← Polska

IV Ka 1699/18

Sygn. akt IV Ka 1699/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2019 roku Sąd Okręgowy w K.,(...)w składzie: Przewodniczący: SSO Lidia Haj Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Kuchta przy udziale przy udziale Dariusza Kopytko Prokuratora Prokuratury Rejonowej (...)i oskarżyciela publicznego R. K. z Małopolskiego Urzędu(...)w K. po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2019 roku, sprawy K. K.

(1)(K.) s. T. iL.z d. C. ur. (...) w P. oskarżonego o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego (...)z dnia 22 sierpnia 2018 r. Sygn. akt II K 695/16/S utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok i zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1250 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. SSO Lidia Haj Sygn. IV Ka 1699/18 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w K. (...) z dnia 6 lutego 2019 roku Sygn. IV Ka 1699/18 K. K.
(1)oskarżony został o to, że pełniąc funkcję Prezesa spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w B.: - w okresie od dnia 2 kwietnia 2013 r., tj. od dnia zawarcia umowy najmu lokalu do dnia kontroli, tj. 28 sierpnia 2014 r. w lokalu oznaczonym z zewnętrznej części nazwą: (...) mieszczącym się w K. na ul. (...) - wbrew przepisom ustawy „O grach hazardowych” z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) określonym w art. 6 ust. 1, w art. 14 ust. 1 oraz w art. 23a ust. 1 – 3 ustawy, tj. poza kasynem gry, bez wymaganej koncesji, prowadził i urządzał gry hazardowe na automatach do gier o nazwie :. (...) NR (...)bez numeru (...), (...) 42 numer: (...)bez numeru (...), H. (...) – numer (...)bez numeru (...), H. (...) numer: (...)bez numeru (...), H. (...) numer (...) bez numeru (...), H. (...) numer (...)bez numeru (...), H. (...) numer (...)bez numeru (...), (...) G. numer: (...)bez numeru (...), (...) numer: (...) bez numeru (...), (...)numer: (...) bez numeru (...), które nie zostały zarejestrowane przez właściwego Naczelnika Urzędu Celnego, - w okresie od dnia 2 kwietnia 2013 r., tj. od dnia zawarcia umowy najmu lokalu do dnia kontroli, tj. 28 kwietnia 2015 r. w lokalu oznaczonym z zewnętrznej części nazwą: (...) mieszczącym się w K. na ul. (...) - wbrew przepisom ustawy „O grach hazardowych” z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) określonym w art. 6 ust. 1, w art. 14 ust. 1 oraz w art. 23a ust. 1 – 3 ustawy, tj. poza kasynem gry, bez wymaganej koncesji, prowadził i urządzał gry hazardowe na automatach do gier o nazwie :. (...) numer: (...), H. (...) numer: (...), (...) numer: (...), H. (...) numer: (...), (...) numer: (...), H. (...) numer: (...), H. (...) numer: (...), H. (...) numer: (...), H. (...) numer: (...), H. (...) numer: (...), (...), które nie zostały zarejestrowane przez właściwego Naczelnika Urzędu Celnego, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Sąd Rejonowy (...)w wyroku z dnia 22 sierpnia 2018 roku Sygn. akt II K 695/16/S orzekł w tym przedmiocie następująco: I. w ramach zarzutu aktu oskarżenia, uznaje oskarżonego K. K.
(1)za winnego tego, że w dniu 28 sierpnia 2014 r. w K., w lokalu o nazwie (...) przy ul. (...), pełniąc funkcję prezesem zarządu spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w B., a w związku z tym będąc z mocy prawa osobą zajmującą się sprawami gospodarczymi tej spółki, wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, urządzał gry na automatach o nazwach: U. (...) nr(...), (...)nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...), (...) G. nr (...), (...) nr (...)oraz (...)nr (...), bez wymaganej koncesji oraz bez uprzedniej rejestracji automatów do gier przez naczelnika właściwego urzędu celnego, zatem z naruszeniem art. 6 ust. 1 oraz art. 23a ust. 1-3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, co stanowi przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to na mocy art. 107 § 1 k.k.s. wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 80 zł. (osiemdziesiąt złotych); II. w ramach zarzutu aktu oskarżenia, uznaje oskarżonego K. K.
(1)za winnego tego, że w dniu 28 kwietnia 2015 r. w K., w lokalu o nazwie (...) przy ul. (...), pełniąc funkcję prezesem zarządu spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w B., a w związku z tym będąc z mocy prawa osobą zajmującą się sprawami gospodarczymi tej spółki, wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, urządzał gry na automatach o nazwach: (...) nr (...), H. (...) nr (...), U. (...) nr (...), H. (...) nr (...), (...) nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...) oraz H. (...) nr (...), (...), bez wymaganej koncesji oraz bez uprzedniej rejestracji automatów do gier przez naczelnika właściwego urzędu celnego, zatem z naruszeniem art. 6 ust. 1 oraz art. 23a ust. 1-3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, co stanowi przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to na mocy art. 107 § 1 k.k.s. wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 80 zł. (osiemdziesiąt złotych); III. na mocy art. 85 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i art. 39 § 1 k.k.s., biorąc za podstawę kary grzywny wymierzone z osobna w pkt. I) i II) niniejszego wyroku, orzeka wobec oskarżonego K. K.
(1)karę łączną grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 80 zł. (osiemdziesiąt złotych); IV. na mocy art. 30 § 5 k.k.s., za czyn przypisany w pkt. II) niniejszego wyroku, orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci automatów do gier o nazwach: (...) nr (...), H. (...) nr (...), U. (...) nr (...), H. (...) nr (...), (...) nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...), H. (...) nr (...) oraz H. (...) nr (...), (...), zatrzymanych stosownie do protokołu zatrzymania rzeczy z dnia 28 kwietnia 2015 r., szczegółowo opisanych pod poz. 1)-10) w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia 29 kwietnia 2015 r. k. 309/tom II akt niniejszej sprawy, jak również środków pieniężnych w łącznej kwocie 560 zł., ujawnionych w zabezpieczonych automatach, opisanych w protokole z otwarcia automatów i przeliczenia środków pieniężnych k. 311-313v./tom II akt niniejszej sprawy; V. na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1000 zł. (jeden tysiąc złotych) tytułem części kosztów sądowych, zaś na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w pozostałym zakresie. Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając wyrok w punktach I,II,III, IV oraz V – w części w jakiej Sąd I instancji obciążył oskarżonego kosztami, tj. kwotą 1000 zł obejmującą część kosztów sądowych zarzucił: 1. na zasadzie art. 438 pkt. 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego:
  1. a)art. 1 pkt. 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego poprzez jego niezastosowanie i pominięcie definicji legalnej „przepisu technicznego”, co miało wpływ na stosowanie kolejnych przepisów opierających się na definicji „przepisu technicznego”;
  2. a)art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku, w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego Warunków Przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, w zw. z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 akapit 3 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dn. 19.11.2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 23a tej samej ustawy poprzez zastosowanie przepisu będącego przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34 (art. 2 ust. 3), który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, w związku z czym jest dotknięty sankcją bezskuteczności, co wyłącza możliwość jego zastosowania wobec obywateli;
  3. b)art. 14 ust. 1 ustawy z dn. 19.11.2009 r. o grach hazardowych poprzez pominięcie okoliczności, iż powyższy przepis jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, który w brzmieniu, które powinno być stosowane na dzień popełnienia kolejnych czynów nie został na poddany procedurze notyfikacji przepisów technicznych, w związku z czym jest przepisem bezskutecznym i jako taki nie może uzupełniać blankietowej normy 107 § 1 k.k.s., a więc brak jest znamion typu czynu zabronionego;
  4. c)art. 23 a ustawy z dn. 19.11.2009 r. o grach hazardowych poprzez pominięcie, iż zastosowanie tegoż przepisu jest warunkowane uprzednim zastosowaniem art. 6 i art. 14 ust. 1, z których przynajmniej jeden jako nienotyfikowany przepis techniczny zastosowany być nie może;
  5. d)art. 4 ustawy z dn. 12.06.2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych poprzez jego niezastosowania i pominięcie okoliczności, iż przepis ten jest przepisem umożliwiającym podmiotom dostosowanie prowadzonej działalności do przepisów ustawy do dn. 1.07.2016 r. oraz ustanawiającym abolicję co do czynów popełnionych przed jego wejściem w życie, zatem działania miały miejsce w czasie, kiedy działania takie nie mogły być penalizowane, bowiem istniał margines czasowy na stosowne dostosowanie i skorygowanie prowadzonej przez oskarżonego działalności do wymogów ustawowych;
  6. e)art. 8 ust. 1 akapit 3 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego poprzez zastosowanie przez Sąd art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w sytuacji gdy przepisy ustawy z dn. 12.06.2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych nie zostały poddane ponownej notyfikacji po wprowadzeniu do niej zmian, które to zmiany w znaczący sposób wpływały na zakres zastosowania projektu ustawy oraz skracały wyjściowo harmonogram wdrożenia zmian;
  7. f)art. 15 - 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez brak rozważenia, iż przepisy art 6 i art. 14 ust. 1 ustawy z dn. 19.11.2009 r. grach hazardowych są przepisami, które godzą w wolność wyboru zawodu i podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności oraz iż spełniają test proporcjonalności stosowany dla ograniczeń tych praw;
  8. g)art. 10 § 3 kks i ewentualnie 4 k.k.s, poprzez ich niezastosowanie, mimo że okoliczności prawne sprawy determinują wniosek, iż oskarżony z pewnością kierował się usprawiedliwionym przekonaniem, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność, a już w ostateczności dopuścił się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności; 2. na zasadzie art. 438 pkt. 2 i 3 naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia:
  9. a)art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego i zeznań A. U., K. M.
(2),( tak w oryginale) W. R., J. B. ( tak w oryginale) i J. C., co doprowadziło do uznania przez Sąd, że oskarżony swoim zachowaniem spełnił wszystkie znamiona przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s., podczas gdy oskarżony nie miał zamiaru popełnienia zarzucanego mu czynu oraz naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych dowodów w postaci następujących dokumentów: -opinii prof. hab. W. C.i dr M. T.dotyczącej skutków braku notyfikacji art. 14 ust. I ustawy o grach hazardowych w zgodzie z dyrektywą 98/34 w świetle prawa Unii Europejskiej, - opinii prof. dr. hab. G. G. - glosy do wyroku Sądu Najwyższego w sprawie V KK 344/13 dr I. Skomerskiej — Muchowskiej, - glosy do wyroku Sądu Najwyższego w sprawie V KK 344/13 dr M. Górskiego, - postanowień sądów przedłożonych przez oskarżonego, co z kolei doprowadziło do dokonania przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu, iż oskarżony był świadom bezprawności swojego działania, a więc działał z zamiarem dokonania zarzucanego mu czynu, podczas gdy okoliczność ta nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przestępstwo zarzucane oskarżonemu w akcie oskarżenia może być popełnione jedynie umyślnie, czego warunkiem jest zamiar (bezpośredni lub ewentualny) popełnienia czynu, a po stronie K. K.
