II K 815/18

Sygn. akt II K 815/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2018 roku Sąd Rejonowy w G. II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Hausman Protokolant: as. sędziego Magdalena Abramek w obecności Prokuratora: Małgorzata Szuprytowska po rozpoznaniu w dniach 14.11.2018 r. i 12.12.2018 r. sprawy karnej: M. L. c. T. i J. zd. S., ur. (...) w miejscowości Ł., pesel: (...), zam. (...)-(...) S., ul. (...), obywatelstwa polskiego, nie karana oskarżonej o to, że: w dniu 7 czerwca 2017 roku o godz. 7:50 w miejscowości B., woj. (...), kierując pojazdem osobowym marki F. (...) o nr rej. (...) na drodze publicznej nr DW 543 prowadzącej w kierunku J. nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i doprowadziła do wypadku drogowego w ten sposób, że nie zachowała należytej ostrożności , a w szczególności nie dostosowała prędkości pojazdu do warunków panujących na drodze i warunków pogodowych , skutkiem czego kierowanym przez siebie pojazdem po wyjeździe z łuku jezdni zjechał na skarpę w wyniku czego następnie tracąc panowanie nad samochodem uderzyła w przydrożną skarpę w wyniku czego pojazd obrócił się i ponownie odbił od skarpy powracając na jezdnię, gdzie przewróciła się na bok i zatrzymał się na dachu na lewym pasie jezdni wskutek czego jadąca z nią pasażerka J. a L. doznała obrażeń klatki piersiowej z seryjnym złamaniem żeber V-VIII prawych i prawostronna 2 cm odmą opłucnowa, skutkujących naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. tj. o czyn z art. 177 § 1 kk orzekł: I. Oskarżoną M. L. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. i za czyn ten na mocy powyższego przepisu i przy zastosowaniu art. 37a k.k. wymierza jej grzywnę w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując jedną stawkę za równoważną kwocie 10 (dziesięciu) złotych; II. Na mocy art. 42 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 czerwca 2017 r. III. Zasądza od oskarżonej M. L. na rzecz oskarżycielki posiłkowej J. O. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem poniesionych kosztów zastępstwa procesowego; IV. Obciąża oskarżoną kosztami postępowania w kwocie 3.479,49 (trzy tysiące czterysta siedemdziesiąt dziewięć 49/100) złotych i wymierza tytułem opłaty 150 (sto pięćdziesiąt) złotych. II K 815/18 UZASADNIENIE Dnia 7 czerwca 2017r. oskarżona M. L. w godzinach rannych udała się samochodem marki F. (...) o nr rej. (...) z miejscowości S. w kierunku J.. Pasażerem kierowanego przez oskarżoną samochodu była jej siostra J. L.. Siedziała ona z przodu obok oskarżonej. Miała zapięte pasy. W miejscowości B. oskarżona po wyjeździe z łuku drogi zjechała na skarpę w wyniku czego samochód przewrócił się i ponownie odbił od skarpy i wrócił na jezdnię, gdzie zatrzymał się na dachu. (dowód: zeznania I. C. – k.88, 491v; B. P. – k.288, 492; (...) – k.290, 492; A. S. –k.292, 492v; D. J. – k.492-493, 298; J. B. – O. – k.490-491; I. K. – k.493; S. K. –k.493; J. S. – k.493v; Protokół –k.2, 4-5, 25-26, 268-270; szkic k. 3; zdjęcia –k.6-20; opinia –k.348-373). W wyniku zdarzenia pasażerka J. L. doznała obrażeń klatki piersiowej z seryjnym złamaniem żeber V-VIII i prawostronną odmę opłucnową. (dowód: opinie biegłej J. P.). Oskarżona M. L. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i przed Sądem odmówiła składania wyjaśnień. W śledztwie wyjaśniła, że w dniu zdarzenia jechała wraz z siostrą J. L. do J. i jechała ostrożnie. Wg oskarżonej pewnej chwili podczas jazdy jej siostra krzyknęła „o J.” i chwyciła rękę oskarżonej zrywając ją z kierownicy. W wyniku tego oskarżona straciła panowanie nad pojazdem. Oskarżona dodała, że złamanie żeber u siostry nastąpiło podczas reanimacji. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej uznając je za wykrętne i skierowane wyłącznie na obronę. Pozostają one w sprzeczności z dowodami uznanymi przez Sąd za wiarygodne oraz logiką i doświadczeniem życiowym. Za wyjątkiem W. L., żaden ze świadków, którzy byli na miejscu zdarzenia nie mówił, że oskarżona informowała go o zachowaniu siostry, które miało doprowadzić do wypadku. Wydaje się to dziwne, w szczególności, że nie mówią o tym przybyli na miejsce policjanci. Logika i doświadczenie życiowe podpowiada, że jedną z pierwszych informacji przekazanych przez potencjalnego sprawcę zdarzenia winna być tak istotna informacja. Natomiast zeznania W. L. budzą wątpliwości. Tym bardziej, że świadek zeznając przed Sądem też o tym nie powiedział, a po odczytaniu mu zeznań stwierdził, że wyleciało mu to z głowy. Wydaje się to bardzo dziwne, zważywszy na wagę informacji. Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka uznając, że jako syn oskarżonej chce on pomóc matce. Po za tym jak już wskazano jego zeznania nie znajdują potwierdzenia w relacjach pozostałych świadków. Żadna z przesłuchanych osób nie była naocznym świadkiem zdarzenia. Są to osoby, które przypadkowo (I. K., S. K., J. S.) bądź też z racji obowiązków służbowych (I. C., B. P., B. W., A. S., D. J.) znalazły się na miejscu zdarzenia oraz J. B. – O., która jedynie telefonicznie dowiedziała się o zdarzeniu od oskarżonej. Jak już wskazano najbardziej istotą cechą zeznań tych osób jest brak realcji o rzekomym alibi oskarżonej. W pozostałym zakresie osoby te opisywała to co zastały na miejscu zdarzenia bądź też przebieg akcji ratowniczej. Sąd dał wiarę zeznaniom tychże świadków, albowiem są one jasne i logiczne. Poza tym Sąd nie dopatrzył się powodów, dla których mieliby oni zeznawać nieprawdę. Jedynie z większą ostrożnością potraktowano zeznania oskarżycielki posiłkowej z uwagi na konflikt z oskarżoną. Jednakże również te zeznania znajdują potwierdzenie w innych uznanych za wiarygodne. Wątpliwości Sądu nie budzi również pisemne opinie biegłych. Są one fachowe i jasne. Nie ma żadnych powodów, by podważać ich przydatność dla sprawy. Szczególne znaczenie dla sprawy ma opinia biegłej J. P.