-3 kodeksu cywilnego. Powód podniósł, że konstrukcja przyjęta przez bank wypacza istotę waloryzacji wyrażoną w art. 358 1 § 2 k.c. i wcale nie jest związana z zapewnieniem siły nabywczej świadczeń. Ponadto wskazał, że waluta obca była jedynie swego rodzaju miernikiem, według którego ustalana była wartość zobowiązań kredytobiorcy. W rzeczywistości doszło jednak do transferu waluty złoty, nie zaś waluty obcej. Według niego kredyt od samego początku tj. od dnia 25 października 2007 r. był kredytem złotowym. (pozew - k. 2-42) Pozwany (...) w W. (dawniej: (...) Bank S.A. w W.) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że sporne klauzule lub jakiekolwiek inne postanowienia Umowy czy Regulaminu naruszają dobre obyczaje. Podniósł, że pozwany znał treść umowy kredytowej oraz jej rodzaj – wiążący się z daleko idącym ryzykiem zmiany parametrów rynku finansowego. Podważył również istnienie po stronie powoda interesu prawnego w domaganiu się ustalenia. (odpowiedź na pozew - k. 123–342) Strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie do momentu zamknięcia rozprawy. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 24 września 2007 r. M. Z. złożył wniosek o udzielenie kredytu na zakup działki budowlanej z rynku wtórnego w wysokości 110.000 zł w walucie CHF. Powód miał do wyboru zaciągnięcie kredytu w walucie PLN, CHF, USD, EUR, z czego jak wskazano wyżej, wybrał walutę CHF. Wnioskowany okres pożyczki określił na 360 miesięcy, o systemie spłaty w równych ratach kapitałowo – odsetkowych. (wniosek kredytowy - k. 212-218) We wniosku powód wskazał, że posiada wykształcenie wyższe. Swój miesięczny dochód określił na (...) zł netto. Powód na dzień składania wniosku posiadał już inne zobowiązania finansowe, tj. limit w koncie w wysokości (...) zł oraz limit w koncie w wysokości (...) zł. Jako zabezpieczenie wnioskowanego kredytu wybrał hipotekę na nieruchomości, stanowiącej odrębną własność działki położonej w miejscowości Ł.. (wniosek kredytowy - k. 212-218) W dniu 10 października 2007 r. (...) Bank S.A. w W. wydał decyzje kredytową nr (...) w sprawie wniosku kredytowego powoda, zgodnie z którą kwota kredytu wynosiła 110.000 zł, zaś walutą waloryzacji był frank szwajcarski. (decyzja kredytowa - k. 217-218) W dniu 25 października 2007 r. M. Z. zawarł z (...) Bankiem S.A. w W. umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowanym kursem CHF. Na mocy tej umowy bank udzielił powodowi kredytu na zakup prawa własności działki gruntu nr (...) położonej w miejscowości L. wraz z udziałem we współwłasności działek nr (...) i nr (...) stanowiących drogi oraz pokrycie opłat okołokredytowych. (§ 1 pkt 1 umowy) Podano, że kwota kredytu to 110.000 zł. (§ 1 punkt 2 umowy) Natomiast walutą waloryzacji kredytu był CHF. (§1 pkt 3 umowy) Kwota kredytu wyrażona w walucie waloryzacji na koniec dnia 9 października 2007 r. według kursu kupna waluty z tabeli kursowej (...) Banku S.A. miała wynosić 50.102,48 CHF. Zastrzeżono, że kwota niniejsza miała charakter informacyjny i nie stanowi zobowiązania banku, a wartość kredytu wyrażona w walucie obcej w dniu uruchomienia kredytu może być różna od podanej w punkcie 3A umowy. (§1 pkt 3a umowy) Oprocentowanie kredytu w stosunku rocznym w dniu zawarcia umowy wynosiło 6,13%, a marża banku 1,10%. (§ 1 pkt 7 umowy) Na dzień wydania decyzji kredytowej przez bank oprocentowanie kredytu w stosunku rocznym miało wynosić 3,88%, a marża 1,10%. (§ 1 pkt 8 umowy) W § 3 pkt 3 umowy dokonano wyboru ubezpieczenia niskiego wkładu własnego kredytu w (...) S.A. na 36-miesięczny okres ubezpieczenia. Jednocześnie zastrzeżono, że jeżeli z upływem pełnych 36 miesięcy okresu ubezpieczenia nie nastąpi całkowita spłata zadłużenia objętego ubezpieczeniem ani inne zdarzenie kończące okres ubezpieczenia, ubezpieczenie podlega automatycznej kontynuacji, przy czym łączny okres ubezpieczenia nie może przekroczyć 108 miesięcy, licząc od miesiąca, w którym nastąpiła wypłata kredytu. Kredytobiorca upoważnia (...) do pobrania środków tytułem zwrotu kosztów ubezpieczenia w wysokości 3,50% różnicy pomiędzy wymaganym wkładem własnym kredytobiorcy, a wkładem wniesionym faktycznie przez kredytobiorcę, tj. 1.050 zł oraz zwrotu kosztów z tytułu kontynuacji przedmiotowego ubezpieczenia z rachunku wskazanego §6 bez odrębnej dyspozycji. (§ 3 pkt 3 umowy) Wypłata kredytu miała nastąpić poprzez przekazanie przez Bank 100.000 zł na rachunek wskazany w akcie notarialnym, natomiast kwota 10.000 zł na rachunek kredytobiorcy celem pokrycia opłat okołokredytowych. (§ 5 pkt 1 umowy) Kredyt miał być oprocentowany według zmiennej stopy procentowej, która w dniu wydania decyzji kredytowej miała być ustalana przez bank w wyżej wymienionej wysokości. Wysokość zmiennej stopy procentowej w dniu wydania decyzji kredytowej ustalona została jako stawka bazowa LIBOR 3M z dnia 29 września 2007 powiększona o stałą w całym okresie kredytowania marżę banku w wysokości 1,10%. Bank miał co miesiąc dokonywać porównania aktualnie obowiązującej stawki bazowej ze stawką bazową ogłaszaną przedostatniego dnia roboczego (z wyłączeniem sobót) poprzedniego miesiąca i dokonać zmiany wysokości oprocentowania kredytu w przypadku, gdy stawka bazowa zmieni się co najmniej o 0,10 punktu procentowego w porównaniu do obowiązującej stawki bazowej. O każdej zmianie oprocentowania bank miał zawiadamiać kredytobiorcę za pośrednictwem (...) oraz sieci Internet, a także poczty elektronicznej e-mail. W przypadku zmiany stóp procentowych w banku, zmiana oprocentowania dla uruchomionego kredytu miała nastąpić w dniu spłaty najbliższej raty wynikającej z harmonogramu spłat, której płatność wypada po dniu, od którego obowiązuje zmienione oprocentowanie w banku. Zastrzeżono, że zmiana wysokości oprocentowania kredytu dokonana zgodnie z postanowieniami § 10 nie stanowi zmiany umowy. (§ 10 umowy) Raty kapitałowo-odsetkowe miały być spłacane w złotych po uprzednim ich przeliczeniu wg kursu sprzedaży CHF z tabeli kursowej (...) Banku S.A., obowiązującego na dzień spłaty z godziny 14:50. (§ 11 pkt 4 umowy) (umowa kredytu k. 262-270) W dniu 18 lipca 2008 r. M. Z. zawarł z (...) Bankiem S.A. w W. aneks do umowy nr (...), w której na wniosek kredytobiorcy przewalutowano kredyt hipoteczny dla osób fizycznych na kredyt hipoteczny dla osób fizycznych waloryzowany kursem CHF. Podano, że kwota kredytu ulegająca przewalutowaniu na 2 lipca 2008 r. wynosi 109.442,04 zł. (§ 2 pkt 3 aneksu) Przewalutowanie miało odbyć się po kursie kupna waluty CHF według tabeli kursowej (...) Banku S.A. w W. z dnia i godziny przewalutowania kredytu w dniu wskazanym przez kredytobiorcę w pisemnej dyspozycji przewalutowania. (§ 2 pkt 4 aneksu) Kredytobiorca otrzymał nowy harmonogram spłaty przewalutowanego kredytu w CHF. (§ 2 pkt 5 aneksu) (aneks do umowy k. 271-272) Bank nie poinformował powoda o tym, że kurs waluty może wzrosnąć. Nie były prowadzone żadne negocjacje. Pracownik banku nie wytłumaczył powodowi pojęć waloryzacji, indeksacji, denominacji. Został poinformowany, że otrzyma kwotę wyrażoną w polskich złotych i również raty będzie uiszczał w tej walucie. W chwili uruchomienia kredytu na koncie powoda pojawiły się złotówki, nie miał on