(1)zamiaru takiego brak z dwóch względów - posiada on opinie profesorów prawa stwierdzające, iż urządzanie gier na automatach poza kasynami i bez wymaganej koncesji jest dopuszczalne, a nadto posiada liczne orzeczenia umarzające postępowanie i uniewinniające go od zarzutów urządzania gier na automatach poza kasynami i bez wymaganej koncesji w identycznych stanach faktycznych, jak stan faktyczny niniejszej sprawy, a nadto zatrzymywane automaty były spółce, w której oskarżony pełnił funkcję prezesa zwracane, co dodatkowo utwierdzało go w przekonaniu o dopuszczalności prowadzonego przedsięwzięcia;
  1. b)art. 4 w zw. z art. 170 i k.p.k.( tak w oryginale apelacji) i art. 193 oraz art. 410 k.p.k., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego lub zespołu biegłych, przy wskazaniu na szereg braku wydanych w sprawie opinii oraz wskazaniu, iż do ustalenia losowości gier urządzanych na automatach jest wymagane posiadanie wiadomości specjalnych oraz pominięciu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych przedłożonych przez oskarżonego orzeczeń potwierdzających, że gry na automatach tożsamych z automatami wskazanymi w aktach oskarżenia w niniejszej sprawie nie spełniają kryteriów gier losowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i przez to dokonanie w sposób dowolny oceny dowodów jedynie na podstawie części materiału dowodowego, tj. materiału niekompletnego; 3. na zasadzie art. 438 pkt. 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. nieprawidłowe zweryfikowanie okoliczności dotyczących świadomości oskarżonego, w szczególności w kontekście oceny błędu co do prawa oraz na wypadek gdyby Sąd doszedł do przekonania o wystąpieniu podstaw do uznania oskarżonego za winnego, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na nieumorzeniu postępowania na podstawie art. 11 § 1 k.p.k. w zw. z art. 9 § 2 k.p.k. i błędnym przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności pozwalające na umorzenie absorpcyjne; 4. z ostrożności procesowej - na zasadzie art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary. W oparciu o powyższe zarzuty, apelujący wnosił o zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku w zakresie w jakim Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i umorzenie postępowania z uwagi na wystąpienie negatywnej przesłanki procesowej, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów ustanowienia obrońcy według norm prawem przepisanych. Sąd Odwoławczy zważył, co następuje; Apelacja obrońcy oskarżonego wobec niezasadności podniesionych w niej zarzutów na uwzględnienie nie zasługiwała. Kontrola instancyjna nie potwierdziła, aby Sąd I instancji dopuścił się obrazy art.1 pkt. 11 dyrektywy 98/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, co miało nastąpić- poprzez jego niezastosowanie, pominięcie definicji legalnej „przepisu technicznego”- i mieć wpływ na stosowanie kolejnych przepisów opierających się na definicji przepisu technicznego. Przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego /Dz.U. UE L z dnia 21 lipca 1998 r. ) Dz.U.UE.L.1998.204.37/.Dz.U.UE-sp.13.20.337/ zawiera definicję przepisów technicznych, konkretyzuje, co de facto, w ujęciu tej regulacji obejmują przepisy techniczne. Przy uwzględnieniu istoty zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego, która polega na tym, że sąd błędnie interpretuje, wykłada przepis prawa i stosuje go do stanu faktycznego, w którym przepis ten nie ma zastosowania albo nie stosuje przepisu prawa do stanu faktycznego, w którym przepis taki ma zastosowanie, podkreślając dużą ogólnikowość zarzutu zawartego w punkcie 1
  2. a)petitum apelacji, wskazać należy, że w tej postaci nie można podjąć jego rzeczowej kontroli. W szczególności, skarżący nie wskazuje, w odniesieniu do których z zastosowanych przez sąd a quo przepisów ustawy sąd ten błędnie wskazaną regulację Dyrektywy zastosował, a w konsekwencji błędnie uznał dany przepis prawa „za techniczny” lub też nie przydał mu tego waloru, a to w kontekście regulacji art.1.pkt. 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady wyżej powołanej. Uzasadnienie tak podniesionego zarzutu
(1a)apelacji sprowadziło się do zacytowania zawartej w art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22.06.1998 r. definicji przepisu technicznego, przedstawienia w sposób teoretyczny, co de facto obejmują przepisy techniczne w rozumieniu tej regulacji oraz podsumowującego wniosku apelującego, że „w tym ujęciu pojęcie techniczności przepisów jawi się już zgoła inaczej, a Sąd I instancji na pewno analizy żadnego przepisu pod tym kątem nie dokonał, a przepisy unijne powinny być znane sądom krajowym i przez nie stosowane, z odwołaniem się do regulacji zobowiązującej polskie sądy krajowe do uwzględniania także przepisów unijnych z zastosowaniem supremacji zasady acquis communautaire. W ocenie skarżącego, już, więc tylko i wyłącznie sam ten zarzut dyskwalifikuje wyrok Sądu I instancji i powinien spowodować, co najmniej orzeczenie kasatoryjne. W ocenie Sądu odwoławczego, zarzut ten ma charakter teoretycznego ogólnego wywodu, bez nawiązania do konkretnych realiów niniejszej sprawy i wskazania, jakie konkretnie przepisy prawa wymagały przez Sąd I instancji oceny w aspekcie ich techniczności. W tym kształcie zarzut ten nie mógł zgodnie z tezą apelacji samodzielnie spowodować wzruszenia zaskarżonego wyroku. Jeżeli chodzi o zarzut obrazy przepisu prawa materialnego- ( zarzut 1b apelacji), a to -art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku, w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego Warunków Przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, w zw. z art. I pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 akapit 3 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dn. 19.11.2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 23a tej samej ustawy, poprzez zastosowanie przepisu, będącego przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34 a to art. 2 ust. 3, który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, w związku, z czym jest dotknięty sankcją bezskuteczności, co wyłącza możliwość jego zastosowania wobec obywateli, to w ocenie sądu odwoławczego okazał się on niezasadny. Teoretyczne wywody uzasadnienia apelacji( str. 9-11) w kwestii stosowania z racji przystąpienia przez Polskę do Unii Europejskiej przez sądy krajowe także przepisów prawa unijnego, relacji przepisów prawa krajowego do przepisów prawa unijnego, konieczności notyfikacji przepisów technicznych przepisów prawa krajowego Komisji Europejskiego - w kontekście regulacji art. 8 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm….. /Dz.U.UE L z dnia 21 lipca 1998 r.) Dz.U.UE.L.1998.204.37/.Dz.U.UE-sp.13.20.337/oraz konsekwencji w płaszczyźnie skuteczności i możliwości stosowania technicznego przepisu prawa krajowego nie notyfikowanego Komisji Europejskiej, jako prawidłowości nie zakwestionowane przez Sąd Rejonowy nie wymagały oceny przez sąd odwoławczy, poza konstatacją, że są to prawidłowe wywody skarżącego, jakkolwiek bez wpływu na kwestię poprawności zaskarżonego wyroku, gdyż nie wykazano w apelacji, aby Sąd a quo wydając zaskarżony do tych zasad się nie zastosował. Istota tego zarzutu zasadza się na tezie, że przepis art. 2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ma charakter techniczny i w tej postaci winien był być notyfikowany Komisji Europejskiej, a skoro tak się nie stało, to skoro jest on podstawą konstruowania norm zawartych w art. 6 ust.1, art.14 ust.1., art.23 a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, to zachodzi niemożność zastosowania wszystkich tych przepisów. Wobec tego przyjęcie, że urządzanie gier na automatach poza kasynem, bez zezwolenia oraz na automatach niezarejestrowanych jest zakazane i stanowi przestępstwo ocenić należy, zdaniem skarżącego, jako rażąco sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, ponieważ przepisy ustawy hazardowej zabraniającej urządzania takich gier na automatach, które stanowią dopełnienie normy blankietowej zawartej w art.107 § 1 kks nie mogą być stosowane z powodu nie dokonania przez Polskę notyfikacji do Komisji Europejskiej przepisu będącego ich podstawą. Skarżący odnotowując, że losowość oznacza brak porządku lub przewidywalnego zachowania a proces losowy, to taki wyników którego nie da się przewidzieć oraz aby ustalić, czy w przypadku danego urządzenia zachodzą w nim procesy wskazujące na losowość charakteru gry konieczne jest zbadanie jego cech technicznych, przez ocenę osoby posiadającej wiadomości specjalne, a więc przez biegłego sprawdza się czy gracz ma możliwość wpływu na przebieg gry ( z wyłączeniem możliwości jej uruchomienia), czy też gry rozgrywają się same z siebie, czy w wyniku samoczynnego działania uruchomionej uprzednio maszyny - wywodził, że aby przesądzić o losowości i możliwości zakwalifikowania danego produktu – w tym wypadku automatu do gry - jako posiadającego tę cechę, konieczne jest odwołanie się do właściwości technicznych produktu. Aby więc ocenić możliwość wprowadzenia produktu – automatu do gry- na rynek i związanych z tym obostrzeń, konieczne jest posiadanie wiedzy na temat występowania elementu losowości urządzanych na nim gier. Informacja ta zaś, zdaniem skarżącego, odnosi się wprost do specyfikacji technicznej tego przedmiotu. Specyfikacja techniczna zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 98/34, jest w ocenie skarżącego jedną z kategorii przepisów technicznych i oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom, jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Zdaniem skarżącego element losowości jest cechą jakościową produktu, którym jest automat do gier, jak i cechą jakościową samej gry urządzanej na automacie. Łącznie, zdaniem apelującego, oznacza to, że do polskiego porządku prawnego wprowadzono przepis będący specyfikacją techniczną bez wymaganej prawem Unii Europejskiej jego notyfikacji Komisji Europejskiej, ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi w zakresie skuteczności w prawie krajowym tego przepisu, w postaci niemożności stosowania takiego przepisu w odniesieniu do obywateli. Skarżący argumentował, że sytuacja nie przedstawienia przepisu art.2 ust.3 ustawy o grach hazardowych do notyfikacji Komisji Europejskiej jest podobna do ocenionej przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-267/03 Lindberg, w której Trybunał stwierdził, że zdefiniowanie na nowo w przepisach krajowych usługi mającej związek z budową produktu, w szczególności polegającej na wykorzystaniu niektórych automatów do gier losowych, może stanowić przepis techniczny podlegający notyfikacji, jeżeli nowe uregulowanie prawne nie ogranicza się do odtworzenia lub zastąpienia przepisów technicznych już istniejących oraz że przejście z zezwoleń na system nakazów może być istotną z punktu widzenia notyfikacji przepisu okolicznością. Oceniając ten zarzut, dla porządku należy odnotować, że oskarżony nie powoływał się w swoich wyjaśnieniach w toku poprzedzającego wydanie zaskarżonego wyroku postępowania na to, że tego rodzaju wykładnia przepisu art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w tym pogląd o jego „techniczności” ·utwierdzały go w przekonaniu o legalności jego działań wskazanych w zarzutach aktu oskarżenia. Sąd Rejonowy, co jasno wynika z sentencji zaskarżonego wyroku, nie przypisał oskarżonemu zachowania opisanego w art.14 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych· a sprowadzającego się do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, co czyni zarzut apelacji nawiązujący do przypisania oskarżonemu tego rodzaju zachowania oczywiście niezasadnym i nieuwzględniającym faktycznej treści zaskarżonego wyroku. Pochodną nie podniesienia w toku postępowania przed Sądem I instancji przez oskarżonego kwestii możliwości stosowania art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w kontekście problemu jego „techniczności” i konieczności czy też jej braku, jego notyfikacji Komisji Europejskiej, a w dalszej kolejności możliwości stosowania przepisów art.6 ust.1, 14 ust.1, 23 a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, jest brak odniesienia się do tej kwestii przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W kontekście linii obrony oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem I instancji wyznaczającej · kierunki postępowania dowodowego na rozprawie a potem sposób uzasadnienia zaskarżonego wyroku, także w płaszczyźnie oceny prawnej zachowania oskarżonego nie jest to uchybieniem Sądu Rejonowego. Dla porządku, trzeba też odnotować, że zasygnalizowana w uzasadnieniu apelacji okoliczność, że oskarżony jest w posiadaniu rozstrzygnięć Sądu Rejonowego w O. Wydział (...) w sprawach Sygn. akt VII Kp 167/16 z dnia 17.03.2016 r., VII Kp 11/16 z dnia 10.03.2016 r. i II Kp 120/ 16 z dnia 4.04.2016 r., nadto Sądu Rejonowego w G. Wydział (...)Sygn. akt II Kp 109/16 z dnia 6.10.2016 r. gdzie miał zostać wyrażony pogląd prawny, że przepis art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ma charakter techniczny i przepis ten należało notyfikować, dla orzekania w niniejszej sprawie nie ma znaczenia. Po pierwsze, oskarżony przypisanych mu w zaskarżonym wyroku przestępstw dopuścił się w dniach 28 sierpnia 2014 roku oraz w dniu 28 kwietnia 2015 roku. Stąd, przy uwzględnieniu dat tych judykatów nie mogły one ukształtować poglądów oskarżonego, co do istnienia po jego stronie podstaw do stosowania się do przepisu art. 2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i w ślad za tym do przepisów art.6 ust.1,23 a tej ustawy. Po drugie, w procesie karnym w myśl art. 8 § 1 kpk sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Jedynie prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny jest dla tego sądu wiążącego.( art.8 § 2 kpk). Judykaty Sądów Rejonowych, do których apelujących przez wskazanie ich sygnatur się odwołuje nie mają, więc dla orzekania w niniejszej sprawie żadnego wiążącego znaczenia. Przy uwzględnieniu, że przedmiotem kontroli instancyjnej w niniejszej sprawie jest konkretny objęty apelacją wyrok dotyczący oskarżonego, Sąd odwoławczy nie jest związany poglądami wyrażonymi w tych judykatach ani tym bardziej ma kompetencji do dokonywania kontroli poprawności i zgodności z prawem wyrażonych tam poglądów. Wyłącznie na marginesie odnotować należy, że nie załączone zostały te rozstrzygnięcia do apelacji. Sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że przepis art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ma charakter techniczny w rozumieniu art.1 pkt. 11 art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego /Dz.U.UE L z dnia 21 lipca 1998 r. ) Dz.U.UE.L.1998.204.37/.Dz.U.UE-sp.13.20.337/. Wobec tego jako niezasadne zostało ocenione zaprezentowane w apelacji stanowisko, że techniczny charakter art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, wobec jego nie notyfikowania Komisji Europejskiej skutkuje niejako automatycznie nieskutecznością przepisów art.6 ust. 1 i art.23 a ust.1-3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i niemożnością ich stosowania w odniesieniu do oskarżonego w zakresie przypisanych mu w wyroku zachowań. Takie stanowisko Sądu odwoławczego wynika z zanegowania racji skarżącego, że przepis art.2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ma charakter techniczny. Ponadto nie do zaakceptowania jest wyrażony w apelacji pogląd, że stwierdzenie techniczności przepisu ustawy i jego nienotyfikowanie Komisji Europejskiej rzutuje automatycznie na nieskuteczność reszty przepisów ustawy, w której taki przepis jest zawarty. W ocenie Sądu odwoławczego każdy przepis ustawy krajowej powinien być szczegółowo zanalizowany i oceniony pod kątem tego czy jest przepisem technicznym w rozumieniu art.1 pkt. 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy wyż. cyt. Wynika to stąd, że nie każdy przepis jest techniczny a tylko taki, który mieści się w którejś z kategorii przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy wyż. cyt. Za takim wnioskiem przemawia także fakt, że w treści art. 8.1. Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy wyż. cyt. jest mowa o tym, że z zastrzeżeniem art.10 Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja dotycząca odpowiedniej normy. Państwa przekazują Komisji także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie zostały one wyraźnie ujęte w projekcie. W konsekwencji, przedmiotem notyfikacji i oceny jest konkretny przepis techniczny. Oznacza to, że ocenie pod względem techniczności podlega konkretny przepis prawa i z tego tytułu, że jeden z przepisów ma charakter techniczny nie można w sposób automatyczny, bez pogłębionej oceny uznać, że wobec tego wszystkie przepisy takiej ustawy zawierającej przepis techniczny nawet nawiązujące do takiego przepisu –automatycznie uznać należy za techniczne. Sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że przepis art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. ustawy o grach hazardowych ma charakter techniczny. Jak wynika z uzasadnienia apelacji, skarżący porównując definicję gier na automatach zawartą w regulacji poprzedniej ustawy, a więc ustawy z dnia 29 lipca 1992 r.o grach i zakładach wzajemnych, z definicją gry na automacie w rozumieniu art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. ustawy o grach hazardowych, w którym jako przesłankę kwalifikacji podlegania automatu do gier regulacji ustawy dnia 19 listopada 2009 r. ustawy o grach hazardowych, wprowadzono nie występujący dotąd element losowości gry urządzanej na automacie, podlegający ustaleniu w konkretnym przypadku z zaangażowaniem osób posiadających wiadomości specjalne- biegłych- uznaje przepis art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych za noszący znamiona „specyfikacji technicznej” w rozumieniu art.1 ust.11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy wyż. cyt. Argumentacja skarżącego w istocie nawiązuje tylko do zawartego w art.1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz.U.UE L z dnia 21 lipca 1998 r.) Dz.U.UE.L.1998.204.37) określenia „specyfikacji technicznej” i sprowadza się do przyporządkowania terminu losowości gry do zawartej w definicji specyfikacji technicznej - specyfikacji zawartej w dokumencie, która opisuje wymagane cechy produktu, takie jak poziom jakości produktu, wydajności, bezpieczeństwa, jego wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania, etykietowania oraz procedury zgodności, przy uznaniu przez skarżącego, że losowość jest cechą jakościową produktu , którym jest automat do gier, jak i cechą jakościową samej gry urządzanej na automacie. W ocenie sądu odwoławczego skarżący niezasadnie twierdzi, że pojęcie losowości gry odpowiada pojęciu poziomu jakości o czym mowa w definicji specyfikacji technicznej. Pojęcie poziomu jakości wskazuje na stopniowalność kategorii jaką jest jakość. Losowość gry to cecha produktu i jest to pojęcie zupełnie odmienne od poziomu jakości produktu o czym mowa w art.1 ust.11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz.U.UE L z dnia 21 lipca 1998 r.) Dz.U.UE.L.1998.204.37) gdzie określono wyżej przytoczone pojęcie „specyfikacji technicznej” Sąd odwoławczy zauważa, że jakość jest pojęciem stworzonym już w starożytności – gr. poiotes, łac. qualitas i oznacza pewien stopień doskonałości. O jakości produktu -za Wikipedią- decyduje: - funkcjonalność ( stopień i zakres realizacji oczekiwanych funkcji), - praktyczność ( komfort użytkowania, łatwość obsługi, konserwacji, - ergonomiczność, -niezawodność – zdolność do pracy bezusterkowej, - trwałość –okres zachowania cech użytkowych, bezpieczeństwo użytkowania. Jakość produktu jest związana z takimi jego właściwościami handlowymi jak stopień zgodność z wzorcem, widoczność cech istotnych produktu, ekskluzywność rozumiana, jako prestiż nabywcy związany z posiadaniem produktu lub jego marką, koszt nabycia, prezentacja, usatysfakcjonowanie użytkownika w sensie zaspokojenia potrzeb i oczekiwań nabywcy. Oceniając kwestię, czy przepis art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych ma charakter techniczny, Sąd odwoławczy uwzględnił, także iż w części wstępnej Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz.U.UE L z dnia 21 lipca 1998 r.) Dz.U.UE.L.1998.204.37) tj. w pkt
(2)stwierdzono, że rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; zatem zakaz wprowadzania ograniczeń ilościowych dotyczących przepływu towarów oraz środków o skutkach równoważnych jest jedną z podstawowych zasad Wspólnoty. Wspierając sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, należy zapewnić możliwie jak największą przejrzystość w zakresie krajowych inicjatyw dotyczących wprowadzania norm i przepisów technicznych.
