4 porozumienia z dnia 12 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się spełnienia essentialia negotii umowy przelewu. O umowie przelewu Sąd Okręgowy mówi wyłącznie w kontekście § 9 ust. 1 porozumienia, w którym jest mowa o przelewie wierzytelności przysługujących (...) sp. z o.o. względem pozwanej. Warto wskazać, że Sąd Okręgowy, kierując się wskazaniami Sądu Apelacyjnego zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 stycznia 2013 r. uznał, że oświadczenie pozwanej zawarte w spornych (§ 7 ust.
4) postanowieniach porozumienia oparte jest na konstrukcji z art. 392 oraz 393 k.c. W ramach zasady swobody umów konstrukcja ta jest całkowicie dopuszczalna. W wyniku tak wykładanego porozumienia z 12 grudnia 2006 r., podstawowym dłużnikiem powoda pozostaje (...) sp. z o.o. Jednocześnie, stosunek między pozwaną a (...) sp. z o.o. nie jest stosunkiem gwarancji, gdyż (...) S.A. nie zobowiązała się zwolnić (...) z obowiązku świadczenia, a jedynie uzyskała jej zgodę (zaakceptowaną przez powoda), na spełnienie świadczenia w jej imieniu ze skutkiem zarówno między (...) a powodem, jak i między (...) a (...). Oznacza to, że z jednej strony pozwana jest osobą trzecią w stosunku między (...) a powodem (art. 392 k.c.), a z drugiej strony powód może żądać bezpośrednio od niej spełnienia świadczenia (art. 393 § 1 k.c.). Nie zachodzi zatem sprzeczność, którą próbuje wykazać pozwana w apelacji (k. 1145). Takie rozumowanie pozostaje w zbieżności z dyspozycją art. 554 k.c., zgodnie z którym nabywca z mocy prawa przystępuje do długi zbywcy, co skutkuje powstaniem między nimi solidarności biernej (por. J. Mojak, komentarz do art. 554 k.c., [w:] K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. T. 1, Wyd. 7, Warszawa 2013). Nie doszło także do niewłaściwego zastosowania art. 392 i 393 k.c. Jak wskazano powyżej, konstrukcja przyjęta przez sygnatariuszy porozumienia z 12 grudnia 2006 r. wymyka się stypizowanym formom umów z udziałem osób trzecich i stanowi swoiste połączenie konstrukcji z art. 393 k.c. oraz 392 k.c. Wszystkie typy umów z udziałem osób trzecich opisane w kodeksie cywilnym mają charakter modelowy i dyspozytywny (por. A. Olejniczak, komentarz do art. 391 k.c. – 393 k.c., [w:] A. Kidyba, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część ogólna). Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w tak skonstruowanym zobowiązaniu naruszenia ustawy, zasad współżycia społecznego czy natury stosunku prawnego łączącego podmioty zobowiązania. Również Sąd Apelacyjny nie widzi podstaw dla uznania takiej czynności za naruszającą granice zasady swobody umów (art. 3531 k.c.). Powyższe rozważania są także odpowiedzią na kolejny zarzut apelacji, tj. zarzut naruszenia art. 65 § 2 k.c. Wbrew twierdzeniom pozwanej, Sąd Okręgowy, zgodnie z wytycznymi Sądu Apelacyjnego, dokonał właściwej wykładni spornych postanowień porozumienia. Skarżący zarzuca, że Sąd Okręgowy nie przeprowadził żadnych dowodów ułatwiających przeprowadzenie właściwej wykładni oświadczeń z § 7 ust.
4 porozumienia z dnia 12 grudnia 2006 r. Wskazać w tym miejscu należy, że dowody sąd przeprowadza celem ustalenia okoliczności faktycznych (art. 227 k.p.c.), zaś kwestia wykładni jest przedmiotem oceny prawnej, która nie opiera się na dowodach, a jedynie na ustalonym za pomocą tych dowodów stanie faktycznym i właściwie zastosowanych przepisach prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom pozwanego, Sąd Okręgowy wyraźnie wskazał jakie znaczenie przypisuje oświadczeniom zawartym w § 7 ust.
4 porozumienia i jak wskazano powyżej, ocenę tę Sąd Apelacyjny podziela. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 6 r. MS w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 r. MS, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. MS/C Wyr.4 Wyrok Sądu odwoławczego
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.