w pełnym zakresie stanu faktycznego sprawy oraz dowodów. Zaniechanie obowiązku dawania wyjaśnień zgodnie z prawdą oraz stawianie przeszkód w przeprowadzeniu dowodów może narazić stronę na dokonanie niekorzystnych dla niej ustaleń, stosownie do art. 233 § 2 k.p.c. Z wykazania, że rzeczywista korzyść była mniejsza niż ustalony przez biegłego zysk netto, korzystne skutki wynikały dla pozwanej, zatem to na niej, zgodnie z dyspozycją art. 6 k.c., spoczywał ciężar udowodnienia tej okoliczności. Pozwana, po zapoznaniu się z niekorzystną dla niej opinią biegłego, nie przedstawiła nowych dowodów, które podważyłby tę opinię, jak również nie wniosła o przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii, sporządzonej przez innego biegłego. W tej sytuacji, w ocenie Sądu Okręgowego, brak było podstaw do zakwestionowania ustaleń opinii biegłego. Sąd I instancji nie dał wiary zeznaniom pozwanej oraz świadka S. S. - męża pozwanej, że w rzeczywistości to świadek, a nie pozwana, dokonywał sprzedaży zakwestionowanych tunerów satelitarnych za pośrednictwem serwisu (...), albowiem to pozwana była użytkownikiem konta, za pośrednictwem którego dokonywano sprzedaży i jako miejsce zapłaty wskazano w serwisie jej rachunek bankowy. Na fakt dokonywania obrotu przez pozwaną zakwestionowanymi tunerami satelitarnymi wskazywał również fakt, że towary tego typu, zatrzymane przez Urząd Celny w dniach 26 stycznia 2010 r. i 5 lutego 2010 r. w łącznej ilości 320 sztuk, zostały sprowadzone na zamówienie pozwanej. Sąd Okręgowy uznał również za niewiarygodny przedstawiony przez B. S. dowód na okoliczność wysokości korzyści uzyskanych przez pozwaną ze sprzedaży 320 sztuk tunerów satelitarnych, zwolnionych przez Urząd Celny z zatrzymania w maju 2010 r., w postaci wystawionej przez pozwaną faktury z 2 sierpnia 2010 r. na kwotę 6.398,66 zł. Dokument ten został wystawiony jednostronnie przez pozwaną i brak było jakiegokolwiek potwierdzenia zawarcia wskazanej w nim transakcji przez drugą stronę umowy sprzedaży. Wiarygodność tego dokumentu podważał również fakt, że nazwa towarów będących przedmiotem sprzedaży stwierdzonej fakturą jest różna od nazwy towarów zwolnionych w maju 2010 r. przez Urząd Celny oraz okoliczność, że płatność została określona w walucie polskiej, pomimo iż sprzedaż miała nastąpić za granicę. Wskazana w fakturze cena 16,39 zł netto za sztukę jest przy tym znacznie niższa od ceny, za którą pozwana wcześniej sprzedawała tego typu towary za pośrednictwem serwisu (...) tj. 349 zł za sztukę. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy na podstawie art. 322 k.p.c. uznał, że ścisłe udowodnienie wysokości korzyści uzyskanych przez pozwaną ze sprzedaży 320 sztuk tunerów satelitarnych w sierpniu 2010 r. było nader utrudnione i mając na uwadze okoliczności sprawy, a mianowicie przeszkody stawiane przez pozwaną w przeprowadzeniu postępowania dowodowego oraz wykazaną przez powoda kwotę, za którą kilka miesięcy wcześniej pozwana sprzedawała tego typu tunery za pośrednictwem serwisu (...), Sąd I instancji zasądził w wyroku z tego tytułu sumę odpowiadającą wyliczeniom powoda, w których powód przyjął iż sprzedaż przez pozwaną nastąpiła po cenie hurtowej, odpowiadającej połowie ceny za którą pozwana sprzedawała tunery za pośrednictwem serwisu (...). Reasumując, na zasądzoną w wyroku kwotę składały się uzyskany przez pozwaną dochód ze sprzedaży tunerów w okresie w okresie od 7 kwietnia 2007 r. do 7 kwietnia 2010 r. w wysokości ustalonej przez biegłego oraz cena sprzedaży przez pozwaną 320 tunerów w sierpniu 2010 r., ustalona w trybie art. 322 k.p.c. na podstawie wyliczeń powoda i cen transakcyjnych wykazanych w piśmie (...) sp. z o.o. z dnia 17 czerwca 2010 r. O kosztach postępowania Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., obciążając nimi w całości pozwaną, jako przegrywającą sprawę, albowiem powództwo zostało oddalone tylko co nieznacznej części. Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniosła pozwana zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1/ naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść wyroku, tj.: a/ art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 235 k.p.c. poprzez uznanie na podstawie wyliczeń dokonanych przez powoda, w których powód przyjął, iż sprzedaż przez pozwaną nastąpiła po cenie hurtowej, odpowiadającej połowie ceny, za którą pozwana uzyskała ze sprzedaży tunerów satelitarnych oraz akcesoriów naruszających prawa wyłączne powoda łącznie kwotę 195.974,86 zł w sytuacji, gdy powyższa informacja nie ma jakiegokolwiek potwierdzenia w treści paragonów wystawianych przez pozwaną; biegła księgowa obliczając wysokość korzyści majątkowej jaką uzyskała pozwana oparła się jedynie na wartościach sprzedaży miesięcznej dopasowując kwoty do wartości podanych przez stronę powodową na podstawie logów kasowych; biegła nie wzięła pod uwagę przy sporządzaniu opinii paragonów, które znajdują się w posiadaniu strony pozwanej świadczących o tym, iż kwota, której dochodzi powód dotyczyła sprzedaży innych przedmiotów niż tunery satelitarne, b/ art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 244 k.p.c. w zw. z art. 245 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów w postaci informacji przekazanej przez (...) sp. z o.o. oraz paragonu z tytułu sprzedaży dokonanej przez świadka P. Ł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.