(3). Bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję.
(4). Komisja bezwzględnie musi mieć dostęp do niezbędnej informacji technicznej przed przyjęciem przepisów technicznych; zatem Państwa Członkowskie zobowiązane do ułatwiania wykonania tego zadania na mocy art. 5 Traktatu powinny powiadamiać Komisję o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych. Celem rynku wewnętrznego jest stworzenie środowiska prowadzącego do zwiększonej konkurencyjności przedsiębiorstw; zwiększona ilość dostarczanych informacji z jednej strony pomaga przedsiębiorstwom lepiej wykorzystać zalety samego rynku; należy zatem umożliwić podmiotom gospodarczym ocenę wpływu krajowych przepisów technicznych planowanych przez inne Państwo Członkowskie, podając do publicznej wiadomości tytuły projektów przepisów, o których powiadomiono, oraz poprzez przepisy dotyczące poufności takich projektów.
(7)Wymagania inne niż specyfikacje techniczne, dotyczące cyklu życia produktu po wprowadzeniu go na rynek mogą negatywnie wpłynąć na swobodny przepływ tego produktu lub stworzyć przeszkody w prawidłowym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(11). W art.
  1. pkt. 3 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz.U.UE L z dnia 21 lipca 1998 r.) Dz.U.UE.L.1998.204.37) określenia „specyfikacji technicznej” zdefiniowano, że "specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Termin "specyfikacja techniczna" obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowanego w stosunku do produktów rolniczych, zgodnie z art. 38 ust. 1 Traktatu, produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka oraz zwierzęta, oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 dyrektywy 65/65/EWG, jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę. „Inne wymagania" wg art.1 pkt. .
  2. Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r….oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót; Z treści art.1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz.U.UE L z dnia 21 lipca 1998 r.) Dz.U.UE.L.1998.204.37) wynika, że przepisy techniczne obejmują de facto : – przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, – dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych, – specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem. Jak wynika z apelacji, skarżący dopatrując się w treści art.2 ust.3 ustawy regulacji cechy produktu – automatu do gier i samych gier- w postaci ich losowości, decydującej o poddaniu go regulacji ustawy o grach hazardowych, uważa, że przepis ten stanowiąc specyfikację techniczną mieści się w definicji przepisu technicznego w rozumieniu art.1 pkt. 1 Dyrektywy W ocenie Sądu odwoławczego takie stanowisko jest niezasadne w kontekście definicji wyżej wskazanych przepisów technicznych oraz celu dla jakiego zostały one wprowadzone, co wynika z części wstępnej Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz.U.UE L z dnia 21 lipca 1998 r.) Dz.U.UE.L.1998.204.37) a więc -ochrony rynku wewnętrznego przed wprowadzaniem ograniczeń ilościowych w zakresie przepływu towarów, usług, kapitału. W tym kontekście przepis art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych nie ustanawia warunków uniemożliwiających, zakazujących lub ograniczających prowadzenie, urządzanie gier na automatach, gier o charakterze losowym poza kasynami albo mogących wpływać na sprzedaż takich automatów. Nie ustanawia także żadnego rodzaju zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu, handlu, stosowania produktu lub zakazu świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług, nie zawiera też regulacji ograniczającej możliwość dopuszczalnego przeznaczenia produktu. Ponadto, skoro w art. 1 pkt 3 dyrektywy 98/34/WE mowa jest o specyfikacji zawartej w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom, jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności, to uznać należy, że tak opisany warunek uznania danego przepisu krajowego za "specyfikację techniczną, nie jest spełniony w odniesieniu do art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, który nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, sprzedaż produktu, poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwo lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. W ocenie Sądu odwoławczego, przy ocenie czy przepis art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych ma charakter techniczny należy także uwzględnić cel wprowadzenia Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady wyż. cytowanej. Rynek wewnętrzny Unii Europejskiej obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług, kapitału, zatem zakaz wprowadzania ograniczeń ilościowych dotyczących przepływu towarów oraz środków o skutkach równoważnych jest jedną z podstawowych zasad Wspólnoty – pkt.2 części wstępnej Dyrektywy 98/
  3. Dyrektywa 98/34 ma na celu ochronę – w drodze kontroli prewencyjnej- swobody przepływu towarów, osób, usług i kapitału, która jest jedną z podstawowych zasad Unii Europejskiej. Kontrola ta jest konieczna, ponieważ przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy mogą stanowić przeszkody w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, dopuszczalne jedynie pod warunkiem, iż są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań lub są niezbędne dla osiągnięcia nadrzędnych celów interesu ogólnego, publicznego, którego stanowią gwarancję ( np. wyrok z dnia 30.04.1996 r. w sprawie C-194/95 CIA Security International Rec. S.2201, pkt.40,48, z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C 303/04 Lidl Italia Zb. Orz. S. I-7865 pkt 22, z dnia 9 czerwca 2011 w sprawie C-361/10Intercommunale Intermosane i Federation de l` industrie et du gaz Zb.Orz.s.-I-5079 pkt.10).[ wyrok Trybunału Trzecia Izba z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C 217/11 (...) sp.z o.o.,(...)sp. z o.o., (...) sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi (...)w G. – 26.] Badając przepis w kontekście techniczności, należy mieć na względzie definicję przepisu technicznego zawartą w art.1 pkt.11 Dyrektywy 98/34 oraz zweryfikować to czy dany przepis może powodować ograniczenia ilościowe lub uniemożliwiać realizację swobody przepływu towarów, usług, kapitału na rynku wewnętrznym Unii Europejskiej.(argumentacja na podstawie pkt. 2 i 4 części wstępnej Dyrektywy 98/34). W ocenie Sądu odwoławczego, przepisów art. 2 ust.3-5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, nie można uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, z uwagi na to, że nie ustanawiają one warunków uniemożliwiających lub ograniczających prowadzenie gier na automatach poza kasynami · i salonami gier albo mogących wpływać na sprzedaż takich automatów. Kwestię czy przepis art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowi specyfikację techniczną oceniono wyżej. Nie zmienia stanowiska Sądu odwoławczego w tym zakresie, przytoczenie przez skarżącego w uzasadnieniu apelacji argumentu, że zaistniała sytuacja dotycząca wprowadzenia regulacji art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych jest bardzo podobna do tej ocenionej w sprawie C-267/03 Lindberg. W sprawie C-267/03 Lindberg- wyrok Trybunału Druga Izba z dnia 21 kwietnia 2005 r. przedmiotem oceny pod kątem „techniczności” w kontekście Dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych( zmienionej Dyrektywą 94/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 marca 1994 r.(Dz. U. L. str. 30)były przepisy szwedzkiej ustawy o loteriach zmienionej ustawą z 1996 r. które weszły w życie 1 stycznia 1997 r. w zakresie w jakim zawierały zakaz urządzania gry losowej przy wykorzystaniu automatu do gier „ lyckohjulsspel”, w którym wygrane nie były wypłacane bezpośrednio przez urządzenie, lecz były wydawane ręcznie na żądanie gracza. W sprawie C-267/03 Lindberg Trybunał orzekł, że jeżeli przepisy krajowe, takie jak przepisy ustawy o loteriach zawierają zakaz urządzania gier losowych przy wykorzystaniu niektórych automatów do gier, to mogą one stanowić przepisy techniczne w rozumieniu art.1 pkt. 9 Dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r., o ile zostanie ustalone, że zakres spornego zakazu pozostawia jedynie miejsce na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać lub w przeciwnym razie, jeśli zostanie ustalone, że zakaz ten może mieć istotny wpływ na skład, charakter lub sprzedaż produktu. W przepisie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych nie ma mowy o żadnym zakazie, ograniczeniu, nakazie itp. Nie wynika z niego żadne ograniczenie mogące rzutować na swobodny przepływ kapitału, usług, towaru. W konsekwencji sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że przepis art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku ustawy o grach hazardowych stanowi przepis techniczny, podlegający notyfikacji Komisji Europejskiej. Nie można było uznać wobec tego za zasadne, osadzonego na przeciwnej w tym zakresie tezie skarżącego, stanowiska, że skoro brak jest możliwości zastosowania wobec jednostki przepisu art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych z powodu braku jego notyfikacji Komisji Europejskiej, to zachodzi automatycznie niemożność zastosowania wszystkich przepisów na nim opartych i oznacza to, niemożność zastosowania przepisów dotyczących konieczności uzyskania koncesji na prowadzenie gier na automatach, obowiązku zarejestrowania automatów przez właściwego naczelnika urzędu celnego, co wykluczałoby uznanie zachowań naruszających takie obowiązki za przestępstwo z art.107 § 1 kks, gdyż przepisy blankietowe, dopełniające tę normę nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej. Jakkolwiek skarżący wskazuje, że przejście krajowych przepisów z systemu zezwoleń na system zakazów może być przesłanką do badania techniczności przepisu, to jednak trzeba mieć na uwadze, że przepis art.2 ust.3 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r.zakazu ani nakazu nie zawiera. Z punktu widzenia zastosowanego przez Sąd I instancji przepisu art. 6 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku ustawy o grach hazardowych znaczenie ma zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 21 kwietnia 2005 r. C-267/03 Lindberg stwierdzenie - 87-88 teza - że jeśli chodzi o przejście w krajowych przepisach z systemu zezwoleń na system zakazów, to należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, że przepisy krajowe ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw, takie jak przepisy poddające wykonywanie jakieś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia, nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu art.1 pkt. 9 Dyrektywy 83/
  4. Przepisy techniczne w rozumieniu tego postanowienia są bowiem specyfikacjami określającymi cechy produktów a nie specyfikacjami dotyczącymi podmiotów gospodarczych( zob. wyrok w sprawie (...)pkt 45 i powołane tam orzecznictwo. Wynika z tego, że przepisy krajowe ustanawiające systemy zezwoleń na takie usługi, jak te polegające na wykorzystaniu niektórych automatów do gier, nie stanowią przepisu technicznego w rozumieniu art.1 pkt. 9 dyrektywy 83/
