Sygn. akt IV P 467/18 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2019 roku Sąd Rejonowy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu w składzie: Przewodniczący: SSR Alina K

§ 1

pkt 1 - przy potrącaniu należności na rzecz pracodawcy; 2) 80% kwoty określonej w art.

§ 1pkt 1 - przy potrącaniu innych należności niż określone w pkt 1.

Kwota określona w art.

§ 1

pkt 1 to kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wpłat dokonywanych do pracowniczego planu kapitałowego, jeżeli pracownik nie zrezygnował z ich dokonywania - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Wyrażenie zgody przez pracownika na dokonywanie potrąceń z jego wynagrodzenia bez świadomości wielkości długu i istnienia przesłanek odpowiedzialności jest nieważne (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2004 r. I PK 529/03). Zgoda pracownika, o jakiej mowa w art. 91 kp, nie może być "blankietowa", czyli dokonana bez odniesienia się do konkretnej, znanej już należności oraz do skonkretyzowanej kwoty. Nie może być ważne ani skuteczne wyrażenie przez pracownika zgody na potrącenie z jego wynagrodzenia niedoborów, które mogą powstać w przyszłości, bez względu na to, kto je spowodował i w jakiej wysokości. Reguły wykładni sprzeciwiają się takiemu rozumieniu art. 91 kp, które pozwalałoby pracodawcy na sprzeczne z jego podstawowym obowiązkiem i zasadami prawa pracy postępowanie oraz na obchodzenie ram potrąceń określonych w art. 87 kp. Wyrażenie przez pracownika, na podstawie art. 91 k.p. w umowie o wspólnej odpowiedzialności materialnej, zgody na potrącanie przez zakład pracy z wynagrodzenia za pracę należności z tytułu niedoborów, które mogą się ujawnić w przyszłości w wyniku inwentaryzacji - jest nieważne (por. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 października 1994 r. I PZP 41/94). Zdaniem sądu informacja z dnia 5.05.2017r. ( k.28) nie stanowiła jak wskazuje pozwany o możliwości dokonywania rozliczeń z tytułu odpowiedzialności materialnej. Nawet prezentując inne stanowisko takie blankietowe oświadczenie należałoby uznać za nieważne. Sąd zwrócił także uwagę na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 sierpnia 2012r. I BP 2/12 w którym wskazano ,że nie jest wykluczona wykładnia art. 91 par. 1 kp , że pracownik może wyrazić zgodę na potrącenie z wynagrodzenia już po jego dokonaniu , gdy ma tego świadomość , mimo to zgadza się na potrącenie ponieważ uznaje dług. Sąd ocenił ,że w sprawie nie można wskazać ,że powód uznał dług jeżeli chodzi o potrącenia za rośliny i materiały za wrzesień 2018r. Powód odebrał część roślin , gdyż zostało mu potrącona należność z wynagrodzenia za sierpień. Paragon wystawiony w dniu 01.09.2018 r. nr PA-07SF/50/18/10 na kwotę 1431,95 złotych został przekazany powodowi po rozwiązaniu przez niego umowy o pracę.( k.92) Odsetki od dochodzonej kwoty zostały zasądzone na mocy art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Rygor natychmiastowej wykonalności, co do kwoty nie przekraczającej miesięcznego wynagrodzenia powoda został nadany na podstawie art. 477