Sygn. akt VI Pa 73/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Anna Brudkowska - Lau Sędziowie: SSO Ewa Krakowska - Krawczak SSR del. Joanna Szweda-Porzych (spr.) Protokolant – st. sekr. sądowy Jolanta Bieniaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. w B. na rozprawie sprawy z powództwa: H. Ł. przeciwko: Urzędowi Kontroli Skarbowej w B. o odszkodowanie na skutek apelacji powoda H. Ł. od wyroku Sądu Rejonowego VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2013 r. sygn. akt VII P 1061/11 1) oddala apelację, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 900 (dziewięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję, 3) kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI Pa 73/13 UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. powód H. Ł. złożył do Sądu Rejonowego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od wypowiedzenia zmieniającego z dnia 17 września 2007 roku. Z uzasadnienia tegoż pisma wynika, że powód od dnia 31 października 1991 r. został mianowany z dniem 1 listopada 1991 r. na stanowisko Naczelnika Wydziału w Izbie Skarbowej w B.; z dniem 1 czerwca 1992 r. powołany został na stanowisko Wicedyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., a pismem z dnia 15 stycznia 1993 r. powołany został na stanowisko inspektora kontroli skarbowej trzeciego stopnia w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dniem 9 stycznia 1993 r. W piśmie z dnia 30 marca 2006 roku Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej ustalił powodowi wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 3.580,83 zł przy ustalonym mnożniku kwoty bazowej wynoszącym 1,994 , dodatek za wysługę lat w wysokości 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 716,17 zł oraz dodatku skarbowego w wysokości 100% składników wynagrodzenia i dodatku za wysługę lat w wysokości 4.297,00 zł. Następnie Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej pismem z dnia 24 lipca 2007 r., działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 43 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, a więc jedynie normy kompetencyjnej nie rodzącej skutków w sferze stosunku pracy powoda w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B., odwołał go z dniem 27 lipca 2007 r. ze stanowiska Wicedyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.. Pismem z dnia 17 września 2007 r. powód został poinformowany, że z dniem 1 listopada 2007 r. będzie wykonywał obowiązki na stanowisku inspektora kontroli skarbowej III stopnia zaliczanego do grupy stanowisk samodzielnych w służbie cywilnej w Referacie Kontroli Wewnętrznej. W tymże piśmie ustalone zostało wynagrodzenie miesięczne powoda, które wynosić miało: wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 2.417,15 zł przy ustalonym mnożniku kwoty bazowej wynoszącym 1,346; dodatek za wysługę lat w wysokości 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego(483, 43 zł) oraz dodatek skarbowy w wysokości 100% wynagrodzenia miesięcznego (2900, 58 zł), tj. łącznie wynagrodzenie w wysokości 5.801,16 zł. Powód podniósł, że był zatrudniony w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. na podstawie mianowania i że był pracownikiem służby cywilnej. W chwili dokonania przez pozwanego wypowiedzenia zmieniającego warunki płacy z dnia 17.09.2007 r. powód objęty był ochronną regulację art. 111 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej, w związku z czym należało do niego stosować art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, który w sytuacji, gdy konieczne jest przeniesienie urzędnika mianowanego na inne stanowisko, nakazuje aby stanowisko to odpowiadało kwalifikacjom urzędnika i było równorzędne pod względem wynagrodzenia. Powód wskazał nadto w swoim piśmie, że w związku z powyższym wystąpił pozwem z dnia 11 sierpnia 2010 r. do Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z pozwem o zapłatę różnicy wynagrodzenia jakie otrzymywał na stanowisku wicedyrektora urzędu kontroli skarbowej, a wynagrodzeniem jakie ustalone mu zostało na stanowisku inspektora kontroli skarbowej III stopnia. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt VII P 743/10, Sąd ten oddalił powództwo, przyjmując że pismo z dnia 17 września 2007 r. stanowiło wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy, o których powód winien się odwołać w ciągu 7 dni od jego doręczenia. Ponadto Sąd stwierdził, że stosunek pracy powoda po jego odwołaniu ze stanowiska wicedyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, a więc od dnia 28 lipca 2007 r. uległ na zasadzie art. 110 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej przekształceniu ze stosunku opartego na mianowaniu na stosunek pracy oparty na podstawie umowy o pracę. W związku z powyższym powód podniósł, że do łączącego go z pozwanym stosunku pracy stosuje się przepisy kodeksu pracy, w tym przepisy o wypowiedzeniu zmieniającym. Wyrok ten został zaskarżony przez powoda, jednak jego apelacja została oddalona przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy. Ponadto powód wskazał, że od momentu złożenia mu wypowiedzenia zmieniającego w sposób od niego niezależny uległa zmianie interpretacja przez Sąd Najwyższy przepisów dotyczących podstawy łączącego go z pozwanym stosunku pracy, polegająca na przyjęciu, że od momentu odwołania pracownika mianowanego, jego stosunek pracy przekształca się w stosunek pracy nawiązany na podstawie umowy o pracę, a tym samym do wszelkich czynności dokonanych po tej dacie należy stosować przepisy Kodeksu Pracy. Powód wskazał, że nie wystąpił wcześniej z odwołaniem od wypowiedzenia z dnia 17 września 2007 roku, ponieważ wówczas Sąd Najwyższy stał na stanowisku, iż takie prawo mu nie przysługuje, z uwagi na brak możliwości stosowania w tym zakresie przepisów kodeksu pracy. Nadto podniósł, że pismo z dnia 17 września 2007 r., które uznane zostało przez sądy obu instancji za wypowiedzenie zmieniające, nie zawierało pouczenia dla pracownika o możliwości odwołania