  5. W sprawie C-267/03 Lindberg stwierdzono między innymi, że jeżeli przepis krajowy ustanawia warunki zakładania przedsiębiorstw, jak na przykład przepisy poddające wykonywanie jakiejś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia, to warunki te nie stanowią specyfikacji technicznych (zob. podobnie wyrok z dnia 30 kwietnia 1996 r. w sprawie C-194/94 (...), R.. ). Powyższe okoliczności eliminują możliwość uznania za techniczny przepisu art. 6 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowiącego, że działalność w zakresie między innymi gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry z zastrzeżeniami wskazanymi w tym przepisie. Wobec niezasadności tez apelacji o technicznym charakterze przepisu art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, rozważania skarżącego w przedmiocie konsekwencji jego nie notyfikowania Komisji Europejskiej nie mogły wzruszyć zaskarżonego wyroku. Okoliczność, że przepis art. 14 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych uznany został za techniczny, o czym mowa w uzasadnieniu apelacji, nie może skutkować automatycznie uznaniem, że taki sam charakter ma również przepis art.2 ust.3 tej ustawy, przy podkreśleniu, odmiennej materii regulowanej przez te przepisy, a w konsekwencji konieczności odmiennej ich diagnozy w kontekście definicji przepisu technicznego zawartej w art.1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. Wobec nie uznania przepisu art.2 ust.3 ustawy za techniczny brak podstaw do uznania, że przepisy art.6 ust.1 i art.23 a ustawy także mają taki charakter, zwłaszcza, że teza apelacji o takim charakterze tych przepisów zakładała techniczny charakter przepisu art.2 ust.3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Sąd odwoławczy nie podzielił zasadności zarzutu apelacji o obrazie przepisu prawa materialnego, a to art. 14 ust. 1 ustawy z dn. 19.11.2009 r. o grach hazardowych, co miało nastąpić wskutek pominięcia przez Sąd Rejonowy okoliczności, iż powyższy przepis jest przepisem technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, który w brzmieniu, które powinno być stosowane na dzień popełnienia kolejnych czynów, nie został poddany procedurze notyfikacji przepisów technicznych, w związku z czym jest przepisem bezskutecznym i jako taki nie może uzupełniać blankietowej normy 107 § 1 k.k.s., a więc brak jest znamion typu czynu zabronionego. Podobnie jako niezasadny oceniono wywód zawarty w uzasadnieniu apelacji ( str. 17 skargi), w który skarżący twierdził, że w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy błędnie ocenił charakter przepisu art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych, przesądzając iż przepis ten nie jest przepisem technicznym, a kwestia ta- jako mająca wpływ na ocenę świadomości oskarżonego – była z punktu widzenia obrony oskarżonego jedną z podstawowych, co skutkowało, w ocenie skarżącego, ponownym dojściem do momentu, w którym wyrok sądu I instancji w sposób rażący narusza przepisy prawa i co przekonuje apelanta o konieczności jego wyeliminowania z porządku prawnego. Uważna analiza sentencji zaskarżonego wyroku i jego konfrontacja z treścią postawionych oskarżonemu w akcie oskarżenia zarzutów, prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy, modyfikując w sentencji zaskarżonego wyroku opis przypisanych mu czynów nie przypisał oskarżonemu urządzania ani prowadzenia gier na wskazanych w wyroku automatach do gier wbrew wymogom art.14 ust.1 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, a więc poza terenem kasyna. Sąd Rejonowy powołał w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tezę uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 r. KZP 17/16, w której stwierdzono, że kolizja prawa krajowego z prawem unijnym, w świetle zasady bezpośredniego stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust. 3 Konstytucji), może prowadzić do zastąpienia przepisów krajowych uregulowaniami prawa unijnego albo do wyłączenia normy prawa krajowego przez bezpośrednio skuteczną normę prawa Unii Europejskiej. W konsekwencji, norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wynikająca z dyrektywy 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., ze zm.), wyłącza możliwość zastosowania w sprawie o przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 612) w pierwotnym brzmieniu. Natomiast art. 6 ust. 1 tej ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 k.k.s., o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony.(OSNKW 2017/2/7). Uwzględniając tę okoliczność, Sąd Rejonowy nie skazał oskarżonego za prowadzenie gier na automatach poza kasynem gry i okoliczność tę oraz przepis art. 14 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. wyeliminował z opisu przypisanych oskarżonemu w wyroku czynów. W tym kontekście, w sposób oczywiście bezzasadny skarżący obrońca zarzucał w apelacji obrazę prawa materialnego - przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez wydanie wyroku skazującego, pomimo braku znamion przestępstwa, wobec niemożności zastosowania przez Sąd przepisów współtworzących zestaw znamion zarzucanego mu czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s., z uwagi na treść prawa europejskiego. Zawarte w tym zakresie w apelacji zarzuty i rozważania skarżącego, w tym dotyczące problemu czy przepis art.14 ust
  6. ustawy o grach hazardowych miał charakter techniczny i czy z powodu braku jego notyfikowania Komisji Europejskiej przed dniem 3 września 2015 roku mógł obowiązywać w porządku prawnym i kwestionujące przypisanie oskarżonemu prowadzenia gier z naruszeniem przepisu art.14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych- wobec jednoznacznej treści zaskarżonego wyroku, gdzie stosując art.107§1 kks sąd nie odwołuje się do art.14 ust.1 ustawy hazardowej - są bezprzedmiotowe. Z uzasadnienia zarzutu apelacji w tym zakresie należy wnosić, że skarżący bez wątpienia posiada w tym zakresie mylne wyobrażenie co do faktycznej treści sentencji wydanego w sprawie wyroku. Sąd odwoławczy nie uznał także zasadności zarzutu apelacji -obrazy przepisu prawa materialnego, a to art. 23 a ustawy z dn. 19.11.2009 r. o grach hazardowych, co miało nastąpić przez pominięcie przez Sąd Rejonowy, iż zastosowanie tego przepisu jest warunkowane uprzednim zastosowaniem art. 6 i art. 14 ust. 1, z których przynajmniej jeden jako nienotyfikowany przepis techniczny zastosowany być nie może. Po pierwsze, nie można zgodzić się ze skarżącym, że oskarżony rzekomo naruszył art.23 a ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku ustawy o grach hazardowych, gdyż przeprowadzone przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego kontrole lokalu w którym spółka której oskarżony był prezesem zarządu, urządzała gry na automatach w dniach 28 sierpnia 2014 toku i 28 kwietnia 2015 roku, ujawniły, że żaden z ujawnionych w tym lokalu a więc w dniach 28 sierpnia 2014 roku oraz w dniu 28 kwietnia 2015 roku automatów do gier nie został zarejestrowany przez właściwego naczelnika urzędu celnego. Brak było też możliwości podzielenia trafności stanowiska skarżącego, aby Sąd I instancji wadliwie zastosował art.23 a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji, jako istotny argument przemawiający za możliwością zastosowania wobec oskarżonego przepisu art.23 a ust.1 do 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art.107 §1 kks wskazał, że oskarżony był, także w dacie przypisanych mu czynów adresatem normy art.23a ust.1 ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych, zgodnie z którym automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego.( art.23a ust.1.) W myśl art.23a ust.2 rejestracja automatu lub urządzenia do gier oznacza dopuszczenie go do eksploatacji. Rejestracji dokonuje się na okres 6 lat. Naczelnik urzędu celnego rejestruje automaty i urządzenia do gier spełniające warunki określone w ustawie, na podstawie opinii jednostki badającej upoważnionej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier.( art.23a ustawy o grach hazardowych). Jak słusznie uwzględnił Sąd Rejonowy, ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw Dz.U.2011.134.779, na mocy której dodany został do ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych- przepis art.23a, została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337, z późn. zm.). Kwestia jaki charakter prawny ma przepis art.23a ustawy o grach hazardowych ani też czy ma on moc obowiązującą w kontekście faktu notyfikowania ustawy go wprowadzającej, nie budziła wątpliwości ani kontrowersji. W tym kontekście, twierdzenia oskarżonego, że z racji nie notyfikowania tego między innymi przepisu ustawy o grach hazardowych nie czuł się jego adresatem, tracą na znaczeniu i nie mogły skutkować uniewinnieniem oskarżonego od zarzucanych mu czynów. Treść przepisów ustawy z dnia 26 maja 2011 r., która dodała do ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. wspomniany już art. 23a, z racji jej publikacji w Dzienniku Ustaw była dostępna dla każdego. Również oskarżony miał więc możliwość zapoznania się z jej treścią i zdekodowania zgodnego z prawem, oczekiwanego od niego w określonej sytuacji faktycznej, zachowania. Opublikowanie bowiem tekstu ustawy w Dzienniku Ustaw nadaje wszystkim ustawom z datą ich wejścia w życie moc wiążącą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym wypadku, nie może być również mowy o wątpliwościach dotyczących notyfikacji przepisów tej ustawy Komisji Europejskiej, bowiem obowiązek ten został dopełniony w dniu 16 września 2010 r. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony prowadząc działalność gospodarczą w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach, miał szczególny obowiązek rozeznania się w zakresie dotyczących tego rodzaju działalności regulacji prawnych. Z treści art.23a ust.1 ustawy o grach hazardowych wynika, że automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego.( art.23a ust1.) Naczelnik urzędu celnego rejestruje automaty i urządzenia do gier spełniające warunki określone w ustawie, na podstawie opinii jednostki badającej upoważnionej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier.( art.23a ustawy o grach hazardowych).Z pewnością w skład pojęcia „ eksploatowanie” wchodzi również prowadzenie gier, o czym mowa w art. 6 ust .
  7. ustawy o grach hazardowych. Oskarżony miał obowiązek zastosowania się do tego obowiązującego go przepisu, a więc posiadać koncesję na prowadzenie gier oraz zarejestrować eksploatowane automaty, czego w sprawie zaniechał w odniesieniu do wszystkich automatów wskazanych w przypisanych mu w wyroku czynach. Analiza zarzutu apelacji w tym zakresie ujawnia w pierwszym rzędzie, że skarżący nie wykazał, aby tak zaprezentowane i należycie uzasadnione stanowisko Sądu I instancji nawiązujące do niewątpliwego faktu notyfikowania przepisu art.23 a ustawy o grach hazardowych było nieprawidłowe i z jakich prawnie relewantnych powodów. Nie podejmując krytyki odwoławczej takiego stanowiska Sądu I instancji, skarżący przedstawił własną, odmienną od Sądu a quo koncepcję tej kwestii. Podnosząc, że przepis art.23 a jest uzupełniony przez przepisy art.6 ust 1 i art.14 ust.1 ustawy postawił tezę, że zastosowanie przepisu art.23 a uwarunkowane jest uprzednim zastosowaniem art.14 ust.1 i art.6 ust. ustawy, a skoro brak jest możliwości zastosowania wobec oskarżonego treści art.14 ust
  8. ustawy o grach hazardowych z powodu braku jego notyfikacji Komisji Europejskiej, to oznacza to jednocześnie niemożność zastosowania przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a więc skoro w konsekwencji gra na automatach prowadzona jest poza kasynem, to nie jest wymagana od spółki koncesja a wobec tego spółka nie ma też obowiązku rejestracji automatów, gdyż przepis art.23 a jest skierowany tylko do podmiotów do których adresowane są przepisu art.14 ust.1 i art.6 ust.1 ustawy o grach hazardowych i które warunki wskazane w tych przepisach spełniły. Takie stanowisko skarżącego na uwzględnienie nie zasługiwało. Nie wykazuje po pierwsze skarżący taką argumentacją błędu w wyrażonym w uzasadnieniu wyroku stanowisku Sądu a quo, że przepis art.23 a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r.o grach hazardowych, jako przepis notyfikowany Komisji Europejskiej obowiązywał i oskarżony miał obowiązek stosować się do jego uregulowań. Analiza treści art.23 a ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r.o grach hazardowych, nie zezwala na podzielenie stanowiska skarżącego że przepis ten jest uzupełniony o przepis art.14 ust.1 ustawy zawężający możliwość prowadzenia gier tylko w kasynach. Z treści art.23a ust.1 ustawy o grach hazardowych wynika, że automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego.( art.23a ust1.) W przepisie tym brak jest odniesienia się do przepisu art.14 ust.1 ustawy. Tak więc stanowisko skarżącego, że przepis art.14 ust.1 uzupełnia przepis art.23 a ust.1 jest niezasadny, podobnie jak teza, że stosowanie przepisu art.23 a ustawy hazardowej uwarunkowane jest zastosowaniem art.14 ust.1 tej ustawy. Przepis art.23 a ustawy o grach hazardowych nie zwalnia z obowiązku rejestracji automatów przez naczelnika właściwego urzędu celnego - podmiotu posiadającego koncesję a prowadzącego gry poza kasynem. Wobec tego okoliczność, że oskarżony koncesji na prowadzenie kasyna nie posiadał nie zwalniała go z obowiązku rejestracji automatów, gdyż bez wątpienia prowadził taki rodzaj działalności, że uzyskanie koncesji było od niego wymagane na mocy art.6 ust.1 ustawy o grach hazardowych, który charakteru technicznego nie miał, nie został uchylony i jako taki obowiązywał w porządku prawnym. Nie może oskarżony uwolnić się od odpowiedzialności na tej podstawie, że przepis art. 23 a nie był notyfikowany Komisji Europejskiej, a wobec tego nie uważał aby był wobec niego skuteczny. Brak podstaw do uznania, jak wynika z apelacji aby z faktu uznania przepisu art.14 ust. 1 za techniczny i jego nie notyfikowania Komisji Europejskiej wyprowadzać wnioski, że okoliczność ta identycznie rzutuje na skuteczność wszystkich przepisów ustawy o grach hazardowych, w tym art. 6 ust.1, 23a ust.1-3, które trzeba oceniać osobno pod kątem ich techniczności, o czym była już mowa wcześniej w niniejszym uzasadnieniu. Notyfikacja art.23 a odwołującego się do art.6 ust.
  9. postawiła oskarżonego w stanie co najwyżej wątpliwości prawnej co do charakteru prawnego i obowiązywania art.6 ust.1 ustawy o grach hazardowych, której efektem winno było być jednak zwrócenie się z zachowaniem stosownego trybu, o czym mowa niżej, o wyjaśnienie wątpliwości, nie zaś decydowanie we własnym zakresie, że wszelkie przepisy całej ustawy o grach hazardowej w ogóle oskarżonego nie obowiązują. Zresztą nie ma racjonalnego powodu dla którego oskarżony nie czuł się adresatem, art.23 a, skoro przepis ten został notyfikowany Komisji Europejskiej. Jak wynika z wyżej powołanej uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 r. KZP 17/16 przepis art. 6 ust. 1 tej ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 k.k.s., o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony.(OSNKW 2017/2/7). Nie ma przy tym powodów, aby uczynić znak równości między regulacjami zawartymi w art.14 ust.1 i art. 6 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku oraz stwierdzić, że stwierdzenie technicznego charakteru przepisu art.14 ust.1 ustawy implikuje również identyczny a więc techniczny charakter przepis art. 6 ust.1 ustawy o grach hazardowych. Założenie racjonalności ustawodawcy wyklucza, aby zawarł w jednej ustawie dwa identyczne w treści przepisy. Przepisy art.6 ust.1 i art.14 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych istotnie różnią się od siebie i mają niezależny od siebie charakter. Przepis art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych stanowił, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach. Zawężał więc zakres miejsc urządzania gier na automatach - do kasyn gry. Natomiast przepis art.6 ust.1 ustawy o grach hazardowych stanowi, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Skoro oskarżony nie posiadał koncesji nie miał prawa bez naruszenia art. 6 ust.1 ustawy o grach hazardowych prowadzenia jakiejkolwiek działalności w zakresie gier na automatach, ani w kasynie ani poza nim. Gdyby podmiot posiadający koncesję urządził grę poza kasynem, to wtedy naruszyłby przepis art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych, ale nie naruszałby przepisu art.6 ust.1 tej ustawy. „Mimo pewnego związku występującego pomiędzy art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, to jednak przepisy te mają niezależny od siebie charakter. Artykuł 6 ust. 1 tej ustawy dotyczy strony podmiotowej działalności w zakresie urządzania gier hazardowych, skoro przewiduje, że może ją prowadzić wyłącznie podmiot posiadający koncesję na prowadzenie kasyna (podmiotowa reglamentacja działalności), o tyle art. 14 ust. 1 reguluje pewien aspekt przedmiotowy urządzania i prowadzenia gier na automatach, określa bowiem miejsce użytkowania tych automatów. Pierwszy z tych przepisów nie przesądza przy tym, że posiadacz koncesji może urządzać i prowadzić gry na automatach wyłącznie w kasynach gry, a takie zastrzeżenie zawiera art. 14 ust. 1 ustawy (zob. M. Skowrońska, Przecięcie węzła gordyjskiego w dziedzinie hazardu - uwagi w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie G.M. i M.S., EPS.2017.1.14).Działalność w zakresie gier na automatach, w rozumieniu art. 2 ust. 3 cyt. ustawy, urządzana bez stosownej koncesji jest więc działalnością nielegalną. Niezasadnym jest również twierdzenie, że skoro automaty takie znajdują się w miejscu, które kasynem nie jest (np. stacja benzynowa, bar lub inny lokal gastronomiczny), to nie jest wymagana koncesja na prowadzenie gier na automatach. Regulacje ustawy o grach hazardowych są w tym zakresie jednoznaczne i nie ulega wątpliwości, że każda działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona jedynie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych)”.( z uzasadnienia wyroku SN z dnia 16 marca 2017 r. V KK 21/17, uzasadnienie wyroku SN z dnia 22 lutego 2017 r. IV KK 282/16). Jeśli uwzględnić także orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, to o ile kwestia technicznego charakteru takiego przepisu, jak art.14 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, a więc zawężająca miejsca w których można gry na automatach urządzać, prowadzić, była w nim potwierdzana ( np. sprawy: Komisja / Grecja, Fortuna, Berlington Hungary), o tyle orzecznictwo Trybunału w kwestii przepisów krajowych ustanawiających warunki zakładania przedsiębiorstw, takie jak przepisy poddające wykonywanie jakiejś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia, uznawano, jako nie posiadającego charakteru technicznego ( np. sprawa Lindberg, sprawa Ince, Sprawa CIA Security International oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 października 2016 r. C-303/15 ECLI:EU:C:2016:771). W sprawie C-303/15 także zwrócono uwagę, że nie ma ścisłego związku między przepisem art. 6 ust.1 i art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych, że pełnią one różną funkcję i mają różny zakres zastosowania. Jak również stwierdzono w niej, że nie należy uznawać art. 6 ust.1 ustawy o grach hazardowych za „inne wymagania” w rozumieniu art.1 pkt. 4 dyrektywy 98/34 ponieważ zezwolenie wymagane przez ten przepis krajowy na urządzanie gier hazardowych stanowi warunek nałożony względem prowadzenia działalności w zakresie organizowania takich gier w odróżnieniu od art.14 ust.1 tej ustawy, który ustanawia warunki względem danych produktów, zakazując ich użytkowania poza kasynami gry. Kontrola instancyjna nie potwierdziła także zasadności zarzutu apelacji o obrazie przez Sąd I instancji przepisu art. 4 ustawy z dn. 12.06.2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych co miało nastąpić poprzez jego niezastosowanie przez Sąd orzekający i pominięcie okoliczności, iż przepis ten jest przepisem umożliwiającym podmiotom dostosowanie prowadzonej działalności do przepisów ustawy do dnia 1.07.2016 r. oraz ustanawiającym abolicję co do czynów popełnionych przed jego wejściem w życie, zatem działania miały miejsce w czasie, kiedy działania takie nie mogły być penalizowane, bowiem istniał margines czasowy na stosowne dostosowanie i skorygowanie prowadzonej przez oskarżonego działalności do wymogów ustawowych. Brak było możliwości podzielenia stanowiska skarżącego, aby Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 4 ustawy z dnia 12.06.2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych Dz.U.2015.1201,zgodnie z treścią którego podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. Dla oceny zasadności tego zarzutu odnotować należy pewne istotne dla tej kwestii okoliczności. Po pierwsze przepis art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych Dz.U.2015.1201 z dnia 19 sierpnia 2015 r. przy uwzględnieniu treści art.8 tej ustawy –wszedł w życie w dniu 3 września 2015 roku. Okres dostosowawczy dla podmiotów wskazanych w treści art.4 cytowanej ustawy określono na 1 lipca 2016 roku. Oskarżonemu zarzucono dwa czyny kwalifikowane z art.107§ 1 kks w zw.z art.9§3 kks pierwszy popełniony w okresie od dnia 2 kwietnia 2013 r.do 28 sierpnia 2014 r.- przy czym po modyfikacji opisu tego czynu w wyroku sąd a quo ustalił, że oskarżony czynu zarzucanego w punkcie I ( po modyfikacji opisu) dopuścił się w dniu 28 sierpnia 2014 roku. Drugi zarzucany oskarżonemu czyn obejmował okres od 2 kwietnia 2013 r., do 28 kwietnia 2015 roku. Po modyfikacji opisu tego czynu, w wyroku sąd a quo ustalił, że oskarżony dopuścił się go w dniu 28 kwietnia 2015 roku. Oskarżony składając w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnienia, na swoją obronę podał, że mając na uwadze ustawę z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych, która weszła w życie w dniu 3 września 2015 roku, informuje, że przepis art..4 tej ustawy ma charakter abolicyjny z zakreśleniem terminu do dnia 1 lipca 2016 roku. Dotyczy to podmiotów prowadzących działalność o których mowa w art. 6 ust.1 -3 ustawy hazardowej, to jest między innymi podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier na automatach. Przepis ten ma charakter intertemporalny i oznacza, że jego celem jest uregulowanie skutków ustawy nowelizującej w czasie. Oznacza to, że wszelkie prowadzone postępowania z zakresu art.107 § 1 kks powinny zostać umorzone a organy państwa są zobowiązane do odmowy zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych do dnia 1 lipca 2016 roku i odstąpić od ścigania w tym zakresie. Oskarżony powołał się na orzeczenia Sądów Rejonowych w W. i C. oraz Prokuratur Rejonowych na poparcie racji tego poglądu.( k. 519-520 t. III) Na rozprawie, po odczytaniu oskarżonemu tych wyjaśnień, twierdził, że składał takie wyjaśnienia, było to w 2016 roku i sądził, że zarzucany mu czyn obejmuje okres, kiedy zaczęła obowiązywać nowelizacja, czyli okres od 3 września 2015 roku do 1 lipca 2016 roku. W związku z tym, że przesłuchanie miało miejsce w tym okresie, złożył tej treści wyjaśnienia, widzi jednak, że popełnił tutaj błąd tego rodzaju, że powołał się na tę nowelizację, której w okresie zarzucanego mu czynu nie było w porządku prawnym. ( k.185 v tom IV ). Sąd Rejonowy uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne. W pisemnych motywach wyroku, Sąd a quo nie wypowiadał się co do zastosowania wobec oskarżonego regulacji art.4 ustawy z dnia 12 czerwca
  10. O zmianie ustawy o grach hazardowych Dz. U.2015 r.
  11. Wydanie wyroku skazującego jednak bez wątpienia wskazuje, że Sąd nie uznał aby ta regulacja prawna mogła stanowić podstawę uniewinnienia oskarżonego od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Na gruncie art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca
  12. o zmianie ustawy o grach hazardowych Dz. U.2015 r.
  13. kwestia możliwości uwolnienia od odpowiedzialności sprawcy przestępstwa skarbowego art.107§1 kks nie posiadającego koncesji na prowadzenie kasyna i prowadzącego gry wbrew wymogom art.23a ust.1-3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, rozważana była w praktyce sądów w dwóch kierunkach. Jeden kierunek wykładni prezentowany na obronę sprawców przestępstwa skarbowego z art.107§ 1 kks przyjmował niemożność pociągnięcia do odpowiedzialności z art.107§ 1 kks sprawców czynów art.107§ 1 kks prowadzących działalność przed dniem 3 września 2015 roku -wbrew przepisom ustawy, czyli art. 6 ust.1 i 23 a ustawy hazardowej aż do dnia 1 lipca 2016 roku z uzasadnieniem, że przepis art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca
  14. o zmianie ustawy o grach hazardowych Dz. U.2015 r. 1201 stanowi swoistą abolicję dla tego rodzaju sprawców. Drugi kierunek zakładał wykluczenie możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności z art.107§1 kks sprawcy prowadzącego działalność z naruszeniem art. 6 ust.1 i art.23 a ustawy grach hazardowych w okresie od 3 września 2015 roku do 1 lipca 2016 roku, na tej podstawie, że okres ten uznawano za okres dostosowawczy dla takich podmiotów do wymogów znowelizowanej ustawy, w którym tolerowane miałoby być prowadzenie działalności z naruszeniem art.
  15. ust.1 , art.23 a ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych. Przy uwzględnieniu sytuacji prawnej oskarżonego i dat popełnienia przypisanych mu przestępstw logicznie mógł być rozważany tylko problem czy przepis art.4 omawianej ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych ma taki skutek, że oznacza niemożność pociągnięcia oskarżonego do odpowiedzialności karnej za przestępstwa z art.107§1 kks popełnione przed datą wejścia w życie tej ustawy, a więc i przepisu art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca
  16. o zmianie ustawy o grach hazardowych Dz. U.2015 r.
