k.p.c. w postępowaniu gospodarczym do potrącenia mogą być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami, o których mowa w art. 485 k.p.c. Dokumentem takim nie jest natomiast kopia umowy przedstawionej przez pozwanego. Sąd Rejonowy zaznaczył, że wystawiony w dniu 27 października 2006 r. weksel spełnia warunki formalne przewidziane w przepisach prawa wekslowego, wobec czego Sąd Rejonowy uznał, że pozwany w niniejszym postępowaniu odpowiada jako dłużnik wekslowy na podstawie ważnego dokumentu. Sąd Rejonowy dodał też, że deklaracja wekslowa określa warunki wypełnienia weksla, które zostały spełnione. Należało zatem według Sądu Rejonowego przyjąć, że zawierając umowę leasingu pozwany zobowiązany był do zapłaty 36 miesięcznych rat leasingowych w wysokości 830,82 euro. Zdaniem Sądu Rejonowego nie wywiązanie się przez pozwanego z obowiązku terminowego regulowania opłat leasingowych upoważniało finansującego do naliczania odsetek umownych za zwłokę w zapłacie - odsetek maksymalnych - § 12 owul, które zostały naliczone na dzień wezwania do zapłaty i ujęte w kwocie wekslowej. Powód prawidłowo rozliczył umowę leasingu, co wykazał w nocie obciążeniowej, gdzie odsetki zostały naliczone na dzień wezwania do zapłaty i suma tych należności wpisana została do weksla na podstawie deklaracji wekslowej. W świetle powyższego Sąd Rejonowy uznał, że roszczenie powoda jest uzasadnione i na podstawie art. 709 1 w związku z art. 709 5 i art. 359 § 1 i 2 k.c. oraz art. 496 k.p.c. wydany w dniu 10 listopada 2010 r. w postępowaniu nakazowym nakaz zapłaty z weksla utrzymał w całości w mocy. O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł na mocy art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. uznając, że pozwany przegrał sprawę w całości. Od powyższego wyroku apelację wywiódł pozwany zaskarżając go w całości i zarzucił mu naruszenie: - art. 214 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 237 k.p.c., art. 299 — 304 k.p.c. oraz 233 k.p.c. polegające na bezzasadnym pominięciu dowodu z przesłuchania strony pozwanej i przyjęciu, iż niestawiennictwo pozwanego na rozprawie w dniu 1 lutego 2013 roku było nieusprawiedliwione, a przez to niedostateczne wyjaśnienie sprawy; - art. 227 k.p.c. oraz 233 k.p.c. polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków K. S. i M. K. oraz dowodu z opinii biegłego sądowego jako zbytecznych, a przez to niedostateczne wyjaśnienie sprawy, - art. 493 § 3 k.p.c. oraz art. 498 i art. 499 k.c., polegające na niesłusznym uznaniu zarzutu potrącenia należności powoda z wpłaconym przez pozwanego i nierozliczonym wkładem gwarancyjnym w kwocie 8.000 zł za sprekludowany i nieudowodniony, - art. 471 k.c. oraz art. 709 13 k.c., polegającego na niesłusznym uznaniu, iż fakt niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy leasingu i wyrządzenie tym samym szkody pozwanemu pozostaje bez związku z niniejszą sprawą. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w całości nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym wydanego w dniu 10 listopada 2010 r. w sprawie IV GNc 4668/10 przez Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ i oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za I i II instancję według norm przepisanych, przyznanie pełnomocnikowi pozwanego z urzędu od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za I i II instancję według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu apelacji skarżący zarzucił, że Sąd Rejonowy na rozprawie w dniu 1 lutego 2013 roku bezzasadnie pominął dowód z przesłuchania pozwanego mimo złożenia przez prezesa zarządu pozwanego M. M.
