III Ca 1607/18

Sygn. akt III Ca 1607/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2019 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek (spr.) Sędzia SO Tomasz Pawlik Sędzia SO Magdalena Balion-Hajduk Protokolant Aldona Kocięcka po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa R. S. przeciwko Česka P.'ovna A. S. w P. Oddział w Polsce o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w T. G. z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I C 630/16 oddala apelację. SSO Magdalena Balion-Hajduk SSO Leszek Dąbek SSO Tomasz Pawlik Sygn. akt III Ca 1607/18 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w T. G. w wyroku z dnia 27 03 2018r. zasądził od pozwanej Česka P.'ovna A. S. w P. Oddział w Polsce na rzecz powoda R. S.: zadośćuczynienie i odszkodowanie odpowiednio w kwotach: 4.000zł i 770zł, ustawowe odsetki od tych kwot od dnia 23 08 2015r. do dnia 31 12 2015r. i ustawowe odsetki za opóźnienie od dnia 1 01 2016r. oraz orzekł o kosztach procesu i nieuiszczonych kosztach sądowych. W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia, przywołał regulacje: art. 444 k.c., art. 445 k.c. Następnie dokonał oceny poczynionych ustaleń i w jej wyniku stwierdził, że zakres doznanego przez pozwanego uszczerbku na zdrowiu, zakres doznanych obrażeń w wyniku wypadku, zakres związanych z tym cierpień w sferze fizycznej, jak również psychicznej, uzasadnia przyznanie zadośćuczynienia w łącznej kwocie 5.000zł (4.000zł zasądzonegow niniejszym postępowaniu i 1.000zł przyznanego przez pozwaną w toku postępowania likwidacyjnego) oraz oddalenie żądania w pozostałym zakresie. Wskazał, że obowiązek kompensaty kosztów obejmuje wszelkie koszty wywołane uszkodzeniem ciała i rozstrojem zdrowia, tj. wszelkie niezbędne i celowe wydatki, bez względu na to czy podjęte działanie przyniosły poprawę zdrowia. Stwierdził, że powód w następstwie wypadku poniósł koszty wizyt lekarskich i badań w łącznej kwocie 890zł. Wziął pod uwagę, że pozwana wypłaciła mu z tego tytułu jedynie kwotę 120zł i w zakresie różnicy pomiędzy tymi kwotami uznał w tej części powództwo za uzasadnione. O odsetkach ustawowych za opóźnienie się pozwanej w zapłacie zasądzonego zadość-uczynienia i odszkodowania orzekał na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c., a o kosztach procesu orzekała stosując regulację o art. 100 k.p.c. Orzeczenie zaskarżyła pozwana Česka P.'ovna A. S. w P. Oddział w Polsce w części zasądzającej zadośćuczynienie w kwocie ponad 1.000zł (3.000zł) oraz w części orzekającej o kosztach procesu. Wnosiła o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz zasądzenie na jej rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu za obie instancje. Zarzuciła, że przy konstruowaniu podstawy faktycznej orzeczenia naruszono regulację art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz na do-konaniu oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób sprzeczny z zasa-dami logiki i doświadczenia życiowego, co skutkowało błędnym bo zawyżonym ustaleniem rozmiaru krzywdy doznanej przez powoda w wyniku „zdarzenia”. Ponadto zarzucała, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo materialne, regulację art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 444 § 1 k.c. w związku z art. 6 k.c. poprzez nieodpowiednią ocenę przyjętych kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia w odniesieniu do ustalonej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz błędna ocenę doznanej przez pozwanego krzywdy, co skutkowało uznaniem, że odpowiednią kwotą zadośćuczynienia jest kwota 5.000zł, podczas, gdy kwota ta jest rażąco zawyżona i nieadekwatna do rozmiaru krzywdy doznanej przez powoda. Sąd Odwoławczy ustalił i zważył co następuje: Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenia powoda przyjmując, że mają one źródło w łączącej pozwaną ze sprawcą wypadku umowie ubezpie-czenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów oraz w reżimie odpowiedzialności deliktowej za szkodę, a następnie w sposób prawidłowy rozpoznał sprawę. Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenie w części dotyczą okoliczności bezspornych pomiędzy stronami, a w pozostałym zakresie mają podstawę w wiarygodnych informacjach zawartych we wskazanych w uzasadnieniu za-skarżonego orzeczenia źródłach dowodowych. Skarżąca w ramach zawartego w apelacji zarzutu dotyczącego skonstruowanej przez Sąd pierwszej instancji podstawy faktycznej powództwa w istocie kwestionuje dokonaną przez ten Sąd ocenę prawną ustalonego zadośćuczynienia (jego nieadekwatność do doznanej przez powoda krzywdy). Z tej przyczyny tylko werbalnie odnosi się on do podstawy faktycznej orzeczenia i jako taki nie ma wpływu na powyższą ocenę. Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sąd pierwszej instancji . W zakresie objętym zaskarżeniem dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego jest prawidłowa. Odpowiedzialność pozwanej za skutki przedmiotowego wypadku drogowego nie była negowana w toku postępowania. Ma ona źródło w regulacji art. 415 k.c. w związku z art. 436 § 1 k.c. i postano-wieniach zawartej przez pozwaną ze sprawcą wypadku umowy ubezpieczenia odpowie-dzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów oraz w regulacji art. 822 § 4 k.c. uprawniającej powódkę do dochodzenia roszczeń bezpośrednio od pozwanego zakładu ubezpieczeń. Na zasadach ogólnych rodzi ona po stronie pozwanej obowiązek zapłaty poszkodowanemu w wypadku drogowym odszkodowania, w tym na mocy art. 445 k.c. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Stosownie do utrwalonego poglądu prawnego ma ono przede wszystkim charakter kompensacyjny i jego wysokość musi przedstawiać ekonomiczną wartość lecz równocześnie nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa oraz powinna być utrzymana w rozsądnych granicach (np. wyrok SN z dn. 26 02 1962r. 4 CR 902/61, OSNCP 1963r. nr 5, poz. 107; wyrok z dn. 24 06 1965r.. I PR 203/65, OSPiKA 1966r. poz. 92), a Sąd odwoławczy jest uprawniony do jego skorygowania tylko w przypadku, gdy jest ono oczywiście nieadekwatne do doznanej przez poszkodowanego krzywdy (wyrok SN z dn. 30 10 2003r. IV CK 151/02, wyrok z 7 11 2003r. V CK 110/03). Zgodnie z niekwestionowanymi w apelacji ustaleniami, powód w wypadku doznał stłuczenia i skręcenie odcinka lędźwiowego, stłuczenia: odcinka piersiowego kręgosłupa, lewego kolana, głowy, miednicy i kolana lewego. Bezpośrednio po wypadku sygnalizował ból w okolicy klatki piersiowej i pleców oraz promieniujący ból w kolanie lewym, który z czasem się nasilał. W następstwie wypadku przebywał na zwolnieniu lekarskim przez ponad 2 miesiąca. Doznana w wypadku kontuzja kręgosłupa wykluczyła go z treningów (przed wypadkiem przez 20 lat intensywnie trenował w zawansowanych grupach sztuki walki, w pracy był instruktorem techniki i taktyki interwencji). Podupadł na zdrowiu psychicznym i zaczął się kłócić z żoną, co doprowadzało do awantur. Przechodził rehabilitację. Pomimo tego w odcinku piersiowym kręgosłupa w dalszym ciągu odczuwa bóle, a „odcinek szyjny w dalszym ciągu czuje, po basenie jest ulga”. Od czasu do czasu, żeby pójść do pracy zmuszony jest zażywać środki przeciwbólowe”. W tej sytuacji ustalone przez Sąd Rejonowy zadośćuczynienie za doznaną przez powoda krzywdę w wyniku przedmiotowego wypadku drogowego w kwocie 5.000zł realizuje wskazane powyżej postulaty oraz co należy podkreślić - wbrew temu co zarzuca apelacja – jego wysokości nie odbiega od wysokości zasądzanych zadośćuczynień za podo-bne krzywdy (wprost przeciwnie jest od nich niższe). Nie jest ono zatem oczywiście nieadekwatne do doznanej przez powoda krzywdy, co czyni apelacje pozwanej bezzasadną w rozumieniu art. 385 k.p.c. a to zgodnie z zawartą w nim regulacją prowadziło do jej oddalenia. Reasumując apelacja pozwanej jest bezzasadna i dlatego oddalono ją na mocy regulacji art. 385 k.p.c. SSO Magdalena Balion-Hajduk SSO Leszek Dąbek SSO Tomasz Pawlik