świadomości, że wypłata nastąpi po kursie kupna, a spłata po kursie sprzedaży CHF. Bank nie poinformował powoda o tym, że całe ryzyko przechodzi na niego. Nie poinformował na jakiej zasadzie będzie ustalał kurs kupna i sprzedaży. Powód przeczytał umowę przed jej podpisaniem, która w pewnych miejscach była dla niego nie jasna. Nie miał jednak możliwości jej skonsultowania. Termin „ryzyko kursowe” było powodowi znane. Pracownik banku poinformował go jednak, że w tym przypadku takie ryzyko nie występuje, gdyż waluta jest pewna i nie ulega istotnym wahaniom. Powód podał również, że posiada wyższe wykształcenie ekonomiczne. Od 2003 r. pracuje jako broker, prowadzi własną działalność gospodarczą. (zeznania powoda e-protokół - k. 514) Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o wyżej wskazane dokumenty, których prawdziwość i autentyczność nie była kwestionowana przez strony w toku postępowania. Nie budzą one także wątpliwości Sądu. Sąd za wiarygodne uznał także zeznania powoda, były one spójne i logiczne. Pozostałe dokumenty przedkładane przez strony, w tym wypowiedzi różnych osób czy podmiotów na tematy tzw. spraw frankowych, a także orzeczenia wydane przez sądy w innych sprawach, które nie zostały przywołane powyżej, nie miały znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd nie oparł się na treści zeznań M. D., gdyż świadek nie podał informacji mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Świadek nie uczestniczył w czynnościach dotyczących przedmiotowej umowy kredytu i nie miał wiedzy jak w tym konkretnym przypadku bank wywiązał się z obowiązków informacyjnych. Sąd oddalił również wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, albowiem także te dowód nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a dopuszczenie tego dowodu spowodowałoby jedynie nieuzasadnione przedłużenie postępowania. Strona powodowa dochodziła wyłącznie żądania ustalenia, a zatem kwestie dotyczące wyliczenia kosztów kredytu czy też jego spłaty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 227 k.p.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo podlega oddaleniu w całości. Rozpoznawana sprawa miała charakter powództwa o ustalenie. Stosownie do treści art. 189 k.p.c. powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Uwzględnienie powództwa na podstawie wskazanego przepisu wymaga spełnienia dwóch podstawowych przesłanek, tj. istnienia interesu prawnego w żądaniu udzielenia ochrony prawnej przez wydanie wyroku ustalającego oraz istnienia bądź nieistnienia danego stosunku prawnego bądź prawa (w zależności od rodzaju żądania udzielenia ochrony prawnej). Interes prawny, jako przesłanka powództwa o ustalenie, która w sposób niezależny od innych wymaganych przez prawo materialne lub procesowe okoliczności, warunkuje określony skutek tego powództwa, należy do grupy przesłanek merytorycznych. Interes prawny decyduje o dopuszczalności badania i ustalania prawdziwości twierdzeń powoda, że wymieniony w powództwie stosunek prawny lub prawo istnieje. Interes ten występuje zazwyczaj wówczas, gdy istnieje niepewność prawa lub stosunku prawnego, którego ustalenia domaga się powód. Przyjmuje się również, że interes prawny powoda musi istnieć obiektywnie, a ciężar jego wykazania spoczywa na stronie powodowej (art. 6 k.c.). Przedmiotem powództwa o ustalenie jest zatem prawo lub stosunek prawny, przy czym można żądać ustalenia zarówno majątkowych, jak i niemajątkowych praw lub stosunków prawnych. Powództwo o ustalenie przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa zakłada, że pomiędzy stronami konkretnego stosunku