Sygn. akt II K 634/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2019 r. Sąd Rejonowy w Bełchatowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Bartłomiej Niedzielski Protokolant:

§ 4kk w zw.

z art. 64 § 1 kk 1. uznaje B. M. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu wyczerpującego znamiona art.

§ 4kk w zw.

z art. 64 § 1 kk z tym, że uzupełnia jego opis o słowa: „za umyślne przestępstwo podobne” i za to na podstawie art.

§ 4kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; 2.

na podstawie art. 42 § 4 kk orzeka oskarżonemu B. M. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio;

1. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka od oskarżonego B. M. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych;
2. na podstawie 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary okres zatrzymania od dnia 11 maja (godz. 18:40) do dnia 12 maja (godz. 16:36) 2019 r.;
3. pobiera od B. M. opłatę w wysokości 400 (czterystu) złotych oraz zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 448 (czterystu czterdziestu ośmiu) złotych tytułem zwrotu wydatków. Sygn. akt II K 634/19 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie z 18 września 2019 r. sygn. akt II K 634/19 B. M. został uznany za winnego tego, że: w dniu 11 maja 2019 roku około godz. 18:40 w miejscowości M., gm. B., woj. (...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie wydanym w sprawie sygn. akt II K 612/11 obowiązującego od dnia 02 września 2011 roku do dnia 02 września 2021 roku, wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie wydanym w sprawie sygn. akt II K 355/12 obowiązującego od dnia 14 lipca 2012 roku do dnia 14 lipca 2022 roku oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Bełchatowie wydanym w sprawie sygn. akt II K 799/14 obowiązującego od dnia 19 grudnia 2014 roku do dnia 19 grudnia 2024, kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki P. o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości z zawartością 1,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy za umyślne przestępstwo podobne , tj. czynu wyczerpującego znamiona art.

§ 4kk w zw.

z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art.

§ 4kk wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności.

Przy wymiarze oskarżonemu powyższej kary Sąd na jego niekorzyść wziął pod uwagę uprzednią wielokrotną karalność, wysoki stan nietrzeźwości oraz działanie w warunkach powrotu do przestępstwa, zaś na korzyść poczytał przyznanie się do winy. W przekonaniu Sądu wymierzona oskarżonemu kara 3 lat pozbawienia wolności odpowiada przede wszystkim stopniowi winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości jego czynu, a także pozwala osiągnąć zapobiegawcze i wychowawcze cele kary wobec B. M.. Podkreślić bowiem trzeba, że oskarżony był już uprzednio wielokrotnie karany, a w tym aż sześciokrotnie za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Odbywał kary pozbawienia wolności za przestępstwa prowadzenia pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości. Pomimo tego, dopuścił się ponownie przestępstwa tego samego rodzaju znajdując się w stanie wysokiej nietrzeźwości, a także nie stosował się ponadto do orzeczonych w trzech wcześniejszych wyrokach zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych. Okoliczności te zdaniem Sądu wskazują, iż stopień niedochowania wierności prawu przez B. M. oraz społeczna szkodliwość jego czynu są bardzo wysokie. W istocie rzeczy bowiem postępowanie oskarżonego było przejawem kompletnej pogardy dla zasady trzeźwości w ruchu drogowym i stwarzało ogromne zagrożenie dla jego bezpieczeństwa. Dlatego też, najbardziej adekwatną reakcją karną wobec oskarżonego powinna być kara pozbawienia wolności wyraźnie przekraczająca dolną granicę ustawowego zagrożenia. B. M. pomimo bowiem wielokrotnego karania nie zaprzestał przestępnych zachowań oraz dopuścił się kolejnego występku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji wykazując tym samym wysoce lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego oraz kardynalnej dla bezpieczeństwa w komunikacji zasady trzeźwości uczestników ruchu. Orzekane wcześniej wobec oskarżonego łagodniejsze kary nie przyniosły żadnych rezultatów, gdyż powrócił on do przestępstwa popełniając czyn tego samego rodzaju. W tej sytuacji, jedynie stanowcza reakcja prawno – karna jest w stanie spełnić wymogi prewencji generalnej i indywidualnej, a także oddaje w pełni stopień bezprawia zachowania oskarżonego oraz może zasługiwać na przymiot kary sprawiedliwej w oczach społeczeństwa. Stosownie do treści art. 42 § 4 kk, z racji popełnienia przestępstwa z art.

§ 4

kk Sąd zobligowany był do orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Kolejną konsekwencją skazania za przestępstwo przeciwko komunikacji określone w art.

§ 4kk musiało być orzeczenie na podstawie art.

43a § 2 kk świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Jego wysokość zgodnie z wymienionym przepisem wynosi co najmniej 10.000 zł, a Sąd doszedł do przekonania, że brak jest wystarczających podstaw do jego orzekania w wysokości przekraczającej jego minimalną ustawową wysokość. Z uwagi na to, że B. M. był zatrzymany od dnia 11 maja (godz. 18:40) do dnia 12 maja (godz. 16:36) 2019 r. wymieniony okres należało zaliczyć na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności. W przedmiocie kosztów postępowania natomiast Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 616 § 2 pkt 1 i 2 kpk, art. 618 § 1 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 448 zł tytułem zwrotu poniesionych w sprawie wydatków, na którą to sumę składają się wydatki poniesione w postępowaniu przygotowawczym (428 zł – k. 44) oraz ryczałt za doręczenia na etapie sądowym sprawy (20 zł). Mając na uwadze powyższe, wymierzono karę oraz rozstrzygnięto o kosztach jak w wyroku wymienionym na wstępie.