  17. Analiza uzasadnienia apelacji prowadzi do wniosku, że zarzut obrazy art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych opiera się na stwierdzeniu skarżącego, że adresatem tego przepisu „ są spółki, których prezesem pozostaje oskarżony, które w dniu wejścia w życie tej ustawy prowadziły działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach”. Zdaniem skarżącego, podmioty te, z mocy przepisu art.4 cytowanej ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych, uzyskały możliwość kontynuowania swojej działalności na niezmienionych warunkach do dnia 1 lipca 2015 r. – tak błędnie podano datę w oryginale uzasadnienia apelacji k.511). Zdaniem skarżącego, konieczne jest zastosowanie do spółki przepisów w brzmieniu dotychczasowym, co oznacza niemożność zastosowania przepisów art.14 ust.1 i 23 a ustawy hazardowej ze względów opisanych w poprzednich zarzutach. Skarżący odniósł się także krytycznie do postanowienia SN z dnia 28 kwietnia 2016 r. I KZP 1/16, zarzucając mu między innymi przy okazji rozważania legalności urządzania gier na automatach zatrzymanie się jedynie na poziomie przepisów krajowych i pominięcie kwestii dotyczących notyfikacji art.14 ust.1 ustawy hazardowej. Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji tej okoliczności nie zauważył, ograniczając swoje rozumowanie do prostej zasady –niezgodne z przepisami ustawy o grach hazardowych, równa się nielegalnie, bez najlżejszej zdaniem autora –refleksji na temat dopuszczalności stosowania nienotyfikowanych przepisów technicznych. Skarżący wywodził, że przepis art.14 ust.1 w brzmieniu ustawy nowelizacyjnej jest dla obywateli przepisem nowym a wobec tego ustawodawca przewidział dla niego okres karencji dla jego stosowania. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem SN wyrażonym w sprawie I KZP1/16, iż pojęcie „ w zakresie” zawarte w art.4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych” oznacza stan prawny ,twierdząc, że pojęcie to dotyczy zbioru czynności, które mogą być przez podmiot podjęte, wskazując, że czym innym jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, a czym innym jest prowadzenie działalności zgodnie z konkretnym przepisem lub na podstawie konkretnego przepisu prawa. Skarżący zarzucał, że Sąd a quo wskazał, że SN wyżej wskazanym orzeczeniem przesądził zakres stosowania art.4 ustawy, pomijając że sądy okręgu katowickiego przed dniem 28.04.2016 r. orzekały dokładnie zgodnie z twierdzeniem oskarżonego a przeciwnie do tego co wskazał SN. Skarżący postawił więc pytanie jak można oceniając świadomość prawną oskarżonego przed dniem 28 kwietnia 2016 roku odnosić się do linii orzeczniczej, która powstała po tej dacie. Zdaniem skarżącego jest to błąd logiczny Sądu a quo skoro bowiem oskarżony działał zgodnie z powszechnie obowiązującą wtedy wykładnią prawa, która dopiero potem uległa zmianie nie sposób wyciągnąć w stosunku do niego negatywnych konsekwencji tego działania. Wyżej przytoczone argumenty nie mogą wspierać skutecznie podniesionego w apelacji zarzutu obrazy art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, gdyż nie mają związku z treścią zarzucanych ani przypisanych oskarżonemu czynów, zwłaszcza, jeśli zwrócić uwagę na datę popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów i ustaloną w wyroku datę ich popełnienia tj.28 sierpnia 2014 roku i 28 kwietnia 2015 roku. Jasnym w tym kontekście jest, że oskarżonemu ani nie zarzucono ani nie przypisano popełnienia przestępstw skarbowych kwalifikowanych z art. 107§1 kks w zw. z art.14 ust.1 i art.23 a ust.1 do 3 ustawy z dnia 19 listopada 2019 roku o grach hazardowych w okresie od 3 września 2015 roku do 1 lipca 2016 roku, w tym nie było przedmiotem zarzutu nie zastosowanie się przez oskarżonego w okresie od 3 września 2015 roku do 1 lipca 2016 roku do znowelizowanego ustawą z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych przepisu art.14 ust.1 ustawy hazardowej, który został notyfikowany Komisji Europejskiej i zaczął obowiązywać od dnia 3 września 2015 roku. Oskarżonemu nie postawiono w niniejszej sprawie zarzutu związanego „z prowadzeniem spółek” ani z prowadzeniem działalności w zakresie gier hazardowych po dniu 3 września 2015 roku. Nie ma też w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesienia się przez Sąd I instancji do postanowienia SN z dnia 28 kwietnia 2016 roku w sprawie IKZP 1/16.Sąd Rejonowy nie zawarł też w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wskazanych w uzasadnieniu apelacji stwierdzeń wskazujących na możliwość stosowania art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r, o zmianie ustawy hazardowej, w kontekście wywodów postanowienia SN w sprawie I KZP 1/16, które nawiasem mówiąc powstało na gruncie stanu faktycznego dotyczącego prowadzenia gry na automacie H. S. w dniu 10 listopada 2015 roku, wbrew przepisom art. 6 ust.1 i art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych, a więc w czasie obowiązywania od dnia 3 września 2015 roku znowelizowanych i notyfikowanych Komisji Europejskiej przepisów ustawy hazardowej, a w tym zarzucanego w sprawie I KZP 1/16 art.14 ust.1 ustawy, który w czasie kiedy oskarżony popełnił przypisane mu w niniejszej sprawie w zaskarżonym wyroku czyny ( art.14 ust 1.) ustawy hazardowej z powodu braku jego notyfikacji Komisji Europejskiej stosownie do wymogów dyrektywy 98/34/WE, nie obowiązywał. Końcowo, Sąd I instancji, co należy podkreślić, nie przypisał oskarżonemu naruszenia przepisu art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 roku. Tej treści zarzut podniesiony w apelacji i jego uzasadnienie zaprezentowane przez skarżącego, sposób argumentacji nie przystają do realiów niniejszej sprawy. Drugi człon zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego, a to art.4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych, opiera się na tezie skarżącego, że przepis ten charakter abolicyjny- a to z tego powodu, że ustawodawca wskazując w nim, że podmioty prowadzące działalność w zakresie o którym mowa w art. 6 ust.1 do 3 ustawy mają dostosować się do nowego stanu prawnego do dnia 1 lipca 2016 roku, nie sprecyzował jednocześnie, że chodzi tylko o podmioty prowadzące działalność zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy. Zdaniem apelującego, niezależnie od tego, czy podmiot prowadzi działalność w zakresie gier na automatach na podstawie koncesji czy nie, mając na względzie unormowania unijne , ustawodawca nakazuje mu dostosowanie się do nowej regulacji do dnia 1 lipca 2016 roku. Powyższe, prowadzi skarżącego do wniosku, że działalność oskarżonego przed tą datą nie może być penalizowana a wobec tego wszelkie postępowania dotyczącego jego działania wbrew przepisom ustawy hazardowej nie powinny być wszczęte, a jeśli już je wszczęto, powinny być umorzone i dotyczy to zarówno sytuacji po nowelizacji, jak i stanów faktycznych sprzed nowelizacji, przy której wszedł też w życie przepis art. 4 ustawy wyżej powołany. Tej treści zarzut jest oczywiście bezzasadny. Przede wszystkim, tak daleko idące skutki, jakich dopatruje się skarżący nie wynikają z treści art.4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy hazardowej. Kwestia uwolnienia od odpowiedzialności sprawców przestępstw skarbowych z art.107 § 1 kks popełnionych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej z dnia 12 czerwca 2015 roku jest tak istotną okolicznością, że gdyby taka była intencja ustawodawcy, zostałoby to wyrażone wprost w ustawie. Na takie okoliczności przepis art.4 tej ustawy nie wskazuje ani wprost ani nie można takich wniosków z niego wyinterpretować. Jak wynika z ukształtowanego jednolitego orzecznictwa Sądu Najwyższego – postanowienie SN z dnia 29 listopada 2016 r. Sygn. I KZP 8/16 OSNKW 2016/12/84, postanowienie SN z dnia 28 kwietnia 2016 r. I KZP 1/16 OSNKW 2016/6/36 oraz orzecznictwa sądów administracyjnych ( wyrok WSA w Szczecinie II SA/Sz 1371/16 z dnia 11.01.2017 r., wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 kwietnia 2017 r. II SA/0I 27/17, wyrok NSA z dnia 18.01.2018 r. GSK 3690/17) z regulacji art.4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych nie może korzystać podmiot, który nigdy wymogu uzyskania koncesji nie wypełnił. Przepis ten zezwalający podmiotom prowadzącym w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej działalność w zakresie o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 u.g.h. na dostosowanie się do wymogów określonych w znowelizowanej ustawie o grach hazardowych do dnia 1 lipca 2016 r., dotyczy wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie z ustawą o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji albo zezwolenia). Sąd odwoławczy w tym składzie podziela jako trafne, logiczne, należycie umotywowane zawarte w uzasadnieniu postanowienia SN I KZP 1/16 tezy, iż przepis art. 4 ustawy z 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, zezwalający podmiotom prowadzącym w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 u.g.h. na dostosowania się do wymogów określonych w znowelizowanej ustawie o grach hazardowych do dnia 1 lipca 2016 r., dotyczy wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie z ustawą o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji albo zezwolenia).Ustawowe określenie adresatów unormowania zawartego w art. 4 ustawy z 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, jako: "podmiotów prowadzących działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy", dotyczy tylko tych podmiotów, które w tym dniu spełniały kryteria, o których mowa w powołanych przepisach u.g.h. Zasadnym jest też wniosek, że skoro przepis art. 4 ustawy z 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych wprost odesłał do treści m.in. art. 6 ust. 1 u.g.h., tym samym zakreślił zbiór adresatów norm z niego wynikających wyłącznie do tych podmiotów, które w dniu wejścia w życie nowelizacji prowadziły działalność w ramach tego ostatniego przepisu. Odesłanie do art. 6 ust. 1 u.g.h. w żaden inny sposób interpretowane być nie może, jako że przepis ten przecież w innym brzmieniu nie występował. Kontrola odwoławcza nie zezwoliła także na podzielenie zasadności zarzutu apelacji -obrazy przepisu prawa materialnego, a to art. 8 ust. 1 akapit 3 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego- co miało nastąpić - poprzez zastosowanie przez Sąd Rejonowy przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w sytuacji gdy przepisy ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych nie zostały poddane ponownej notyfikacji po wprowadzeniu do niej zmian, które to zmiany w znaczący sposób wpływały na zakres zastosowania projektu ustawy oraz skracały wyjściowo harmonogram wdrożenia zmian. Zdaniem skarżącego, notyfikacja projektu ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych Dz. U.1201 była nieprawidłowa, nieskuteczna i oznacza to, iż nieprawidłowo notyfikowane przepisy techniczne nadal nie mogą być wobec obywateli stosowane. W tym zakresie, skarżący podniósł, że projekt ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku został notyfikowany Komisji Europejskiej w dniu 5.11.2014 r. a projekt ustawy wpłynął do Sejmu w dniu 19.11.2014 roku. Apelujący zarzucał, że zmiany wprowadzone do projektu ustawy nowelizującej dokonane po przekazaniu projektu Komisji Europejskiej nie zostały ponownie notyfikowane Komisji Europejskiej, chociaż zdaniem skarżącego, były to zmiany istotne. Skarżący zakwestionował również, że skrócono harmonogram wejście w życie ustawy nowelizującej – ponieważ w projekcie przekazanym Komisji Europejskiej wskazano, że w razie przedłużenia się prac nad ustawą do czerwca 2015 roku wejdzie ona w życie w dniu 1 stycznia 2016 roku, tymczasem ustawa została uchwalona przez Sejm w dniu 12.06.2015 r., Senat wyraził swoje stanowisko 10.07.2015 r. ( co zdaniem skarżącego, mieści się w pojęciu prac nad ustawą), a mimo to ustawa weszła w życie 3 września 2015 roku a nie 1 stycznia 2016 roku. Skarżący zarzucał, że po notyfikacji projektu 5.11.2014 roku Komisja Europejska i Malta złożyły opinie do projektu, a w toku prac legislacyjnych dokonano 24 poprawek do projektu, które nie zostały notyfikowane Komisji wbrew art. 8 ust.