prawnego lub prawa istnieje spór co do jego cywilnoprawnego charakteru, bądź zakresu lub wielkości (wysokości) spornego prawa ( tak też Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 28 września 2005 roku, I PZP 2/05, OSNP 2006, nr 5-6, poz. 71). Drugą przesłanką powództwa o ustalenie jest wykazanie prawdziwości twierdzeń powoda o tym, że dany stosunek prawny lub prawo rzeczywiście istnieje. W doktrynie podkreśla się, że pierwsza z wymienionych przesłanek merytorycznych jest przesłanką skuteczności. Interes prawny w sprawie o ustalenie istnienia stosunku pranego lub prawa nie decyduje bowiem wprost o zasadności powództwa, a jedynie warunkuje możliwość badania i ustalania prawdziwości twierdzeń powoda, że dany stosunek prawny lub prawo istnieje ( wyrok SN z 18 czerwca 2009 r., II CSK 33/09, OSNC 2010, Nr B, poz. 47). Druga zaś z przesłanek określana jest jako przesłanka zasadności powództwa. Zwraca się też uwagę na cechy charakterystyczne wyroków ustalających prawa lub stosunki prawne - to jest deklaratywność, nieegzekucyjność, prewencyjność i prejudycjalność. Co do zasady, samo istnienie obiektywnej potrzeby ochrony prawnej nie przesądza o dopuszczalności powództwa o ustalenie. Istnienie interesu prawnego jest bowiem kwestionowane przez doktrynę i orzecznictwo w przypadku, gdy istnieje inna forma ochrony praw powoda, np. w procesie o świadczenie, ukształtowanie stosunku prawnego lub prawa, a nawet w drodze orzeczenia o charakterze deklaratywnym. Interes prawny nie istnieje zatem również wtedy, gdy ustalenie stosunku prawnego lub prawa może nastąpić w inny sposób ( tak też Sąd Najwyższy w wyroku z 6 czerwca 1997 roku, II CKN 201/97 Monitor Prawniczy 1998/2/3, oraz w wyroku z dnia 15 marca 2002 roku, II CKN 919/99, (...) poz. 40; również Maria Jędrzejewska [w:] „Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz” pod redakcją Tadeusza Erecińskiego, tom 1, Warszawa 2006, str. 449). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności Sąd dokona oceny roszczenia zgłoszonego w punkcie 1 pozwu tj. żądania ustalenia że zapisy § 1 ust. 3, § 1 ust. 3a, § 3 ust. 3, § 10 ust. 1 w zw. z § 1 ust 8, § 11 ust. 4 umowy nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF z dnia 25 października 2007 roku, stanowią niedozwolone klauzule umowne w rozumieniu art. 385 ( 1-3) kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu powód nie posiadał interesu prawnego w domaganiu się ustalenie abuzywności wskazanych zapisów umownych. Interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c. jest kategorią obiektywną i występuje on wtedy, gdy sam skutek, jaki wywoła uprawomocnienie się wyroku ustalającego, zapewni powodowi ochronę jego prawnie chronionych interesów, czyli definitywnie zakończy spór istniejący lub prewencyjnie zapobiegnie powstaniu takiego sporu w przyszłości, a jednocześnie interes ten nie podlega ochronie w drodze innego środka (wyroki SN: z dnia 4 października 2001 r., I CKN 425/00 ; z dnia 8 maja 2000 r., V CKN 29/00 ; z dnia 9 lutego 2012 r., III CSK 181/11 ; z dnia 14 marca 2012 r., II CSK 252/11 , OSNC 2012, Nr 10, poz. 120; z dnia 19 września 2013 r., I CSK 727/12 ; wyrok SA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2007 r., III AUa 1518/05 ; postanowienie SA w Poznaniu z dnia 28 września 2012 r., I ACz 1611/12 ). Powód domaga się ustalenia, że wskazane przez niego zapisy umowy są postanowieniami niedozwolonymi. Trzeba jednakże zauważyć, że nawet podzielenie argumentacji strony powodowej, nie zakończyłoby definitywnie sporu pomiędzy stronami, bowiem abuzywność postanowień umowy w rozumieniu art.