się od wypowiedzenia warunków płacy w terminie 7 dni do sądu. Z uwagi na przytoczone wyżej argumenty powód podniósł, że skoro prawomocny wyrok, którym Sąd Okręgowy w Bydgoszczy uznał pismo z dnia 17 września 2007 roku za wypowiedzenie zmieniające wydany został 8 listopada 2011 r., to od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin do odwołania się od wypowiedzenia od sądu pracy. W równocześnie wniesionym odwołaniu od wypowiedzenia powód podniósł ponad wskazanymi wyżej okolicznościami, że w czasie dokonania wypowiedzenia z dnia 17 września 2007 r. był objęty ochroną przedemerytalną, a zgodnie z art. 39 k.p. pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku. W konkluzji wskazał, że wypowiedzenie zmieniające jego warunki płacy było niezgodne z art. 39 k.p. w zw. z art. 42§1 k.p. W odpowiedzi na wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia zmieniającego oraz odwołanie od wypowiedzenia zmieniającego pozwany wniósł o ich nieuwzględnienie. Pozwany podniósł, że wbrew twierdzeniom powoda pismo z dnia 17 września 2007 r. uznane zostało przez sądy obu instancji w sprawie o sygn. akt VII P 743/10 za porozumienie zmieniające - z uwagi na to, że powód przyjmując zmienione warunki i przystępując do pracy na powierzonym mu stanowisku i za wskazanym, zmienionym (obniżonym) wynagrodzeniem przynajmniej w sposób dorozumiany zgodził się na nowe warunki pracy i przez kolejne lata ich nie kwestionował. W odpowiedzi na stanowisko pozwanego powód podniósł, że nie odwoływał się do pracodawcy od obniżenia dotychczasowego wynagrodzenia, ponieważ kierował się występującą wówczas linią orzeczniczą sądów, w świetle której stosunek pracy pracownika mianowanego, po jego odwołaniu z zajmowanego stanowiska, w dalszym ciągu miał swoje źródło w mianowaniu. W dalszej części pisma powód wskazał, że w przekazanym powodowi piśmie z dnia 17 września 2007 r. brak było pouczenia o przysługującym pracownikowi prawie odwołania do sądu pracy. Nadto powód podniósł, że w chwili doręczenia mu wypowiedzenia był pracownikiem podlegającym ochronie przedemerytalnej na podstawie art. 39 k.p, ponieważ przepisy dotyczące wypowiadania umów o pracę stosuje się odpowiednio do wypowiedzenia zmieniającego, zatem w konsekwencji wypowiedzenie to uznać należy za bezskuteczne w stosunku do powoda. Zdaniem powoda nieracjonalne jest przyjęcie, że zgodził się na zaproponowane mu nowe warunki, skoro został zdegradowany z kierowniczego stanowiska, a jego wynagrodzenie było niższe o niemal 30%. Wyrokiem z dnia 4 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił powództwo, a nadto zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kosztami sądowymi obciążając Skarb Państwa. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że zmiana warunków pracy i płacy powoda musi zostać zakwalifikowana nie jako wypowiedzenie zmieniające, od którego powód przez ponad 3 lata się nie odwoływał, tylko jako porozumienie zmieniające, w ramach którego powód zaakceptował zaproponowane warunki pracy i płacy. Zdaniem Sądu Rejonowego kwestie te zostały jednoznacznie przesądzone wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 6 czerwca 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt VII P 743/10, który następnie został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie sygn. akt VI Pa 87/11. Sądy te uznały, że w rezultacie złożenia pisma zawierającego propozycję nowych warunków pracy oraz objęcia przez powoda bez zastrzeżeń powierzonego mu stanowiska (i wynikających stąd dla niego konsekwencji w postaci istotnego obniżenia wynagrodzenia) doszło do zawarcia pomiędzy stronami porozumienia zmieniającego. Dopuszczalność zawarcia takiego porozumienia przez strony – zdaniem Sądu Rejonowego – nie budzi wątpliwości i jest powszechnie akceptowana w orzecznictwie sądowym, w tym Sądu Najwyższego. W konsekwencji Sąd Rejonowy przyjął, że skoro pomiędzy stronami doszło do dorozumianego porozumienia zmieniającego, to bezprzedmiotowy jest wniosek strony powodowej o przywrócenie terminu do odwołania się od wypowiedzenia zmieniającego (takowe bowiem nie istnieje i nie ma przedmiotu, którego dotyczy wniosek o przywrócenie terminu) i w związku z tym powództwo należało oddalić jako całkowicie bezzasadne. Od powyższego wyroku strona powodowa wniosła apelację, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez stwierdzenie, że wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy powoda z dnia 17 września 2007 r. jest bezskuteczne, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za pierwszą instancję w kwocie 1.200 zł oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu za instancję odwoławczą w kwocie 900 zł. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji i pozostawienie temu Sądowi orzeczenia o kosztach procesu. W swojej apelacji skarżąca zarzuciła: 1.naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 65 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące: - bezzasadnym uznaniem przez Sąd I instancji, że pismo z dnia 17 września 2007 r. stanowiło ofertę nowych warunków pracy i płacy powoda w ramach porozumienia zmieniającego, a ich przyjęcie przez powoda nastąpiło w sposób dorozumiany, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowe pismo było jednostronnym oświadczeniem woli pracodawcy zmieniającym powodowi warunki pracy i płacy, - bezzasadnym przyjęciem, że zachowanie powoda polegające na wykonywaniu obowiązków pracowniczych na nowym stanowisku i uzyskiwanie przez powoda niższego, ustalonego przez pozwanego wynagrodzenia, stanowiło dorozumiane oświadczenie woli wyrażające zgodę na przyjęcie nowych warunków pracy i płacy, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 k.p. poprzez jego niezastosowanie, 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 217§3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez oddalenie zawnioskowanych przez powoda dowodów tzn. przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków M. E.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.