Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2019 r. w sprawie II K 883/18: I. uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. 1 części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i na podstawie art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia wolności; II na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego za czyn opisany w pkt 1 części wstępnej wyroku środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym dożywotnio; III. na podstawie art. 47 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego R. G. w kwocie 10.000 zł; IV. uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. 2 części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo z art.
i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego za czyn opisany w pkt 2 części wstępnej wyroku środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat VI. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego za czyn opisany w pkt 2 części wstępnej wyroku środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz (...)w kwocie 5.000 złotych; VII. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności za czyny opisane w pkt. I i II części dyspozytywnej wyroku i wymierzył mu karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 13 sierpnia 2018 r. godz. 2:40; IX. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 90 § 2 k.k. połączył środki karne orzeczone w pkt II i IV części dyspozytywnej wyroku i orzekł wobec oskarżonego łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym dożywotnio; X. na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego łącznego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 13 sierpnia 2018 r.; XI. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej J. N. kwotę 1.776 zł. tytułem poniesionych wydatków; XII. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. G. kwotę 1.776 zł. tytułem poniesionych wydatków; XIII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości. Apelacje od powyższego wyroku złożyli obrońca oskarżonego A. L. i pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych J. N. i A. G.. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji zarzucił: 1.rażącą obrazę prawa materialnego tj. art. 11 § 1 k.k. polegającą na błędnym przyjęciu iż dopuścił się dwóch odrębnych czynów spenalizowanych w art.
i art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. podczas gdy bliskość stanu abstrakcyjnego zagrożenia spowodowanego prowadzeniem pojazdu przez jego osobę w stanie nietrzeźwości trwała krótko co wskazywało na to że popełniony przez niego czyn winien być zakwalifikowany z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. w zb. z art.
w zw. z art. 11 § 2 k.k. W przypadku nie podzielenia zasadności zarzutu sformułowanego w pkt 1 niniejszej apelacji zarzucił ponadto: 2.mający wpływ na treść rozstrzygnięcia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym przyjęciu iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie pełnej absorpcji przy orzekaniu kary łącznej pozbawienia wolności a tym samym na wymierzenie jej w rozmiarze najwyższej z kar podlegających łączeniu podczas gdy w rzeczywistości nie sposób zgodzić się z takim założeniem zwłaszcza z uwagi na fakt iż pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami zachodzi ścisły związek przedmiotowo - podmiotowy oraz jedność czasową czynów, a ponadto oskarżony jest osobą młodą i uprzednio niekaraną; 3.rażącą niewspółmierność wymierzonej za czyn przypisany w pkt 1 wyroku kary spowodowaną nie nadaniem przez Sąd przy wymiarze orzeczonej kary należytej wagi w zakresie właściwości i warunków osobistych sprawcy, sposobu życia przed popełnieniem czynu, a także jego pełnego przyznania się do popełnienia zarzucanych mu czynów przy jednoczesnym wskazaniu wszelkich okoliczności jego popełnienia a także szczerej skruchy i przeproszenia pokrzywdzonego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie iż popełniony przez oskarżonego czyn winien być zakwalifikowany z art. art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. w zb. z art.
w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzenie za ten czyn na podstawie art. 11 § 3 k.k. kary nie wyższej niż 4 lata pozbawienia wolności ewentualnie orzeczenie wobec oskarżonego za czyn opisany w pkt 1 wyroku kary 4 lat pozbawienia wolności, za czyn opisany w pkt 2 wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności, łącząc wymierzone kary, wymierzenie kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności. Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych w swojej apelacji zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary poprzez orzeczenie kary łącznej w wymiarze 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności co stanowi orzeczenie kary niewspółmiernie łagodnej mieszczącej się zaledwie w połowie ustawowego zagrożenia za zarzucane oskarżonemu czyny biorąc pod uwagę szereg okoliczności niekorzystnych dla sprawcy, przede wszystkim jak umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez poruszanie się pojazdem w stanie nietrzeźwości oraz zjechanie bez wyraźnej przyczyny na przeciwległy pas ruchu, spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym oraz skutkującego ciężkimi uszkodzeniami ciała w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k. u drugiego pokrzywdzonego R. G. w stanie nietrzeźwości, wyłączna wina oskarżonego w spowodowaniu wypadku, przy braku okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego. Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez orzeczenie kary bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze 12 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Żadna z apelacji nie zasługiwała na uwzględnienie. Dalej idąca jest apelacja obrońcy oskarżonego, zawierająca zarzut obrazy prawa materialnego i do tego zarzutu Sąd Okręgowy odniesie się w pierwszej kolejności. Zarzut ten podniesiony w pkt 1 apelacji a dotyczący obrazy art. 11 § 1 k.k. nie jest słuszny. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i w doktrynie utrwalony pozostaje pogląd że zachowanie sprawcy kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka odurzającego który w następstwie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu powoduje wypadek komunikacyjny stanowi dwa odrębne czyny zabronione, jeden określony w art.
