Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II K 68/13, Sąd Rejonowy w Siedlcach: I. oskarżonego M. S. w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 27 grudnia 2012 r. w miejscowości Z., woj. (...), zabrał w celu krótkotrwałego użycia samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) stanowiący własność M. N., a następnie kierując tym samochodem w miejscowości C. na drodze (...) uderzył w tył autobusu marki M. o nr rej. (...) i porzucił ten samochód w stanie uszkodzonym, czym spowodował M. N. szkodę w kwocie 5.700 zł, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 289 § 2 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 289 § 2 k.k. skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego M. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia czynu wyczerpującego dyspozycje art.
i za ten czyn na podstawie art.
skazał go na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego M. S. jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączna roku pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 69 § 1, § 2 i § 4 k.k. i art. 70 § 2 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 lat tytułem próby; V. na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego w okresie próby; VI. na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych określając na podstawie art. 33 § 2 k.k. wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł; VII. w zakresie czynu z pkt I. aktu oskarżenia na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego M. N. kwoty 5.700 zł; VIII. w zakresie czynu z pkt II. aktu oskarżenia na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat; IX. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. kwotę 619,92 zł, w tym kwotę 115,92 zł podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu pełnioną przez adw. P. M.; X. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1230,06 zł tytułem częściowego zwrotu wydatków powstałych w sprawie oraz kwotę 300 zł tytułem opłaty, zaś zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia wydatków związanych z ustanowieniem oskarżonemu obrońcy z urzędu. Apelację od powyższego wyroku, na niekorzyść oskarżonego M. S., wywiódł Prokurator Rejonowy w Siedlcach. Przedstawionemu wyżej rozstrzygnięciu zarzucił:
k.k., wymierzając mu karę łączną pozbawienia wolności, a następnie zawieszając ją i orzekając grzywnę na podstawie art. 71 § 1 k.k. dopuścił się obrazy tego przepisu, uznając za pozbawioną znaczenia możliwość orzeczenia wspomnianej kary na podstawie art. 289 § 4 k.k. Mając na uwadze fakt, że w przedmiotowej sprawie orzeczenie kary grzywny na podstawie art. 71 § 1 k.k. było wyłączone, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę orzeczenia o karze grzywny w pkt VI. wyroku w miejsce art. 71 § 1 k.k. przyjął art. 289 § 4 k.k. i stwierdził, że grzywna dotyczy czynu w pkt I. W związku z tym, iż jest oczywistym, że podstawą ustalenia przez Sąd Rejonowy wysokości stawki dziennej grzywny był art. 33 § 3 k.k., nie zaś art. 33 § 2 k.k., Sąd Odwoławczy za podstawę prawną we wskazanym zakresie przyjął pierwszy z przytoczonych przepisów. Podnieść również wypada, że orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w odniesieniu do czynu w pkt I. zaskarżonego wyroku było niezbędne, bowiem skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary łącznej pozbawienia wolności sprawiło, że kara grzywny stanowi w zasadzie jedyną realną dolegliwość pozwalającą odczuć oskarżonemu, choć w sferze materialnej, naganność jego poczynań. W ocenie Sądu Okręgowego na aprobatę zasługiwały rozważania Sądu Rejonowego w zakresie wymiaru kary grzywny. Nie ulega wątpliwości, że przyjęta liczba stawek dziennych i ich wysokość nie przekroczą możliwości oskarżonego i jednocześnie zapewnią realną odczuwalność wymierzonej mu kary. W opinii Sądu Odwoławczego nie były trafne wywody skarżącego w zakresie zarzucanego sądowi I instancji naruszenia art. 424 § 1 i 2 k.p.k. Podniesione przez apelującego zestawienie twierdzenia Sądu Rejonowego w przedmiocie niezasadności orzeczenia wobec oskarżonego kary grzywny za czyn z art. 289 § 2 k.k. oraz zasadności jej orzeczenia na podstawie art. 71 § 1 k.k. stanowi konsekwencję wyżej omówionego, błędnego poglądu prawnego, rozszerzonego dodatkowo o cele prewencji indywidualnej. Kierując się wskazanym zapatrywaniem sąd I instancji zrezygnował z możności orzeczenia kary grzywny tylko w odniesieniu do czynu z art. 289 § 2 k.k. na rzecz wymierzenia jej w odniesieniu do obu przypisanych oskarżonemu przestępstw. Zważywszy, że wobec oskarżonego orzeczono karę łączną roku pozbawienia wolności, zaś obok jednej z jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzono grzywnę Sąd Okręgowy, z uwagi na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3) i art.3 ust. 1ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1973 r., Nr 27, poz. 152 ze zm.), opłatę wskazaną w pkt X. zaskarżonego wyroku podwyższył do kwoty 420 zł. Sąd Okręgowy nie dostrzegł podstaw do zmiany orzeczenia w pozostałej zaskarżonej części, w związku z czym w tym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kierując się względami słuszności, Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił fakt, że postępowanie odwoławcze stanowiło rezultat uchybień sądu I instancji. Wobec powyższego Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 456 k.p.k., orzekł jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.