KPK, osoby przekazanej w wyniku wykonania (...) nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności. Kodeks dopuszcza enumeratywnie wyliczone wyjątki od tego zakazu, z których, w kontekście niniejszej sprawy, istotne znaczenie ma ten mówiący o możliwości zrzeczenia się przez osobę ściąganą prawa wskazanego w omawianym przepisie. Tzw. zasada specjalności, w której mowa w art.
KPK, stanowi ujemną przesłankę wykonania orzeczeń, które nie stanowiły podstawy przekazania. Kodeks nie różnicuje tym samym rodzajów kar, jakie nie mogą zostać wykonane w stosunku do przekazanego. Oznacza to, że chodzi także o specyficzną sytuację wydania wyroku łącznego obejmującego kary pozbawienia wolności z wyroków nieobjętych (...). Z kolei w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2015 r. (III KK 369/14, L.) uznano, że „W wyroku łącznym nie podlega połączeniu kara pozbawienia wolności, której nie można wykonać w wypadku przekazania osoby ściganej europejskim nakazem aresztowania, gdy podstawą wydania nie było wykonanie tej kary, a skazany nie zrzekł się prawa do korzystania z zasady specjalności (art.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, sąd uznał, że nie jest możliwe połączenie w wyroku łącznym kar grzywien, bowiem kary grzywny nie były objęte europejskim nakazem aresztowania, a skazany nie zrzekł się zasady specjalności. Stosując natomiast treść art. 576 § 1 k.p.k. Sąd w punkcie III wyroku łączone wyroki w części nie objętej wyrokiem łącznym, pozostawił do odrębnego wykonania, zaś na podstawie art. 572 k.p.k. w pozostałym zakresie postępowanie umorzył (punkt IV wyroku). W punkcie V wyroku na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1513 ze zm.) oraz § 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 18) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. Ż. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) powiększoną o należny podatek VAT w stawce 23% tytułem wynagrodzenia za wykonanie obrony z urzędu. Kwota ta wynika z w/w rozporządzenia. W punkcie VI wyroku Sąd zwolnił skazanego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., biorąc pod uwagę jego sytuację majątkową i zarobkową. ZARZĄDZENIE 1. Odnotować; 2. O.. wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć: obrońcy 3. za 14 dni lub z apelacją. O., dn. 11 października 2019 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.