Sygn. akt VIII U 1152/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Kalinka Protokolant: Agata Kędzierawska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. w Gliwicach sprawy J. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury na skutek odwołania J. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 4 kwietnia 2013 r. nr (...)
(1)i kserokopii skierowania na badania profilaktyczne lekarskie (k.74 akt osobowych), zawarł opinię, iż efektywny wysiłek energetyczny wynosi u ubezpieczonego (...), w konsekwencji należy zaliczyć go do pracy ciężkiej, o szczególnie dużej uciążliwości i zastosować wykaz B. Sąd ustalił, na podstawie zeznań świadków, którzy pracują na tym samym wydziale co ubezpieczony ,że praca wytapiacza- odlewnika polega na wytopieniu dostarczonego z magazynu wsadu (w składzie: mosiądz, miedź, cynk) i odlaniu go po wytopieniu do formy. Piec topielny, elektryczny piec kanałowy, służący do wytapiania, obsługuje na każdej zmianie jedna osoba. Ze względu na zróżnicowany, w zależności od zanieczyszczenia, skład wsadów i masę, praca wytapiacza odbywa się przy wysokiej temperaturze, dużym stężeniu oparów i specyficznym nieprzyjemnym zapachu. Wsady te, przez specjalną wsuwnicę wrzuca się do pieca. Pracownicy często ręcznie załadowują wsady, których masa wynosi od 0.6 do 2,5 tony, przy cyklu 1,5- 4 godzin. Stąd praca wytapiacza wymaga dużego wysiłku fizycznego. Świadkowie wskazali również na okoliczność, iż ubezpieczony wykonuje tą pracę od początku swojego zatrudnienia, a zmian w nazewnictwie stanowisk pracy, zakład dokonuje bardzo często w stosunku do wielu pracowników. Sąd ustalił również, iż znani są świadkom pracownicy wykonujący pracę wytapiacza, którym przyznano prawo do emerytury, o którą ubiega się ubezpieczony. Dowód – przesłuchanie świadków –J. G., J. G., J. G. – nagranie rozprawy z dnia 27 sierpnia 2013r, k. 29-31; przesłuchanie ubezpieczonego — nagranie rozprawy z dna 27 sierpnia 2013r, i z dnia 21 stycznia 2014r. k. 31, k.
- Strony nie zgłosiły dalszych wniosków dowodowych. Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny jest bezsporny – ubezpieczony od 23 grudnia 1977 roku wykonuje taką samą pracę w tym samym miejscu. Posiada ponad 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. ZUS nie zaliczył żadnego okresu pracy w szczególnych warunkach, uznając tym samym że nie osiągnął on wymaganego wieku emerytalnego w czasie wykonywania pracy wymienionej w wykazie B. Spór dotyczy okresu pracy od 23 grudnia 1977r. do 31 grudnia 1998r., konkretnie zakwalifikowania pracy wykonywanej przez J. B. jako pracy w warunkach szczególnych. Nie budzi wątpliwości, że była to praca w szczególnych warunkach, ale wskutek wystawienia świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych przez obecnego pracodawcę, ubezpieczony nie mógł nabyć prawa do emerytury, ponieważ uznano, że praca wytapiacza jest pracą, o której mowa w wykazie A. Ubezpieczony domagał się emerytury na podstawie 46 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w związku par. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W oparciu o cytowane przepisy J. B. może domagać się emerytury, jeżeli:
- udowodnił co najmniej 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, - warunek spełniony;
- ukończył 55 lat w czasie wykonywania prac wymienionych w dziale III - ukończył 55 lat;
- udowodnił co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, o której mowa w Wykazie B Dziale III.
- Fakt nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego nie był przez ZUS kwestionowany. Sporne pozostawało między stronami, czy ubezpieczony udowodnił co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, o której mowa w Dziale III wykazu B. ZUS nie zaliczył okresów pracy od 1 lutego 1981r. do 15 czerwca 1991r. oraz od 19 czerwca 1991r. do 30 listopada 1996r. w Odlewni (...) sp. z o.o. z uwagi na błędny dział, pozycję, oraz punkt w powołanym rozporządzeniu, ponadto zarzucił, iż zakład pracy błędnie powołał się na ustawę o emeryturach pomostowych z dnia 19 grudnia 2008r. Sąd uznał, na podstawie opinii biegłego z zakresu bhp, rzetelnej i szczegółowo wyjaśniającej sporną kwestię zaliczenia pracy do wykazu B, iż pracę wykonywaną przez J. B. należy zakwalifikować jako pracę, o której mowa w dziale III wykazu B rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Kolejną sporną kwestią było czy w roku 2010r, a więc w chwili ukończenia przez ubezpieczonego 55 roku życia, nadal wykonywał on pracę, o której mowa w wykazie B. Sąd przyjął, m.in. na podstawie zaświadczenia z obecnego zakładu pracy ubezpieczonego, z dnia 28 października 2010r., z którego wynika, iż ubezpieczony, w okresie do 21 grudnia 2008r. zatrudniony był jako wytapiacz operator odlewów ciągłych i półciągłych (zgodnie z rozporządzeniem z dnia 7 lutego 1983), a od stycznia 2009r. do chwili obecnej pracuje w warunkach szczególnych na podstawie ustawy o emeryturach pomostowych z dnia 19 grudnia 2009r. , iż decydującym nie jest nazewnictwo stanowiska i powołanie się na błędną w ocenie ZUS ustawę, lecz niezmieniony charakter pracy, stanowisko, zakres obowiązków ubezpieczonego, co świadczy o tym, iż w 2010r. również pracował jako wytapiacz-odlewacz. Skoro więc we wcześniejszym okresie zatrudnienia, o czym wypowiadał się w biegły w opinii, ubezpieczony pracował na stanowisku ujętym w wykazie B, to konsekwentnie należy przyjąć, iż w roku 2010, J. B. osiągnął wymagany wiek emerytalny w czasie wykonywania pracy wymienionej w dziale III wykazu B, poz.
- Decyzję zmieniono na podstawie art. 477 14 par. 2 kpc. przyznając ubezpieczonemu prawo do emerytury od miesiąca, w którym złożył wniosek. W punkcie drugim orzeczenia, na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. z dnia 3 października 2002r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.), Sąd zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. na rzecz ubezpieczonego kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. SSO Teresa Kalinka Z/ odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi ZUS kal 14 dni G., dn. 3 lutego 2014r. SSO Teresa Kalinka