z art. 64§1 kk w zb. z art. 180a kk w zw. z art. 11§2 kk 1. Oskarżonego K. B. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.
z art. 64§1 kk w zb. z art. 180a kk w zw. z art. 11§2 kk skazuje go, zaś na podstawie art.
z art. 11§3 kk wymierza mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności.
kk, a mianowicie wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku II Wydział Karny z dnia 19 stycznia 2016r. w sprawie IIK 459/15 (karta karna, k. 36-37, odpisy wyroków, k. 14,41,42). Wyrokiem tym orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zakaz ten został orzeczony na okres 10 lat i rozpoczął swój bieg w dniu uprawomocnienia się wyroku- 22.03.2016r. W dniu 1 czerwca 2016r. Starosta Powiatowy w G. wydał decyzję(...), na mocy której cofnął oskarżonemu uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii (decyzja Starosty (...) k. 12 ) Oskarżony K. B. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym (wyjaśnienia oskarżonego k. 44). W ocenie Sądu wyjaśnienia złożone przez oskarżonego nie budzą najmniejszych wątpliwości. Znajdują one potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym w protokole użycia alkometru (k. 2), alcosensora (k. 3), notatce urzędowej (k. 1), co pozwala to na przyjęcie, że K. B. swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona występku opisanego w art.
180a kk. Z art. 115 § 16 kk wynika, iż stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Już sam zatem tylko fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą wypełnienie znamion przestępstwa, chociażby pojazd był prowadzony całkowicie prawidłowo, sprawca nie naruszył żadnej innej zasady bezpieczeństwa w ruchu i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i podjęcia jazdy. Bacząc przy tym na poczynione w sprawie niniejszej ustalenia, przyjąć należało, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona opisanego w art.
kk typu kwalifikowanego omawianego przestępstwa, albowiem był uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz dopuścił się czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Nie budzi również wątpliwości kwestia, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 180a kk. Przepis ten penalizuje bowiem zachowanie polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu pomimo decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Artykuł 180a kk obejmuje wszystkie wypadki cofnięcia uprawnienia od kierowania pojazdami niezależnie od przyczyny, w tym także z powodu orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów. Jeżeli sprawca, któremu zostały cofnięte uprawnienia kierowania pojazdami prowadzi w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazd mechaniczny na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art.
180a kk i wówczas przyjmuje się kumulatywną kwalifikacje obejmująca oba te przepisy (red. Stefański 2019, wyd. 23/R. A. Stefański). Oskarżony dopuścił się przestępstwa z art.
64§1 kk, bo po upływie nieco ponad 10 miesięcy od odbycia kary pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwo z art.
Nadmienić należy, że karę pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie IIK 459/15 objęto wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 30 września 2016r. w sprawie IIK 286/16, w którym wymierzono K. B. karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (wykonywana w okresie od 9.06.2016r. do 8.05.2017r., wydruk z systemu NEO-SAD, k. 43) Jednym z warunków, od spełnienia którego uzależniona jest możliwość przyjęcia, iż sprawca danego czynu dopuszcza się go w warunkach powrotu do przestępstwa unormowanych w art. 64§1 kk jest ustalenie, że został on uprzednio skazany za umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy i że odbył karę co najmniej w takiej wysokości. Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, iż przez tak orzeczoną karę należy rozumieć zasadniczą, jednostkową karę pozbawienia wolności, która to kara w przypadku objęcia jej wyrokiem łącznym musi być wymierzona chociażby za jedno z przestępstw poprzednich, do którego odnosi się podobieństwo przestępstwa ponownego, właśnie w rozmiarze nie niższym niż 6 miesięcy (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 czerwca 2012 r. II AKa 126/12 tak też uchwała SN z dnia 24 IV 1985 r. VI KZP 5/85 OSNKW 1985/7-8/54). Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowo- przedmiotowe sprawy, w tym znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego oraz jego dotychczasową wielokrotną karalność (karta karna, k. 35-36). Historia uprzednich skazań i odbytych przez K. B. kar wskazuje, że oskarżony nie wyciągnął żadnych wniosków. W dalszym ciągu nie przestrzega porządku prawnego i obowiązujących norm prawnych, ewidentnie je lekceważąc, co oznacza, że proces resocjalizacji nie powiódł się w przypadku oskarżonego. Z tego względu, zdaniem Sądu, w pełni uzasadnione jest wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, przez omyłkę jednak jako podstawę orzeczenia tego środka wskazał art. 42§3 kk, w sytuacji gdy winien to być art. 42§4 kk. Na zasadzie art. 43a§2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10.000,00 złotych. Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, który pracuje dorywczo, zaś w perspektywie ma do odbycia karę pozbawienia wolności, Sąd na zasadzie art. 624§1 kpk zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.