IV Kz 76/14

Sygn. akt IV Kz 76/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014 roku. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Regulska Protokolant: Aneta Malewska po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 17 marca 2014 roku. zażalenia wniesionego przez obwinionego P. K. na postanowienie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków z dnia 7 stycznia 2014r. o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art.437§1 kpk p o s t a n o w i ł : zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2014r. odmówiono wszczęcia postępowania przeciwko obwinionemu P. K. o czyn z art. 96§3 kw. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż brak jest podstaw do uznania, że obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 96§3 kw. Powyższe postanowienie zaskarżył oskarżyciel publiczny. W treści pisma zarzucono zaskarżonemu orzeczeniu: - obrazę prawa procesowego, w szczególności art. 5§1 pkt 2 kpw poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, mające bezpośredni wpływ na treść orzeczenia; - obrazę prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 96§3 kw. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Pogląd zaprezentowany w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia zasługuje na akceptację Sądu Odwoławczego. Analiza akt postępowania potwierdza w pełni wniosek Sądu Rejonowego o tym, że materiały zebrane w sprawie przekonują o niewyczerpaniu przez obwinionego znamion wykroczenia z art. 96§3 kw. Zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem wykroczenie to popełnia osoba, która wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. W doktrynie wskazuje się, że zachowanie sprawcze wykroczenia może polegać na działaniu (odmówienie wskazania), bądź zaniechaniu (nie udzielenie jakiejkolwiek odpowiedzi we wskazanym terminie). Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego niewskazanie przez właściciela lub posiadacza pojazdu, na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w okolicznościach, o których mowa w art.78 ust.4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, może stanowić wykroczenie określone w art.96§3 kw., jednak wymagane jest wówczas wykazanie, że osoba zobowiązana posiadała taką wiedzę, ale odmawiała przekazania jej uprawnionemu organowi (por. wyrok SN z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt V KK 137/11). P. K. przesłuchiwany w dniu 4 listopada 2013r. zaprzeczył jakoby on kierował samochodem w dniu 9 kwietnia 2013r., podając, że nie potrafi wskazać kto wówczas nim kierował. Wskazał, że samochodu tego prócz niego używają wszyscy czterej pracownicy przedsiębiorstwa (...), a brak jest ewidencji w tym zakresie. Mając na uwadze, że od dokonania kontroli prędkości do czasu przesłuchania P. K. upłynęło ponad pół roku oraz fakt zupełnej nieczytelności wykonanej przez fotoradar fotografii w zakresie twarzy osoby kierującej brak jest w zasadzie żadnej możliwości wnioskowania o tym, że P. K. posiadał wiedzę ale świadomie odmówił jej przekazania. Powyższa sytuacja uprawniała do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wobec P. K., które to orzeczenie Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy.