k.p.c., dodanego z dniem 21 sierpnia 2019 r. przez art. 1 ppkt 223 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019.1469), wynika jednak, że Sąd był zobowiązany do zbadania z urzędu przesłanek określonych w wymienionym przepisie, skoro wydawany ponownie tytuł wykonawczy stanowi tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności (art. 776 k.p.c.), a także z uwagi na umiejscowienie przepisów dotyczących ponownego wydania tytułu wykonawczego w kodeksie postępowania cywilnego. W myśl art. 9 ust. 2 powołanej ustawy zmieniającej z 4 lipca 2019 r., powyższy przepis ma zaś zastosowanie również do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. W ocenie Sądu, w świetle okoliczności sprawy brak było podstaw do przyjęcia, że wniosek jest sprzeczny z prawem albo zmierza do obejścia prawa (art.
Z treści tytułu wykonawczego oraz ustalonych okoliczności wynika natomiast, że roszczenie objęte tytułem wykonawczym uległo w pewnym zakresie przedawnieniu – co do części odsetek. Wyjaśnić należy, że w wypadku upływu terminu przedawnienia jako wskazanej w art.
przeszkody do nadania klauzuli wykonalności orzeczeniu sądowemu chodzi jedynie o sześcioletni lub trzyletni termin przedawnienia roszczenia stwierdzonego tytułem, o którym mowa w art. 125 § 1 k.c., skoro upływ terminu ma wynikać z treści tytułu. Przepis art.
stanowi przy tym lex specialis w stosunku do art. 117 k.c. w takim zakresie, że upływ terminu przedawnienia uwzględniany jest z urzędu w każdej sprawie, a nie tylko w sprawach o roszczenia przeciwko konsumentom. Według art. 125 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 lipca 2018 r., termin przedawnienia roszczenia stwierdzonego orzeczeniem (za wyjątkiem roszczeń o świadczenie okresowe należne w przyszłości ulegającymi przedawnieniu trzyletniemu) wynosił dziesięć lat. Termin ten ma zastosowanie w wypadku tytułów egzekucyjnych wydanych przed dniem 8 lipca 2018 r. stwierdzających roszczenie przysługujące konsumentowi, albo jeżeli termin przedawnienia liczony na dotychczasowych zasadach upłynąłby wcześniej niż w wypadku zastosowania nowych przepisów (art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 7 czerwca 2018 r., poz. 1104)). Przy zastosowaniu art. 125 k.c. w nowym brzmieniu, jasne jest, że nie upłynął jeszcze sześcioletni bądź trzyletni termin przedawnienia liczony od dnia 8 lipca 2018 r. W rozpatrywanym wypadku zastosowanie znajdą zatem przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 lipca 2018 r., skoro - biorąc pod uwagę wydanie tytułu wykonawczego w 2005 r. – termin przedawnienia upłynąłby wcześniej. Bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do egzekwowania roszczeń danego rodzaju, przedsięwziętą bezpośrednio w celu zaspokojenia roszczenia (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.), a po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo od momentu zakończenia postępowania (art. 124 § 2 k.c.). Złożony przez wierzyciela wniosek o wszczęcie egzekucji przerwał zatem bieg terminu przedawnienia w stosunku do stwierdzonej tytułem wykonawczym należności głównej, kosztów procesu oraz odsetek do dnia wydania tytułu. Niewątpliwe jest bowiem, że wniosek został wniesiony przed upływem trzech (a tym bardziej dziesięciu lat) od uprawomocnienia się nakazów zapłaty, do którego doszło wskutek wydania wyroku z dnia 27 kwietnia 2005 r. Sygnatura akt komorniczych (…/05) wskazuje bowiem na wszczęcie egzekucji w 2005 roku. Umorzenie prowadzonego w oparciu o prawomocne nakazy zapłaty postępowania egzekucyjnego z urzędu na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. (z racji bezskuteczności egzekucji) spowodowało, że bieg przedawnienia rozpoczął się na nowo po prawomocności postanowienia komornika z dnia 27 sierpnia 2009 r. Na przedłożonym do akt sprawy odpisie postanowienia brak wzmianki o prawomocności, daty takiej nie wskazał również wnioskodawca. Na zasadzie domniemania faktycznego można jednak przyjąć, że nastąpiło to we wrześniu lub w październiku 2009 r. W świetle doświadczenia życiowego uzasadniony jest bowiem wniosek, że czas potrzebny na doręczenie postanowienia stronom postępowania egzekucyjnego i upływ tygodniowego terminu na ewentualne zaskarżenie postanowienia w drodze skargi na czynność komornika nie przekracza kilku (pięciu – sześciu) tygodni. Złożenie wniosku w niniejszej sprawie o wydanie utraconego tytułu wykonawczego (w dniu 29 kwietnia 2019 r.) przerwało ponownie przerwało bieg terminu przedawnienia w stosunku do wierzytelności głównej przed upływem dziesięcioletniego terminu przedawnienia. Sąd przyjął natomiast, że przed złożeniem wniosku w niniejszej sprawie upłynął natomiast trzyletni termin przedawnienia z art. 125 § 1 k.c. w stosunku do odsetek liczonych od dnia uprawomocnienia się wyroku z 27 kwietnia 2005 r., tj. 19 maja 2005 r. (z uwagi na upływ w dniu 18 maja 2005 r. terminu na złożenie apelacji), aż do dnia 28 kwietnia 2016 r. (trzy lata przed złożeniem wniosku w niniejszej sprawie). Wierzyciel nie wskazał faktów, a tym bardziej nie przedłożył dokumentów, z których wynikałoby bowiem, że bieg przedawnienia co do odsetek zasądzonych tytułem wykonawczym został ponownie przerwany. Roszczenie w tym zakresie uznać zatem należało za przedawnione, stosownie do treści art.
k.p.c. Wyjaśnić również należy, że tytułem egzekucyjnym w niniejszej sprawie były wyłącznie nakazy zapłaty, a nie był nim wyrok w całości utrzymujący nakazy zapłaty w mocy, albowiem wyrok ten w żadnym zakresie nie zmieniał nakazów zapłaty, ani nie zawierał dodatkowych orzeczeń podlegających wykonaniu. W takim wypadku klauzulę wykonalności umieszcza się więc wyłącznie na wypisie nakazu zapłaty (§ 194 ust. 1 i 2 regulaminu urzędowania sądów powszechnych). Dlatego też, wniosek o wydanie tytułu wykonawczego obejmującego wyrok z dnia 27 kwietnia 2015 r. podlegał oddaleniu. Mając na względzie powyższe, na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w punktach I i II sentencji postanowienia. ZARZĄDZENIE 1. odnotować; 2. odpis postanowienia z 26.09.2019 r. z uzasadnieniem doręczyć dłużnikowi; 3. kal. 7 dni.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.