  18. 3 dyrektywy 98/34/WE. Skarżący wskazał, że poprawki te dotyczyły istotnych kwestii , a to : -przyznania spółkom z siedzibą na terenie innego państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu- stronom umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym prawa do prowadzenia działalności między innymi w zakresie urządzania gier na automatach pod warunkiem ustanowienia albo przedstawiciela albo w formie oddziału, podczas gdy notyfikowany projekt przewidywał jedynie ustanowienie w formie oddziału ( poprawka 2); -wprowadzenia dodatkowych wymogów wobec podmiotów ubiegających się o uzyskanie koncesji w zakresie obowiązku przedstawiania dokumentów dotyczących zgodności działania podmiotu z właściwymi przepisami regulującymi przeciwdziałanie praniu brudnych pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz dotyczących prowadzenia rachunkowości (poprawka 8); - wprowadzenia obowiązku przedstawienia organowi, który udzielił koncesji lub zezwolenia co 2 lata w okresie obowiązywania koncesji lub zezwolenia odpowiednich dokumentów potwierdzających spełnienie warunków do udzielenia koncesji ( poprawka 19); -wprowadzenia dodatkowych przesłanek do możliwości cofnięcia udzielonej koncesji lub zezwolenia ( poprawka 22). Zdaniem skarżącego, skoro nie dopełniono obowiązku notyfikacji tych poprawek do projektu, to tak wprowadzone do porządku prawnego przepisy techniczne nie mogą być stosowane wobec jednostki. Twierdził również, że skoro Polska nie dokonała ponownej notyfikacji projektu ustawy po wprowadzonych zmianach, co czyni pierwotną notyfikację nieskuteczną, to oznacza to, że mimo wejścia w życie ustawy nowelizującej zakazy i ograniczenia przewidziane w przepisach technicznych, a więc przepis art.14 ust.1 nie mogą być stosowane wobec jednostek, co powoduje, że działalność G. sp. zo.o.i oskarżonego jest całkowicie legalna. Skarżący wyraził także zastrzeżenia co do skuteczności notyfikacji Komisji Europejskiej nowelizacji ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. przepisu art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych, podsumowując, że nowelizacja ta nie zmienia dotąd istniejącej normy prawnej( wadliwej), zmienia jedynie mocującą ją jednostkę redakcyjną- przepis, a więc zmiana przepisu bez zmiany normy nie podlega notyfikacji i nie może prowadzić do konwalidacji normy proceduralnie wadliwej. Zdaniem skarżącego, wyżej opisane kwestie powinny być znane Sądowi I instancji z urzędu i powinny zostać uwzględnione przez Sąd I instancji z urzędu, tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera żadnej wzmianki na temat dopuszczalności lub jej braku stosowania przepisów wadliwie notyfikowanych, nie zawiera stanowiska Sądu I instancji co do tej kwestii i przesądzenia z jakiego powodu Sąd I instancji decyduje się taki przepis stosować lub nie. Zdaniem skarżącego, jest to rażący brak, zwłaszcza że sąd nie dopuścił możliwości zastosowania art.4 ustawy nowelizującej z dnia 12 czerwca 2015 r. uznając możliwość stosowania przepisów tej ustawy od dnia jej wejścia w życie. Zdaniem skarżącego brak notyfikacji oznacza niemożność stosowania przepisu, który był nieprawidłowo notyfikowany a takim jest w ocenie skarżącego przepis art.14 ust. 1 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12.06.2015 r. Powyższe prowadzi skarżącego do wniosku, że po raz kolejny mamy do czynienia z oczywistym niedbalstwem sądu I instancji i takim brakiem w ocenie zachowania oskarżonego, że musi to skutkować zmianą orzeczenia. Tej treści zarzut i jego uzasadnienie na gruncie niniejszej sprawy jawią się jako oczywiście bezzasadne z tej racji, że nie mają one do jej realiów niniejszej sprawy zastosowania. Podniesienie tej treści zarzutu oraz jego uzasadnienie wynika również w tym wypadku z nie dość wnikliwej analizy przez skarżącego przedmiotu sprawy, istoty i daty popełnienia przypisanych oskarżonemu przestępstw, ich postaci, opisu, w tym w zakresie daty ich popełnienia ustalonych w sentencji wyroku. Podkreślić należy, że w zarzucie aktu oskarżenia nie zarzucono naruszenia przez oskarżonego w czasie do 28 sierpnia 2014 roku i do dnia 28 kwietnia 2015 roku wymogu przepisu art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych w jego brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych, a więc w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 września 2015 roku. W kontekście treści art.1 §1 kks oraz art. 2§2 kks byłoby to postąpienie oczywiście nieprawidłowe z powodu zastosowania do oceny przestępczości czynów oskarżonego przepisu który wszedł w życie już po ich dokonaniu a w czasie ich popełnienia nie obowiązywał i nie mógł stanowić podstawy prawnej penalizacji zachowań oskarżonego. Sąd Rejonowy nie przypisał oskarżonemu naruszenia przepisu art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych ani w brzmieniu do dnia 3 września 2015 roku ani w brzmieniu po 3 września 2015 roku. Z powodu braku jego notyfikacji na dzień popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu czynów Sąd Rejonowy uznał bezskuteczność przepisu art.14 ust.1 ustawy o grach hazardowych względem oskarżonego i nie przypisał oskarżonemu urządzania gier na automatach poza kasynem, ani tym bardziej nie powołał w sentencji wyroku naruszenia przepisu art.14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. ani w brzmieniu do dnia 3 września 2015 roku ani w brzmieniu po dniu 3 września 2015 roku. Okoliczności te w sposób dość oczywisty wynikają z treści zaskarżonego wyroku oraz pisemnych motywów tego wyroku. Zauważyć należy, że ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 r. pod numerem 2014/0537/PL zgodnie z §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.12.2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych( Dz.Nr 239, poz.2039 oraz z 2004 Nr 65 poz.597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących sług społeczeństwa informacyjnego(Dz. Urz.WE L 204 z 21.07.1998 str.37). Należy zauważyć sprzeczność w tezach skarżącego, skoro w tym samym środku odwoławczym widziałby możliwość uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności karnej za zarzucane mu przestępstwa skarbowe odwołując się do regulacji art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 roku o zmianie ustawy o grach hazardowych, a jednocześnie podnosi zarzuty co do tego czy w ogóle obowiązuje ta ustawy, podnosząc nie zachowanie wymogów notyfikacji tej ustawy oraz wysuwając zarzuty co do zachowania harmonogramu prac ustawodawczych przy jej stanowieniu. Sąd odwoławczy nie podzielił trafności zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 15 - 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, co miało nastąpić wskutek nie rozważenia przez Sąd I instancji , czy przepisy art. 6 i art. 14 ust. 1 ustawy z dn. 19.11.2009 r. grach hazardowych są przepisami, które godzą w wolność wyboru zawodu i podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności oraz iż spełniają test proporcjonalności stosowany dla ograniczeń tych praw. Z przyczyn wcześniej już w niniejszym uzasadnieniu przytoczonych przez wzgląd na nie przypisanie oskarżonemu w zaskarżonym wyroku naruszenia art.14 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wywody skarżącego nawiązujące do celowości rozważania przez Sąd Rejonowy relacji przepisu art.14 ust.1 do zasad wynikających z art.15 – 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej są bezprzedmiotowe. Przepisy art.15 – 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej określają wolności, które Unia uznaje, a więc wolność wyboru zawodu i prawo do podejmowania pracy ( art.15),wolność prowadzenia działalności gospodarczej( art.16), prawo własności ( art. 17). Treść tych przepisów jest tak skonstruowana, że nie zawierają one opisu zachowania nakazanego lub zakazanego. Nie stosuje się ich wprost, lecz w czasie wykładni prawa. Tak więc niezasadny jest zarzut apelacji obrazy prawa materialnego w postaci tych konkretnych przepisów, które stosuje się do dokonywania wykładni przepisów prawa dotyczących jednostki. Nie ma racji skarżący zarzucając Sądowi I instancji bierność w stosowaniu tych przepisów oraz brak rozważań czy przepisy art.14 ust.1 i art.6 ust.1 ustawy hazardowej nie stanowią nieuzasadnionych wyjątkiem orzeczniczym lub traktatowym ograniczeń dla wskazanych wolności traktatowych. Zauważyć należy, że oskarżony nie powoływał się na przepisy art.15 – 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej dla usprawiedliwienia nie stosowania się do przepisów art. 6 ust.1 czy art. 23 a ustawy o grach hazardowych i nie podawał na uzasadnienie, że przepisy te naruszały jego wolności i prawa chronione w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, stąd Sąd I instancji nie odnosił się do tej kwestii. Zauważyć należy, że zakres rozpoznania sprawy karnej skarbowej przez Sąd ogranicza się do kwestii podnoszonych w toku postępowania, wynikających z materiału dowodowego sprawy i mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie ma obowiązku weryfikacji wszelkich możliwych do pomyślenia kwestii związanych z wprowadzeniem ustawy hazardowej, nie podnoszonych na rozprawie, gdyż przekraczałoby to ramy rozpoznania sprawy karnej skarbowej. W niniejszej sprawie oskarżony takich okoliczności, jak problem naruszenia art.15 do 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, kwestii istnienia lub nie odstępstw od tych zasad nie podnosił a Sąd a quo nie miał obowiązku rozważać tych problemów z urzędu. Skarżący zarzucając sądowi bierność w tej materii, jednocześnie nie wykazał żadnego powodu rezerwacji podnoszenia tego rodzaju kwestii dopiero na etap postępowania odwoławczego. Z uwagi na przypisanie oskarżonemu naruszenia art.6 ust.1 i art.23 a 1 do 3 ustawy o grach hazardowych, skarżący nie wykazał konkretnie, aby nałożenie na oskarżonego obowiązku posiadania koncesji na prowadzenie kasyna i obowiązku rejestracji automatów faktycznie stanowiło niczym nie nieuzasadnioną ingerencję w jego prawa wskazane w art.15-17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Ustawodawstwo krajowe, które nie zakazuje całkowicie organizowania gier hazardowych, a jedynie zawiera regulacje mające na celu zmniejszenie dostępności do hazardu i zwiększenie kontroli nad branżą hazardową, nie może być uznane na naruszające prawa i wolności człowieka przewidziane w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Należy zauważyć, że przepis art. 6 ust.1 ustawy nie został uznany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości za przepis techniczny, o czym wcześniej w niniejszym uzasadnieniu wyroku Sąd odwoławczy rozważał, co oznacza brak wymogu jego notyfikacji, której dyrektywa 98/34/WE wymaga dla krajowych przepisów technicznych -mogących ograniczać swobodę przepływu kapitału, usług, towarów i osób. Ma to znaczenie dla oceny kwestii ograniczenia swobód obywatelskich przez nałożenie obowiązku posiadania koncesji na prowadzenie kasyna i rejestracji automatów. Artykuł 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że postanowienia artykułów 34 i 35 nie stanowią przeszkody w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, bądź ochrony własności przemysłowej i handlowej. Zakazy te i ograniczenia nie powinny jednak stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między Państwami Członkowskimi. Przepis art.
  19. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Dz.U.2004.90.864/2,Dz.U.UE.L.2016.200.137 dotyczy przy tym dopuszczalności wprowadzania przez państwa członkowskie ograniczeń ilościowych i środków o skutku podobnym. Nie jest bezpośrednio skuteczny w znaczeniu przyznania prawa o charakterze podmiotowym. Natomiast przepis ten jest bezpośrednio skuteczny w tym sensie, że można się na niego powoływać w toku postępowania przed krajowym sądem lub organem administracji w celu obalenia argumentacji strony przeciwnej w przedmiocie niezgodności przepisów prawa krajowego z art. 34 lub 35 (por. m.in. wyrok SN z dnia 10 lutego 2006 r., III CSK 112/05, OSNC 2007, nr 5, poz. 73). Jako taki nadaje się do stosowania przez sąd krajowy w celu weryfikacji możliwości zastosowania przepisów prawa krajowego niezgodnych z art. 34 lub 35.Autorzy:Miąsik D. (red.), Półtorak N. (red.), i in.Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Komentarz, t. I. Art. 1-89,Opublikowano WKP, 2012). Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych, został on opracowany między innymi w związku z koniecznością kompleksowej zmiany przepisów regulujących obszar gier i zakładów wzajemnych. Potrzeba zmian spowodowana była dynamicznie zmieniającym się i rozwijającym rynkiem gier i zakładów wzajemnych, nowymi technologiami stosowanymi w tym sektorze gospodarki narodowej oraz występującymi na tym rynku nieprawidłowościami. W uzasadnieniu projektu ustawy hazardowej z dnia 19 listopada 2009 r. wskazano również, że uzasadniony interes Państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych wynika również z zagrożenia uzależnienia od hazardu. Pojęcie hazard posiada szerokie znaczenie. Jest ono kojarzone także z aktywnością, której wynik zależy wyłącznie od przypadku. Osoby uprawiające hazard, pomimo braku kontroli nad biegiem wydarzeń, zawierzają losowi ich wynik, z nadzieją wygranej. Wydatki polskiego społeczeństwa na gry hazardowe stale rosną. Utrata kontroli nad uprawianiem hazardu charakteryzuje się brakiem odczuwalnych (somatycznych) objawów, które mogłyby pomóc w jego diagnozie. Patologiczny hazard został podniesiony do rangi osobnego zaburzenia psychicznego zdefiniowanego jako „zaburzenie polegające na często powtarzającym się uprawianiu hazardu, który przeważa w życiu człowieka ze szkodą dla wartości i zobowiązań społecznych, zawodowych, materialnych i rodzinnych”. Problem uzależnienia od hazardu dotyczy w takim samym stopniu dorosłych, jak i nastolatków. Praktycznie nieograniczony dostęp do różnorakich form hazardu skutkuje według specjalistów od uzależnień niepokojącym wzrostem w Polsce liczby osób uzależnionych. Szczególnie hazard internetowy, którego dostępność jest znacznie większa niż tradycyjnych gier, oraz gry na automatach niosą ze sobą zwiększone ryzyko uzależnienia i zagrożenia dla nieletnich. Łatwość uzależnienia jest szczególnie odczuwalna u osób niepełnoletnich, które jako mniej dojrzałe emocjonalnie od dorosłych są bardziej podatne na pokusy, co powoduje, że w ich przypadku szybciej przekształcają się w uzależnienie. Problemy osobiste będące następstwem hazardu przynoszą uszczerbek na zdrowiu psychicznym (depresje), skutkują wyalienowaniem społecznym uzależnionych osób, współuzależnieniem bliskich, kosztami