rodzi jedynie ten skutek, że postanowienia mające charakter klauzul niedozwolonych nie wiążą konsumenta. Skutkiem zastosowania w umowie lub wzorcu klauzuli niedozwolonej jest brak mocy wiążącej tego postanowienia, przy zachowaniu skuteczności innych części umowy lub wzorca. W przepisach art.
ustawodawca określił bowiem sankcję w postaci częściowej bezskuteczności czynności prawnej, przy czym jej treść jest odmienna od regulacji ogólnej ujętej w przepisie art. 58 § 3 k.c. Przepis art.
stanowi, że jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Oznacza to, że niedozwolone postanowienia umowne są nieskuteczne, przy czym ich brak mocy wiążącej z reguły nie ma wpływu na skuteczność umowy (lub wzorca). W sytuacji zatem, gdy kredyt został powodowi wypłacony i częściowo został spłacony to skoro powód opiera twierdzenia na niedozwolonym charakterze zapisów umowy, to świadczenie wyliczone na podstawie zapisu nie wiążącego strony ma charakter świadczenia nienależnego i po stronie powoda powstała nadpłata. W takiej sytuacji powodowi przysługuje roszczenie o zapłatę (zwrot nienależnie spełnionego świadczenia), co wyklucza istnienie interesu prawnego w domaganiu się ustalenia. Jak przekonywująco wskazywał Sąd Apelacyjny w Poznaniu w motywach wyroku z dnia 5 grudnia 2018 roku (I ACa 232/18) ocena istnienia interesu musi uwzględniać to, czy wynik postępowania doprowadzi do usunięcia niejasności i wątpliwości co do danego stosunku prawnego i czy definitywnie zakończy spór na wszystkich płaszczyznach tego stosunku lub mu zapobiegnie, a więc czy sytuacja powoda zostanie jednoznacznie określona i czy wyrok uwzględniający powództwo będzie wystarczający do reaktywowania stanu prawnego. W ocenie Sądu Okręgowego wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem wskazanym w punkcie 1 pozwu nie zakończyłoby definitywnie sporu pomiędzy stronami z uwagi na spełnianie przez kilka lat świadczeń wyliczonych w oparciu o zapisy umowy, które w ocenie powoda mają charakter abuzywny. Również w zakresie zapisu umowy § 3 ust. 3 dotyczącego ubezpieczenia niskiego wkładu własnego wskazać należy, że powód może wystąpić o zasądzenie świadczeń uiszczonych na podstawie tejże klauzuli skoro powołuje się na jej abuzywny charakter. Analizując kwestię interesu prawnego należy również wskazać, że dwie z powołanych w pozwie klauzul (zapisane w § 3 ust. 3 i § 11 ust. 4) zostały wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych. Kontrola treści postanowień zawartych we wzorcach umów może mieć charakter incydentalny lub abstrakcyjny. Kontrola incydentalna polega na badaniu treści postanowień konkretnej umowy, w sytuacji, gdy przy jej zawieraniu posłużono się wzorcem umowy, kontrola ta pośrednio obejmuje także postanowienia tego wzorca umowy. Jest to kontrola dokonywana w każdym postępowaniu sądowym, w którym strona powołuje się na fakt inkorporowania do treści umowy niedozwolonych postanowień umownych w rozumieniu art.
