W konsekwencji otrzymanie odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej, niezależnie od charakteru tego świadczenia, nie wyłącza – na podstawie art.
– prawa do odprawy emerytalnej przysługującej pracownikowi z tytułu ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę i związanej z tym utraty statusu pracownika. Nie można przy tym podzielić stanowiska pozwanego, zgodnie z którym to, ponieważ zwolnienie powoda z zawodowej służby wojskowej wiązało się z przejściem na emeryturę wojskową, odprawa uzyskana przez powoda ma charakter odprawy emerytalnej. Nie ma racji pozwany, że istotnym jest, czy w danym przypadku istnieje związek funkcjonalny pomiędzy zwolnieniem ze służby a przejściem na emeryturę. Również co do tego odniósł się Sąd Najwyższy we wspomnianym wyżej orzeczeniu. Zaznaczono w nim, że błędne jest stanowisko, zgodnie z którym przejście żołnierza na emeryturę wojskową po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej nadaje odprawie przewidzianej w art. 17 ustawy o uposażeniu żołnierzy charakter odprawy emerytalnej. Sąd Najwyższy wskazał, że z przepisu tego, odczytywanego w powiazaniu z art. 75-79 i art. 84 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jasno wynika, że odprawa ta przysługiwała niezależnie od przyczyn zwolnienia ze służby (mogła być również przyznana w obniżonej wysokości w przypadku zwolnienia ze służby wskutek utraty stopnia wojskowego albo skazania na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) – art. 17 ust. 6 zdanie drugie ustawy o uposażeniu żołnierzy), a jej wysokość uzależniona była przede wszystkim od długości okresu służby (wysługi). Świadczenie to miało zatem charakter gratyfikacji za odbytą służbę, a nie rekompensaty za utratę zatrudnienia wykonywanego w ramach stosunku służby w związku z nabyciem uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego. Sąd Najwyższy wyraźnie podkreślił również, że nie można przyjąć, że przedmiotowa odprawa zmienia swój charakter i funkcję w zależności od tego, czy po zwolnieniu ze służby wojskowej żołnierz zawodowy nabywa uprawnienia emerytalne i z nich korzysta. Zatem należy przyjąć za Sądem Najwyższym, że świadczenie to jest formą gratyfikacji za odbytą służbę, bez względu na to, czy zwolnienie ze służby następuje w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych i korzystania z nich. Zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, członkowi służby cywilnej, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli członek korpusu służby cywilnej przepracował co najmniej 20 lat w służbie cywilnej, jednorazowa odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia. (ust. 1). Natomiast do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze (ust. 2). W tym miejscu przypomnieć należy treść art. 301 k.p. oraz art. 121 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 301 k.p., szczególne uprawnienia związane ze stosunkiem pracy osób powołanych do czynnej służby wojskowej i zwolnionych z tej służby normują przepisy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (§ 1). § 2 powołanego przepisu wskazuje, iż okres czynnej służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie i na zasadach przewidzianych w przepisach, o których mowa w § 1. Natomiast zgodnie z art. 121 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, okres pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem. Na wskazanej wyżej podstawie uznać należało, że okres pełnienia przez powoda zawodowej służby wojskowej powinien być uwzględniony w okresie pracy powoda, dającym mu prawo do odprawy emerytalnej w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej. Skoro w odrębnych przepisach ustawodawca przewidział, że okres pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, nie ma podstaw do wyłączenia z tych uprawnień odprawy emerytalnej przewidzianej w art. 94 ustawy o służbie cywilnej. Powodowi należała się odprawa w wysokości sześciokrotności jego wynagrodzenia. W ocenie Sądu pobieranie tzw. emerytury wojskowej w trakcie wykonywania pracy w ramach stosunku pracy i powrót po ustaniu tego stosunku do statusu „emeryta wojskowego” nie pozbawia pracownika prawa do odprawy emerytalnej, przewidzianej w art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej. Wskazać trzeba, że odprawa emerytalna lub rentowa jest świadczeniem powszechnym, ustawowo gwarantowanym. Jest to świadczenie, które każdy pracownik powinien otrzymać raz w życiu, gdy traci swój status pracowniczy w związku z przejściem na rentę lub emeryturę. Zmiana statusu pracownika lub też pracownika - emeryta na status wyłącznie emeryta jest przejściem na emeryturę i następuje ono zawsze i tylko przez ustanie stosunku pracy. Dopóki bowiem trwa stosunek pracy, osoba posiadająca ustalone prawo do emerytury lub pobierająca to świadczenie nie przestaje być pracownikiem. Zmiana statusu prawnego pracownika, również pracownika posiadającego równocześnie niejako podwójny status (pracownika i emeryta), wyraża się w tym, że traci ona ten status i staje się emerytem, a przy tym jest to następstwem ustania jego stosunku pracy, pozostającego w związku z przejściem na emeryturę. W tym znaczeniu kilkukrotne przejście pracownika na emeryturę nie jest wykluczone. Dla tak rozumianego przejścia na emeryturę pozostaje bez znaczenia okoliczność nabycia uprawnień do emerytury przed nawiązaniem stosunku pracy, chyba że pracownik już wcześniej skorzystał z uprawnienia do takiej odprawy. W tym zakresie wypowiedział się także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt III PK 40/07 (LEX nr 338805), który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela i się do niego odwołuje. Nie ma tym samym racji pozwany podnosząc, że w związku z tym, iż powód nabył uprawnienia do emerytury przed ustaniem stosunku pracy, prawo do odprawy mu nie przysługuje, gdyż brak jest pomiędzy tymi zdarzeniami związku funkcjonalnego. Przeprowadzone w sprawie postępowanie nie wykazało także, aby powód skorzystał wcześniej z uprawnienia do omawianej odprawy, albowiem wypłacona mu odprawa w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej nie miała charakteru odprawy pracowniczej, o której mowa w przepisach art. 94 ust. 1 ustawy z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej ani też w art.
Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, Sąd – w pkt I wyroku - zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 17 674,08 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1.02.2016 r. do dnia zapłaty, czyli liczonymi od pierwszego dnia po rozwiązaniu łączącego strony stosunku pracy, kiedy roszczenie w związku z ustaniem umowy o pracę stało się wymagalnym i winno być uregulowane przez pracodawcę na rzecz pracownika kierując się treścią art. 481 § 1 i § 2 k.c. (na mocy odesłania zawartego w art. 300 k.p.), zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W pkt II wyroku Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. oraz § 9 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). O nieuiszczonych kosztach sądowych orzeczono jak w pkt III wyroku, na podstawie art. 97 oraz art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz 623 ze zm.). Sąd nadał wyrokowi w pkt I rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c., zgodnie z którym zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nadaje wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.