finansowymi (zadłużeniem, bankructwem, utratą dochodów). Koszty społeczne i ekonomiczne tego uzależnienia ponoszą nie tylko rodziny hazardzistów czy ich pracodawcy, ale całe społeczeństwo. Państwo nie może pozostać obojętne wobec zagrożeń wypływających z dostępności hazardu i ryzyka uzależnienia od niego swoich obywateli. Zagrożenie to jest na tyle wysokie, że niezbędne jest podjęcie radykalnych działań i zastosowanie ograniczeń dotyczących tej branży. Do podstawowych, systemowych zmian zaproponowanych w niniejszym projekcie należy zaliczyć zwiększenie ochrony społeczeństwa i praworządności przed negatywnymi skutkami hazardu. Są to w ocenie Sądu odwoławczego uzasadnione powody ograniczenia pewnych wolności obywatelskich, które nie mają charakteru absolutnego i nieograniczonego, w tym w płaszczyźnie wykonywania działalności w zakresie prowadzenia gier na automatach. Jak wynika z uzasadnienia apelacji, Trybunał uznawał za okoliczności mogące uzasadniać wprowadzenie niedyskryminujących ograniczeń swobód traktatowych na przykład ochronę porządku społecznego, ochronę usługobiorców sektora gier hazardowych ( konsumentów), przeciwdziałanie oszustwom oraz zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami. Przywołane w uzasadnieniu projektu ustawy hazardowej okoliczności wyżej przytoczone mieszczą się w tych uznanych przez Trybunał sytuacjach mogących uzasadniać wprowadzenie niedyskryminujących ograniczeń swobód traktatowych. Brak podstaw do ustalenia, aby wprowadzenie koncesji czy obowiązku rejestracji automatów do gier stanowiło instrument dyskryminacji jednostki. Apelujący tego rodzaju okoliczności nie uzasadnił i nie wykazał. Reglamentacja działalności hazardowej służy ochronie kilku dóbr prawnych. Celem sprawowania kontroli państwa nad hazardem jest nie tylko ochrona mienia Skarbu Państwa uzyskującego znaczne wpływy budżetowe z tej działalności. Chodzi również o ochronę szeroko pojętego porządku publicznego, który na skutek utraty płynności finansowej przez obywateli może być zagrożony, a także o mienie klientów podmiotów wykonujących działalność hazardową. W piśmiennictwie wskazuje się także na ochronę wymiaru sprawiedliwości w drodze reglamentacji działalności hazardowej przed penetracją zorganizowanych struktur przestępczych, tradycyjnie zainteresowanych lokowaniem mienia uzyskanego w drodze przestępczej działalności hazardowej.( por. Kardas P., Łabuda G., Razowski T. Kodeks karny skarbowy. Komentarz, WKP, 2017, komentarz do art. 107 §1 kks teza 1). W tym kontekście, zbędnym było zadawanie pytań prejudycjalnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Na marginesie odnotować należy, że wnioski w tym zakresie zawarte w uzasadnieniu apelacji kierowane są do Sądu Okręgowego w Bielsku Białej ( k 522 v). Sąd odwoławczy za niezasadne uznał także zarzuty obrazy przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, a to – cytując za petitu apelacji- „art. 10 § 3 kks i ewentualnie 4 k.k.s, poprzez ich niezastosowanie, mimo że okoliczności prawne sprawy determinują wniosek, iż oskarżony z pewnością kierował się usprawiedliwionym przekonaniem, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność, a już w ostateczności dopuścił się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności”. Oceniając ten zarzut Sąd odwoławczy uwzględnił, że zgodnie z art.10 § 1 kks nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej jego znamię. Przepis ten reguluje problematykę błędu co do znamienia tworzącego typ podstawowy. Z treści art.10 § 3 kks wynika, że nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność. Przepis ten reguluje odpowiedzialności sprawcy działającego w błędzie co do kontratypu. W art.10 § 4 kks, który stanowi, że nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności- uregulowano problem błędu co do karalności. Wg art.10 § 5 kks w wypadku określonym w §3 lub 4, jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary , a jeżeli czyn zabroniony jest wykroczeniem skarbowym –sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt.2,3 chyba, że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art.29 pkt. 4 kk. Funkcją błędu co do kontratypu jest wyłączenie winy, a w konsekwencji odpowiedzialności karnoskarbowej. W sytuacji gdy błąd jest nieusprawiedliwiony, następuje umniejszenie winy, co skutkuje degresją karalności (art. 10 § 5 w zw. z § 3 k.k.s.). „ Na gruncie kodeksu karnego skarbowego, błąd co do kontratypu- art.10§3 kks - występuje tylko w postaci mylnego wyobrażenia sobie przez sprawcę znamion kontratypu, tj. urojenia znamion okoliczności wyłączających bezprawność. Nie jest pojęciowo możliwy błąd w postaci nieświadomości znamion kontratypu [por. J. Giezek (w:) Kodeks karny..., s. 258]. Błąd ten wszak zachodzi, gdy sprawca pozostaje w przekonaniu, że występuje okoliczność wyłączająca bezprawność. Przepis art. 10 § 3 k.k.s. obejmuje swoim zakresem sytuacje błędu co do znamion kontratypu występującego w systemie prawa. W art. 10 § 3 kks unormowano zatem błąd co do okoliczności wyłączającej bezprawność, tzw. błąd co do kontratypu, w zakresie eksperymentu ekonomicznego lub technicznego (art. 27 k.k. w zw. z art. 20 § 2 i 5 k.k.s.), przy czym należy pamiętać, że k.k.s. nie recypuje poprzez art.20 kks przepisów art. 25 i 26 k.k. o obronie koniecznej i stanie wyższej konieczności. W § 3 art. 10 kks chodzi o błąd wynikający z błędnego przekonania, a więc z urojenia, a nie błąd z nieświadomości, gdyż ta jest tu w istocie niemożliwa. Dla uchylenia odpowiedzialności błąd musi być usprawiedliwiony, przy nieusprawiedliwionym ma zastosowanie jedynie złagodzenie odpowiedzialności w sposób wskazany w art. 10 § 5 kks.” (T. Gregorczyk Komentarz do art.10 Kodeksu karnego skarbowego). „Błąd o którym mowa w art. 10 § 3 k.k.s., to błąd związany z urojeniem sprawcy, że zachodzi okoliczność kontratypowa, czyli legalizująca ten czyn, która w rzeczywistości nie zachodzi. Jeżeli ten błąd jest usprawiedliwiony, to – zgodnie z postanowieniami art. 10 § 3 k.k.s. – sprawca nie popełnia przestępstwa skarbowego ani wykroczenia skarbowego, a więc nie będzie ponosił za popełniony przez siebie czyn wyczerpujący znamiona czynu określonego w Kodeksie karnym skarbowym odpowiedzialności karnej skarbowej. Kodeks karny skarbowy przewiduje tylko jeden rodzaj kontratypu związany z działaniami eksperymentatorskimi w zakresie eksperymentu ekonomicznego lub technicznego (zob. art. 27 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 i 5 k.k.s.). Na podstawie wskazanych powyżej przepisów bezkarne będzie naruszenie normy prawa karnego skarbowego zawartej w części szczególnej tytułu I Kodeksu karnego skarbowego zarówno wtedy, gdy sprawca rzeczywiście działa w warunkach dozwolonego kontratypu, jak i wtedy, gdy uroił sobie, że działa w ramach takiego kontratypu i było to usprawiedliwione”.[(Zgoliński I. (red.), Konarska-Wrzosek V., Oczkowski T., Skorupka J. Kodeks karny skarbowy. Komentarz, opublikowano, WKP, 2018]. Przepis art.10 § 3 kks nie obejmuje natomiast swoim zakresem błędu co do oceny, że dana sytuacja jest traktowana, jako kontratypowa. Tego rodzaju błąd jest błędem co do karalności (bezprawności), znajdującym swoje unormowanie w art. 10 § 4 k.k.s- vide: Kardas P., Łabuda G., Razowski T, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, opublikowano WKP, 2017, komentarz do art.10 kks.) Przy uwzględnieniu regulacji art.20 § 2,§ 5 kks i art.27 §1 kks na gruncie kodeksu karnego skarbowego w grę wchodzi tylko jeden rodzaj kontratypu związany z działaniami eksperymentatorskimi w zakresie eksperymentu ekonomicznego lub technicznego. Analizując okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że oskarżony nie powoływał się w swoich wyjaśnieniach aby działał w warunkach kontratypu stypizowanego w art.20 § 2,§5 kks w zw. z art.27§1 kk albo też pozostawał w błędzie- urojeniu działania w warunkach tego rodzaju kontratypu. Mając te okoliczności na uwadze, nie uwzględniono zarzutu apelacji obrazy przepisu prawa materialnego -art. 10 § 3 kks poprzez jego niezastosowanie, mimo że okoliczności prawne sprawy -zdaniem skarżącego- determinują wniosek, iż oskarżony z pewnością kierował się usprawiedliwionym przekonaniem, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność. Skarżący podnosząc tej treści zarzut pominął wyżej przytoczone kwestie natury prawnej oraz ustalenia stanu faktycznego i materiał dowodowy sprawy, w tym na pierwszym miejscu wyjaśnienia oskarżonego, w których nie podnosił on aby działał w warunkach kontratypu eksperymentu technicznego lub ekonomicznego, w warunkach błędu o jakim mowa w art.10 § 3 kks. W kontekście wyżej wskazanych okoliczności, przepis art. 10§ 3 kks w ogóle nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, więc niezasadnie zarzucono w apelacji jego obrazę przez jego nie zastosowanie do oceny prawnej zachowania oskarżonego. Odnosząc się do drugiego członu zarzutu (z pkt. 1 h) petitum apelacji, a więc obrazy art.10 § 4 kks przez jego niezastosowanie wobec dopuszczenia się przez oskarżonego czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności, to zauważyć należy, że oskarżonemu postawiono w sprawie zarzut popełnienia dwóch czynów a nie jednego. Chociaż z tej części zarzutu apelacji wynika, że skarżący ma na względzie jeden czyn oskarżonego, to Sąd odwoławczy, na korzyść oskarżonego, zarzut ten rozpoznał w odniesieniu do obu przypisanych oskarżonemu czynów. Analizując dalszą część petitum i uzasadnienia apelacji obrońcy, stwierdzić należy, że zarzut wyżej wskazany opiewający na obrazę przepisu prawa materialnego skarżący połączył z zarzutem –naruszenia-( tak w oryginale apelacji) przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków A. U., K. M.
(2)( tak oryginał apelacji), W. R., J. B. ( tak oryginał apelacji) i J. C., co doprowadzić miało do uznania przez Sąd a quo, że oskarżony swoim zachowaniem spełnił wszystkie znamiona przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s., podczas gdy oskarżony nie miał zamiaru popełnienia zarzucanego mu czynu. Zarzucono też naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych dowodów w postaci następujących dokumentów a to, opinii prof. hab. Władysława Czaplińskiego i dr Macieja Taborowskiego dotyczącej skutków braku notyfikacji art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zgodzie z dyrektywą 98/34 w świetle prawa Unii Europejskiej, opinii prof. dr. hab. Genowefy Grabowskiej, glosy do wyroku Sądu Najwyższego w sprawie V KK 344/13 dr I. Skomerskiej — Muchowskiej, glosy do wyroku Sądu Najwyższego w sprawie V KK 344/13 dr M. Górskiego, postanowień sądów przedłożonych przez oskarżonego, co z kolei doprowadzić miało do popełnienia przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu, iż oskarżony był świadom bezprawności swojego działania, a więc działał z zamiarem dokonania zarzucanego mu czynu, podczas gdy okoliczność ta nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przestępstwo zarzucane oskarżonemu w akcie oskarżenia( tak w oryginale apelacji) może być popełnione jedynie umyślnie, czego warunkiem jest zamiar (bezpośredni lub ewentualny) popełnienia czynu, a po stronie K. K.
(1)zamiaru takiego brak z dwóch względów - posiada on opinie profesorów prawa stwierdzające, iż urządzanie gier na automatach poza kasynami i bez wymaganej koncesji jest dopuszczalne, a nadto posiada liczne orzeczenia umarzające postępowanie i uniewinniające go od zarzutów urządzania gier na automatach poza kasynami i bez wymaganej koncesji w identycznych stanach faktycznych, jak stan faktyczny niniejszej sprawy, a nadto zatrzymywane automaty były spółce, w której oskarżony pełnił funkcję prezesa zwracane, co dodatkowo utwierdzało go w przekonaniu o dopuszczalności prowadzonego przedsięwzięcia. Odnosząc się do takiej konstrukcji zarzutów zauważyć należy, co w orzecznictwie od dawna nie budzi już wątpliwości, że nieprawidłowym jest jednoczesne podniesienie zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego oraz obrazy przepisów postępowania rzutującej na poprawność ustaleń stanu faktycznego do którego zastosowano przepis prawa materialnego. Nie można bowiem mówić o obrazie przepisu prawa materialnego, gdy wadliwość wyroku jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę. Zarzut obrazy prawa materialnego jest uprawniony tylko wówczas, gdy polega na wadliwym jego zastosowaniu bądź niezastosowaniu w orzeczeniu opartym na prawidłowych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego nie można skutecznie stawiać, jeżeli jednocześnie stawia się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na treść wydanego orzeczenia. Zarzut taki można formułować w sytuacji, gdy nie kwestionuje się ustaleń faktycznych, a więc skarżący, stawiając taki zarzut, musi wykazać, że nastąpiło wadliwe zastosowanie (lub niezastosowanie) prawa materialnego w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Celem otwarcia przedpola do rozważań natury prawnej, bo do tego w istocie sprowadza się istota zarzutu w zakresie rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego w ramach postawionych mu zarzutów, sąd odwoławczy oceniając zasadność zarzutu obrazy przepisów art. 7 kpk i art.410 kpk, co miało nastąpić przez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego i dowodów z zeznań świadków A. U., K. M.
(2), W. R., J. B. i J. C., co doprowadziło do uznania przez Sąd, że oskarżony swoim zachowaniem spełnił wszystkie znamiona przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s., podczas gdy oskarżony nie miał zamiaru popełnienia zarzucanego mu czynu oraz naruszenia art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych dowodów w postaci dokumentów z opinii prawnych, glos i postanowień Sądów, to w ocenie Sądu odwoławczego zarzut ten jest nieuzasadniony. Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku w tym aspekcie prowadzi do wniosku, że w toku postępowania, z poszanowaniem uprawnień procesowych stron, w tym oskarżonego, Sąd I instancji z uwzględnieniem wskazań art. 4 kpk zweryfikował na rozprawie wszystkie okoliczności zarzucanych oskarżonemu czynów. W uzasadnieniu pisemnym zaskarżonego wyroku, sporządzonym z niezbędną starannością i dbałością o uwzględnienie i analizę wszelkich faktów istotnych w sprawie, Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie logicznej przeprowadzone na rozprawie dowody, w sposób w pełni przekonywający oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawiając na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które Sąd włączył do faktycznej podstawy wyr

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.