w postępowaniu gospodarczym nie dopuszczalne jest prowadzenie postępowania dowodowego ( dowodu z zeznań świadków, biegłych stron postępowania ) na okoliczność istnienia i wysokości zgłoszonej do potrącenia wierzytelności. W postępowaniu tym bowiem do potrącenia mogą być wyłącznie przedstawione wierzytelności udowodnione dokumentami. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu Okręgowego słusznie Sąd Rejonowy uznał jako niedopuszczalny w niniejszym postępowaniu zgłoszony przez pozwanego w zarzutach od nakazu - zarzut potrącenia albowiem nie został on udowodniony załączonymi dokumentami i wymagał przeprowadzenia postępowania dowodowego. Konsekwencją stwierdzenia niedopuszczalności rozpoznania zarzutu potrącenia w niniejszym postępowaniu było zaś oddalenie wniosków dowodowych pozwanego jako nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd I instancji prawidłowo zatem oddalił przedmiotowe wnioski dowodowe pozwanego. Sąd Okręgowy na mocy art.
pominął natomiast jako sprekludowane podniesione po raz pierwszy w apelacji twierdzenia pozwanego aby oświadczenie o potrąceniu wzajemnych wierzytelności stron miało miejsce przed doręczeniem pozwu. W tym miejscu zauważyć także wypada, że w myśl art. 6 k.p.c. podstawowym obowiązkiem sądu jest przeciwdziałanie przewlekaniu postępowania, co oznacza, że sąd powinien dążyć do wyeliminowania zbędnego prowadzenia postępowania dowodowego w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy został wyjaśniony na tyle, że by ocenić w sposób prawidłowy zasadność bądź niezasadność roszczenia powoda. W świetle powyższego Sąd Okręgowy uznał, że podniesione w apelacji zarzuty naruszenia art. 227 k.p.c. oraz art. 233 k.p.c., a także art. 471 k.c. oraz art. 709 13 k.c. okazały się chybione. Jako nietrafne należało także ocenić zarzuty naruszenia art. 493 § 3 k.p.c. oraz art. 498 i art. 499 k.c., polegające według skarżącego na niesłusznym uznaniu zarzutu potrącenia należności powoda z wpłaconym przez pozwanego i nierozliczonym wkładem gwarancyjnym w kwocie 8.000 zł za sprekludowany i nieudowodniony. Skoro w niniejszej sprawie pozew został przez powoda wniesiony w dniu 28 października 2010 roku (k. 2 akt), a więc przed dniem 3 maja 2013 roku, czyli dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 września 2011 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 roku, Nr 233, poz. 1381) zgodnie z art. 9 tej ustawy a contrario zastosowanie w niniejszej sprawie miały co do zasady przepisy kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu obowiązującym sprzed tej nowelizacji, a więc także przepisy działu IVa „Postępowanie w sprawach gospodarczych”. W myśl art.
w związku z art.
a k.p.c. pozwany obowiązany był podać wszystkie twierdzenia, zarzuty oraz dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że wykaże, że ich powołanie w zarzutach od nakazu zapłaty nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później, stosownie zaś do treści art.
do potrącenia w toku postępowania w sprawach gospodarczych mogą być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami. Analiza treści pism procesowych pozwanego wskazuje, że pozwany zarzut potrącenia wpłaconego przez pozwanego i nie zwróconego przez powoda wkładu gwarancyjnego w wysokości 8.000 złotych zgłosił dopiero na posiedzeniu w dniu 1 lutego 2013 roku i pozwany nie wykazał przy tym, że jego zgłoszenie w zarzutach od nakazu zapłaty nie było możliwe wcześniej bądź , że potrzeba jego powołania wynikła później. Sąd I instancji prawidłowo zatem uznał przedmiotowy zarzut pozwanego jako spóźniony i go pominął. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Sąd Okręgowy uznał, iż apelacja pozwanego jest bezzasadna, i dlatego też na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił ją w całości. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 98 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, jak w punkcie II wyroku uznając stronę powodową za wygrywającą to postępowanie. Kosztem poniesionym przez powoda było wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego adwokatem w kwocie 1200,00 złotych. Wysokość wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi określono w oparciu o § 6 pkt 5 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461). O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego ustanowionego z urzędu – adwokata W. K. za postępowanie przed Sądem II instancji orzeczono na podstawie §2 ust 3 w zw. § 6 pkt 5 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do przyznania pełnomocnikowi pozwanego wynagrodzenia za postępowanie przed Sądem I instancji albowiem prawo do żądania przyznania tych kosztów stosownie do treści art. 109§1 k.p.c. wygasło skoro pełnomocnik takiego wniosku nie złożył przed zamknięciem rozprawy przed Sądem Rejonowym.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.