drugi zaś w art. 177 § 1 lub § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. Ewentualna redukcja ocen prawnokarnych sprawcy takiego zdarzenia powinna zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku (zob. m.in. postanowienie SN z 28.03.2002 r., I KZP 4/02 OSNKW 2002/5-6, poz. 37, M. Mozgawa, Kodeks karny, Komentarz aktualizowany LEX/el.2019 teza 16). W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji ustalił, że oskarżony A. L.
i z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. Pozostałe zarzuty zawarte w apelacji obrońcy dotyczyły rażącej niewspółmierności kary jednostkowej i kary łącznej pozbawienia wolności (w tym także zarzut z pkt 2 apelacji sformułowany jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych), zarzut rażącej niewspółmierności kary podniesiony został także w apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych. Zarzuty te omówione zostaną łącznie. Wymierzona oskarżonemu A. L. kara 6 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i kara łączna 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona na zasadzie asperacji nie są rażąco niewspółmiernie łagodne ani rażąco niewspółmiernie surowe. Odnosząc się do orzeczonej kary jednostkowej wskazać należy, że z jednej strony oskarżonego w sposób istotny obciążają okoliczności w większości dostrzeżone i przeanalizowane przez Sąd I instancji: umyśle naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, stopień nietrzeźwości oskarżonego wynoszący 2,1 promila alkoholu we krwi który uznać należy wręcz za stan upojenia alkoholowego, pokrzywdzenie wypadkiem 2 osób w tym skutek śmiertelny odnośnie jednej z nich i ciężkie obrażenia ciała u drugiej, brak jakiegokolwiek przyczynienia się pokrzywdzonych do wypadku. Okoliczności te eksponował w swojej apelacji pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych. Z drugiej jednak strony należało wziąć pod uwagę okoliczności łagodzące dla oskarżonego na które wskazywał jego obrońca: oskarżony był dotychczas niekarany na terenie Polski, przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, opisał okoliczności ich popełnienia, wyraził skruchę i żal. W tych warunkach kara 6 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. nie razi niewspółmiernością, przeciwnie, jawi się jako kara wyważona i sprawiedliwa. Pozytywne okoliczności podmiotowe dotyczące osoby oskarżonego nie równoważą okoliczności dla niego obciążających dotyczących okoliczności zdarzenia, przynajmniej w takim stopniu aby możliwe było obniżenie kary orzeczonej przez Sąd I instancji. Z drugiej strony skarżący pełnomocnik nie dostarczył przekonywujących argumentów przemawiających za zaostrzeniem wymierzonej kary. Jedynie na marginesie wskazać należy na wadliwość sformułowanego zarzutu w apelacji pełnomocnika stojącego w sprzeczności z wnioskiem apelacji, z treści zarzutu wynika bowiem, że dotyczy on jedynie rażącej niewspółmierności kary łącznej 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (gdy w realiach niniejszej sprawy górna granica możliwej do orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności wynosiła 7 lat), podczas gdy we wniosku skarżący domagał się zmiany wyroku poprzez orzeczenie kary bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze 12 lat. Tym bardziej więc zarzut i wniosek apelacji pełnomocnika nie mogły być uwzględnione. Orzeczona kara łączna 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie jest rażąco surowa, nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego obrońcy że powinna ona zostać orzeczona na zasadzie całkowitej absorpcji. Istotnie pomiędzy popełnionymi przez oskarżonego przestępstwami zachodzi bliski związek przedmiotowy i czasowy, niemniej stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego polegającego na kierowaniu samochodem w stanie nietrzeźwości wynikający ze stopnia nietrzeźwości i odcinka przejechanej drogi wymagał wyeksponowania przy wymiarze kary łącznej. Zawarte w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcia w zakresie środków karnych także nie rażą niewspółmiernością. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona oskarżonemu A. L. kara 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności spełni swoje zadanie w zakresie prewencji szczególnej, będzie także odpowiednia ze względu na jej społeczne oddziaływanie. Oskarżony musi zdać sobie sprawę z nieakceptowalności zachowania polegającego na kierowaniu pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości nie mówiąc już o stanie upojenia alkoholowego i uświadomić sobie jakie skutki takie zachowanie może wywołać. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. L.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.