k.c., bądź sama wytaczając powództwo, bądź w formie zarzutu podniesionego w sprawie, w której jest pozwanym. Natomiast kontrola abstrakcyjna do dnia 17 kwietnia 2016 r. była dokonywana przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w postępowaniu odrębnym w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone w trybie art. 479 36 - 479 45 k.p.c.. W chwili obecnej na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów dokonuje kontroli abstrakcyjnej wzorca na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W niniejszej sprawie oceny skutków kontroli abstrakcyjności wzorca należało dokonać na gruncie przepisów obowiązujących do dnia 17 kwietnia 2016 r., albowiem badana w przedmiotowej sprawie klauzula umowna została już poddana postępowaniu o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone w trybie uchylonych ustawą zmieniającą przepisów art. 479 36 – 479 45 k.p.c., przed dniem 17 kwietnia 2016 r. i przed tym dniem została wpisana do rejestru klauzul niedozwolonych. Stosownie do art. 9 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw w odniesieniu do postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umów uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 k.p.c., stosuje się przepisy k.p.c. w brzmieniu sprzed 17 kwietnia 2016 r., nie dłużej jednak niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Kontynuując rozważania na gruncie stanu prawnego obowiązującego do dnia 17 kwietnia 2016 r. należy wskazać, iż kontrola abstrakcyjna wzorca polegała na badaniu treści postanowień wzorca umowy w oderwaniu od konkretnego stosunku umownego i była dokonywana niezależnie od tego, czy między stronami doszło do zawarcia umowy z wykorzystaniem tego wzorca umowy. Konsekwencją uznania postanowienia wzorca umownego za niedozwolone w przedmiotowym trybie było jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, albowiem SOKiK uznając powództwo poza wskazaniem treści postanowienia uznanego za niedozwolone, zakazywało jego wykorzystywania (art. 479 42 § 1 k.p.c.). Postępowanie w sprawie abstrakcyjnej kontroli klauzul używanych we wzorcach umownych miała na celu wyeliminowanie pewnych postanowień wzorców, a nie postanowień umów. Nie powoduje zatem, że stosowanie określonych sformułowań lub unormowań jest w ogóle wyłączone w obrocie cywilnoprawnym. Niedozwolone jest jedynie posługiwanie się nimi we wzorcach umów, zaś legalność ich stosowania w konkretnej umowie może być badana w trybie kontroli incydentalnej z uwzględnieniem postanowień całej umowy, rozkładu praw i obowiązków stron, ryzyka, jakie ponoszą (wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2007 roku, III SK 19/07, Legalis nr 309584). Należy wskazać, iż celem kontroli abstrakcyjnej jest ochrona interesu publicznego w postaci zbiorowego interesu konsumentów, przy czym pośrednio może dojść do realizacji indywidualnego interesu konsumenta, który wystąpił z powództwem. Dlatego też ustawodawca wprowadził regulację, którą rozszerzył podmiotowe granice prawomocności materialnej wyroków SOKiK, i tak od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, prawomocny wyrok SOKiK ma skutek wobec osób trzecich (art. 479
ustawodawca określił sankcję w postaci częściowej bezskuteczności czynności prawnej, przy czym jej treść jest odmienna od regulacji ogólnej ujętej w przepisie art. 58 § 3 k.c. Sankcją nieuzgodnionych indywidualnie z konsumentem postanowień umownych nie jest zatem ich nieważność, a niezwiązanie konsumenta tymi postanowieniami (tak też Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 26 lutego 2019 roku, I ACa 340/17). Z tych względów również żądanie ewentualne podlegało oddaleniu z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia nieważności powołanych zapisów. Kierując się powyższymi względami, Sąd oddalił powództwo w całości. O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., zasądzając od powoda na rzecz pozwanego tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 5417 zł, na którą złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego, będącego radcą prawnym, obliczone w oparciu o § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804), oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. ZARZĄDZENIE (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.