Oskarżonego R. K. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, przy czym z opisu czynu eliminuje zapis o treści : „ …o zawartości 0,51 mg/l, 0,75 mg/l, 0,69 mg/l i 0,68 mg/l ...” i zastępuje zapisem o treści „…wynoszącym 0,88 mg/l..” i za to na podstawie art.
42§3 kk orzekł środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio oraz na podstawnej art. 43a§2 kk świadczenie pienienie na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10 tys. zł. Nadmienić jedynie należy, że orzeczenie środka karnego na podstawie art. 42§3 kk oraz świadczenia pieniężnego na podstawie art. 43a§2 kk, jak wynika z powyższych przepisów, jest obligatoryjne. Istota występku opisanego w art.
W rozumieniu art. 115 § 16 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Już sam zatem tylko fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą wypełnienie znamion przestępstwa, chociażby pojazd był prowadzony całkowicie prawidłowo, zaś sprawca nie naruszył żadnej innej zasady bezpieczeństwa w ruchu i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i podjęcia jazdy (zob. pod. M. Budyn–Kulik, Komentarz do art.
kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna 2007, II wabB). Przestępstwo określone w art.
kk może być popełnione w każdym miejscu, gdzie odbywa się ruch pojazdów, gdyż jego znamieniem jest m.in. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości „w ruchu lądowym”. Pojęcie ruchu lądowego obejmuje natomiast swoim zakresem nie tylko drogi publiczne i strefy zamieszkania, ale wszystkie miejsca ogólnie dostępne, na których odbywa się rzeczywisty ruch pojazdów (patrz m.in. postanowienie SN z dnia 28.05.2008r. IV KK 29/08). Jest ono tożsame z miejscem popełnienia przestępstwa wypadku w komunikacji (art. 177 KK). Tak więc dla karalności tego czynu nie jest wymagane, by pojazd mechaniczny był prowadzony na drodze publicznej. Ważne jest, by było to miejsce, w którym odbywa się ruch pojazdów. Przepis art.
kk przewiduje typ kwalifikowany ze względu na trzy rodzaje znamion świadczących o nieskuteczności zastosowanych dotychczas środków penalnych: 1. uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art.
uprzednie prawomocne skazanie za jedno z wymienionych przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji z art. 173, 174, 177 lub 355§2 kk popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego; 3. popełnienie przestępstwa z art.
kk w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Niewątpliwie zachowaniem opisanym w stawianym aktem oskarżenia zarzucie po zmodyfikowaniu opisu czynu oskarżony w pełni wyczerpał znamiona występku z art.
kk w podanym wyżej rozumieniu zaś jego wina i okoliczności popełnienia tego czynu nie budzą wątpliwości. Wymarzając karę 10 miesięcy pozbawienia wolności jak również środek karny i świadczenie pieniężne sąd miał na uwadze jako okoliczności obciążające wysoki stopień zawinienia oskarżonego wynikający z popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej z zamiarem bezpośrednim oraz jego społecznej szkodliwości wyrażającej się w charakterze naruszonego dobra chronionego prawem w postaci poczucia bezpieczeństwa w komunikacji każdego uczestnika ruchu drogowego, a nadto wadze i rodzaju naruszonych podstawowych reguł ostrożności wynikających z prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił również jego wysoki stan nietrzeźwości wynoszący 0,88 mg/l oraz dotychczasową wielokrotną karalność w tym za przestępstwo tego samego typu (dowód: dane o karalności k. 49-50, odpis wyroku w sprawie IIK 187/16 k. 46 i IIK 466/18 k. 51). Na korzyść oskarżonego sąd uwzględnił jedynie jego przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Zdaniem sądu tak orzeczona kara pozbawieni wolności, środek karny i świadczenie pieniężne są współmierne do stopnia zawinienia oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się, a także winny przyczynić się do osiągnięcia wobec jego osoby celów wychowawczych i zapobiegawczych oraz w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. Mając natomiast na uwadze ustalenia dotyczące sytuacji materialnej oskarżonego (nie posiada on żadnego majątku i źródeł dochodów) sąd na podstawie art. 624§1 kpk zwolnił go od obowiązku zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa w całości.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.