1 k.p.c.. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Powódka wytoczyła powództwo w dniu 30 sierpnia 2014 r. (k. 8). Jako pozwanego powódka oznaczyła R. R.
k.p.c.” W dniu 18 października 2018 r. odbyła się rozprawa. Na rozprawie stawiła się powódka osobiście. Pozwany nie stawił się, przewodnicząca oznajmiła, że „wezwanie pozostawiono w aktach w trybie art. 1135
k.p.c. Żadna z wyżej wymienionych podstaw prawnych pozostawienia pisma sądowego w aktach sprawy nie jest prawidłowa i nie spowodowała skutku procesowego z nich wynikającego. Przepis art. 1135 § 1 i 2 k.p.c. stanowił, że strona zamieszkała za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce, obowiązana jest wskazać w Polsce pełnomocnika do doręczeń. W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń, przeznaczone dla tej strony pisma sądowe pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony pełnomocnikiem. Wskazany przepis został zmieniony na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r., nr 234, poz. 1571) i został ulokowany w art.
k.p.c., a zgodnie z art. 9 tejże ustawy – obowiązuje od dnia 12 grudnia 2008 r. Ten ostatni przepis kodeksowy stanowi, że strona mająca miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedzibę za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązana jest wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń (§ 1). W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń, przeznaczone dla tej strony pisma sądowe pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony pełnomocnikiem (§ 2). Stosowanie do art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej jej przepisy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Przepis art. 1135 k.p.c. nie został włączony do działania ustawy nowej. Oznacza to, że w niniejszej sprawie po dniu 8 grudnia 2008 r. nadal znajdował zastosowanie art. 1135 k.p.c. w brzmieniu sprzed dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Jednakże art.
został zmieniony na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 880), którym nadano mu brzmienie: Strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać pełnomocnika do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej.” Przepis ten wszedł w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (art. 2 ustawy), co nastąpiło w dniu: 17 sierpnia 2013 r. W art. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 880) ustawodawca – regulując przepisy międzyczasowe – skorzystał z systemu czynności postępowania. System ten bierze pod uwagę moment, że postępowanie jako całość składa się z czynności postępowania będących jego elementem i przewiduje, że poczynając od najbliższej czynności postępowanie toczy się według nowych przepisów. Co oznacza, że art.
k.p.c., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 880), zgodnie z systemem czynności postępowania odnoszącym się do reguł przepisów międzyczasowych, znajduje zastosowanie także do postępowań cywilnych wszczętych przed dniem 17 sierpnia 2013 r. W związku z tą regulacją doszło do wyłączenia zastosowania art. 1135 § 1 k.p.c. do postępowań wszczętych przed tym dniem 8 grudnia 2008 r. a toczących się po tym dniu. Tym niemniej należy zauważyć, że w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2012 r., C – 325/11, w sprawie K. A., E. A. przeciwko S. O., C. O., stwierdzono, że artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, tj. z art. 1135 k.p.c. w brzmieniu sprzed 8 grudnia 2008 r., które przewiduje, że dokumenty sądowe przeznaczone dla strony, której miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu znajduje się w innym państwie członkowskim, są złożone do akt postępowania ze skutkiem doręczenia, gdy strona ta nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń zamieszkałego w owym pierwszym państwie członkowskim, gdzie toczy się postępowanie sądowe. Odpowiedź Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości na pytanie prawne dotyczące interpretacji prawa wspólnotowego, wiąże każdy sąd krajowy orzekający na podstawie analogicznego zagadnienia, które legło u podstaw wydania orzeczenia. Innymi słowy, sąd krajowy nie może dokonać odmiennej interpretacji przepisów prawa wspólnot europejskich, niż wykładania tych przepisów dokonana przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Ponieważ Europejski Trybunał Sprawiedliwości nie ograniczył czasie skutków prawnych niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnot europejskich na podstawie art. 234 TWE, należy uznać, że interpretacja ta ma zastosowanie w sprawach wszczętych po dniu 1 maja 2014 r., czyli po dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Dlatego art. 1135 § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed 8 grudnia 2008 r., ani art.
w brzmieniu sprzed 17 sierpnia 2013 r., nie mogą stanowić – w świetle at. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz. Urz. UE z 10 grudnia 2007 r. L 324/79), podstaw do pozostawienia przesyłki sądowej stronie zamieszkałej, mającej zwykłe miejsce pobytu lub siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że pozostawienie przesyłki sądowej dla R. R.
w brzmieniu obowiązującym po dniu 17 sierpnia 2013 r., ponieważ przepis ten nie znajduje zastosowania do stron, które mają miejsce zamieszkania, zwykłego pobytu lub siedziby państwie członkowskim Unii Europejskiej. W związku z tym R. R.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.