1 pkt 1), a częściowa pomoc w pełnieniu ról społecznych – wystąpienie co najmniej jednej okoliczności,
1pkt 3 (§ 30 ust. 1 pkt 2). W rozpoznawanej sprawie niespornym było, że B. T. cierpi na schorzenia kręgosłupa i bóle prawego stawu kolanowego, schorzenia wewnętrzne oraz następstwa urazu głowy z 2014 r., a także leczy się psychiatrycznie w związku z zespołem stresu pourazowego po wypadku. narządu ruchu polegające na ograniczeniu funkcji lewej kończyny górnej. Spornym natomiast pozostawał stopień niepełnosprawności, jaki powodują przedmiotowe chorzenia u odwołującej. B. T. kwestionowała zaliczenie jej przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) w S. do lekkiego stopnia niepełnosprawności wskazując, że jej stan zdrowia powoduje umiarkowany stopień niepełnosprawności. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do podzielenia stanowiska odwołującej, a co za tym idzie do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie stała się dokumentacja zawarta w aktach rentowych odwołującej, w tym zgromadzona tamże dokumentacja medyczna, której prawdziwości i rzetelności sporządzenia żadna ze stron nie kwestionowała. Dla oceny prawidłowości kwalifikacji odwołującej w zakresie stopnia jej niepełnosprawności od Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów z zakresu ortopedii, neurologii, psychiatrii i chorób wewnętrznych - stosownie do rodzaju schorzeń występujących u B. T.. W trzech opiniach sądowo-lekarskich wszyscy biegli stwierdzili, że odwołująca jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim i niepełnosprawność ta ma charakter trwały. Na podstawie analizy dokumentacji medycznej i badania odwołującej rozpoznali u niej opisane powyżej (w stanie faktycznym) schorzenia. Uzasadniając wnioski opinii biegli wskazali na nieznaczne ograniczenia funkcji organizmu, bez upośledzenia funkcji narządu ruchu, z wyrównanym stanem po urazie z 2014 r. oraz stabilnym obecnie stanem psychicznym. Zdaniem biegłych jej zdolność do pełnienia ról społecznych nie jest ograniczona i odwołująca nie wymaga okresowej ani długotrwałej opieki ze strony innych osób. Jest osoba zdolną do samodzielnej egzystencji. Biegli przyznali, że schorzenia odwołującej mają charakter utrwalony i nie rokują istotnej poprawy w przyszłości, co skutkuje trwałą niepełnosprawnością. Odwołująca złożyła zarzuty jedynie do opinii biegłych ortopedy i neurologa, wskazując w nich, że przez kilkanaście lat orzekano u niej umiarkowany stopień, a teraz po trepanacji czaszki zalicza się ją do niższego stopnia, co utrudnia jej znalezienie pracy. Odnosząc się do zarzutów odwołującej należy podkreślić, że o zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie decyduje historia dotychczasowego orzekania, lecz aktualny stan zdrowia (a nie sytuacja na rynku pracy). Istotna jest konieczność udzielania pomocy, w tym pomocy w pełnieniu ról społecznych, która oznacza – w myśl rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności – zależność od otoczenia wymagającą wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych (§ 29 ust. 1 pkt 3), natomiast konieczność udzielania czasowej pomocy w pełnieniu ról społecznych – konieczność udzielania pomocy,
1 pkt 1), a częściowa pomoc w pełnieniu ról społecznych – wystąpienie co najmniej jednej okoliczności,
1pkt 3 (§ 30 ust. 1 pkt 2). Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia przy ocenie powyższych okoliczności pod kątem ich wpływu na stopień niepełnosprawności bierze się pod uwagę wiek, płeć, wykształcenie, zawód i posiadane kwalifikacje osoby zainteresowanej, nadto możliwość poprawy funkcjonowania tej osoby pełnieniu ról społecznych poprzez leczenie, rehabilitację i zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, środki techniczne, usługi opiekuńcze lub inne działania. W przypadku odwołującej na podkreślenie zasługuje fakt, że jest ona osobą z określonym zawodem, jedynie częściowo niezdolną do pracy. Wypełnianie przez nią roli pracownika nie wymaga wsparcia innych osób, albowiem z istoty swej nie jest związane z koniecznością posiadania pełnej sprawności fizycznej. Z badań przeprowadzonych przez biegłych sądowych wynika, że ograniczenie możliwości pracy nie jest duże. Pozwala to na stwierdzenie, że odwołująca zachowała zdolność do samoobsługi, robienia samodzielnie zakupów oraz indywidualnego prowadzenia gospodarstwa domowego. O ile odwołująca faktycznie posiada pewne ograniczenia w pełnieniu ról społecznych, o tyle też dadzą się one skompensować odpowiednimi środkami pomocniczymi. Jednocześnie owa kompensacja nie jest uzależniona ściśle od pomocy innych osób a może zachodzić potrzeba wsparcia w wykonaniu konkretnych czynności nie należących do podstawowej samoobsługi, poruszania się, w tym poza miejscem zamieszkania i komunikowania z otoczeniem. Poza tym biegli dokonali szerokiego rozpoznania chorób i uzasadnili swoje stanowisko w logiczny sposób w relatywnie obszernych opiniach (biegła z zakresu psychiatrii po uzupełnieniu opinii). W tej sytuacji faktycznej, w ocenie Sądu, wszystkie trzy opinie biegłych, wydane po badaniu przedmiotowym odwołującej oraz analizie dostępnej dokumentacji medycznej dotyczącej stanu jej zdrowia, są jasne, pełne i spójne, a ich wnioski w sposób logiczny i przekonujący umotywowane, korespondują z postawionymi przez biegłych rozpoznaniami. Opis stanu zdrowia odwołującej pozostaje zgodny ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją medyczną. Powyższe, przy uwzględnieniu nadto, iż biegli to wysokiej klasy fachowcy o wieloletnim doświadczeniu klinicznym i specjalności odpowiedniej do schorzeń odwołującej pozwoliło Sądowi uznać ich opinie za rzetelne i wiarygodne, a w konsekwencji podzielić zawarte w tej opinii wnioski nie znajdując żadnych podstaw do ich zakwestionowania. Konsekwencją było uznanie opinii za miarodajne dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Mając na uwadze wszystko powyższe Sąd uznał orzeczenie organu rentowego za prawidłowe i, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie jako nieuzasadnione. ZARZĄDZENIE 1) (...) 2) (...) 3) (...) 18.06.2019 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.