nie uznał tych postanowień za niedozwolone. Pozwany przewidział skomplikowany sposób wyliczenia świadczenia wykupu w myśl art. 20 OWU. Po upływie 2 lat trwania umowy rozwiązanie umowy nie skutkowało żadnym dodatkowym obciążeniem, a powódka rozwiązała umowę znacznie później i żadne potrącenie wartości wykupu nie zostało w jej przypadku zastosowane. Co do opłaty administracyjnej wynoszącej 10 zł miesięcznie w przypadku wartości rachunku równej lub mniejszej niż 20 000 zł, Sąd ocenił iż operacje na rachunku umowy zostały dokonane w sposób prawidłowy, a opłata była nieznaczna i łatwa do ustalenia dla przeciętnego konsumenta. Tym samym Sąd Rejonowy wskazał, że pozwany nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa czy też zasad współżycia społecznego i dobrych i obyczajów, a wskazane przez powódkę zapisy nie stanowią klauzul abuzywnych. Apelację od powyższego wyroku złożyła powódka, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu za obie instancje. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, co mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku, tj. - art. 12 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ust. 1, 2 i 5 , art. 5 i 6 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, art. 4, 5 i 6 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, art. 13 ust. ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, art. 58 k.c. w zw. z art. 69, 74b, 75 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, art. 353 1 § 1 k.c. w zw. z art. 58 k.c. i art.
385 2 k.c. przez ich niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności umowy z powodu wprowadzeniu powódki w błąd i niepoinformowaniu jej o rodzajach funduszy i ryzyku, o kosztach związanych z zawarciem umowy, uznaniu, że na podstawie OWU jest możliwe określenie w jaki sposób pozwany dokonywał wyceny jednostek uczestnictwa a także ze względu na nieuczciwe praktyki pozwanego, sprzeczne z dobrymi obyczajami, zawarcie umowy w celu obejścia przepisów prawa, sprzeczność umowy z zasadami współżycia społecznego, Zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, co mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodu i uznanie, że powódka została należycie poinformowana o rodzajach funduszy, na które mają być inwestowane jej środki, że może stracić na inwestycji i kosztach związanych z zawarciem umowy, a pobrane opłaty nie były rażąco wygórowane. Pozwana w odpowiedzi na apelację wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem drugiej instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja była nieuzasadniona. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny przedmiotowej sprawy i również w sposób prawidłowy ocenił także zgromadzony materiał dowodowy, które to ustalenia i ocenę prawną Sąd Okręgowy w całości podziela i uznaje za własną. Nadto należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena ta musi być zgodna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz uwzględniać całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. wymaga zatem wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (porównaj w tym zakresie orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1998r., wydane w sprawie o sygn. akt II CKN 4/98). Dopiero tak przeprowadzona ocena dowodów z zachowaniem ww. reguł mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów zamieszczoną w art. 233 § 1 k.p.c. Odnosząc się natomiast do zarzutów apelacji to generalnie należy stwierdzić, że były one nieuzasadnione i stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami i oceną Sądu Rejonowego. W całokształcie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy nie można dopatrzyć się naruszenia prawa materialnego, a to art.
i art. 385 2 k.c., tj. abuzywności zapisów przedmiotowej umowy dotyczących świadczenia o wykup i kosztów związanych z zawarta umową jak i nieważności umowy na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, ustawy o działalności ubezpieczeniowej i ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Przepisy dające możliwość uznawania w granicach przesłanek określonych tymi przepisami, klauzul umownych za niedozwolone mają na celu ochronę konsumenta jako słabszej strony stosunku prawnego. Nie oznacza to jednak, że konsument jest bezwzględnie chroniony i nie ma obowiązku działania w granicach rzetelności kontraktowej. Powódka jako niedozwolone zakwestionowała klauzule dotyczące wysokości wykupu świadczenia określone w umowie, podczas gdy za zainwestowane przez nią środki zgodnie z umową zakupiono jednostki uczestnictwa w funduszu kapitałowym, a po rozwiązaniu umowy wypłacono powódce kwotę stanowiąca równowartość posiadanych przez nią na dzień rozwiązania umowy jednostek uczestnictwa wynikającą z aktualnego kursu giełdowego. Nie dokonano żadnych potrąceń, poza opłatami pobieranymi zgodnie z OWU w trakcie trwania umowy, których nie można uznać za wygórowane. W tym zakresie a także co do okoliczności należytego poinformowania powódki o wysokości opłat ich charakteru i wysokości Sąd odwoławczy również podziela stanowisko Sądu I instancji, nie ma więc konieczności ponawiania tej argumentacji. Mając powyższe Sąd Okręgowy uznał orzeczenie Sądu Rejonowego jest prawidłowe i apelację powódki jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśli przepisu art. 98 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 1800 ze zm.) SSO Roman Troll SSO Magdalena Balion – Hajduk SSO Marcin Rak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.