in fine oraz art.
poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że w każdym wypadku wiążące są postanowienia umowy określające główne świadczenia stron, w zakresie zaś w jakim sąd uznałby któryś z zapisów umowy zawartej pomiędzy stronami za niedozwolone, umowa nadal wiąże strony jedynie z wyłączeniem postanowienia abuzywnego; art.
w związku z art.
poprzez przyjęcie, że w umowie pożyczki wiążącej strony doszło do naruszenia wskazanych przepisów, w sytuacji pełnej akceptacji przez pozwanego warunków umowy, w tym kwoty pełnego wynagrodzenia umownego i opłaty przygotowawczej. Przy tak postawionych zarzutach wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez utrzymanie w mocy nakazu zapłaty z 16 listopada 2017 r. wydanego przez Sąd Rejonowy w W. pod sygn. akt I Nc 3326/17, co do 3481 zł (opłaty przygotowawczej - 1592 zł oraz wynagrodzenia umownego - 1896 zł, uwzględniając nadpłatę w wysokości 7 zł ponad 9000 zł), względnie zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki dodatkowo 3481 zł z odsetkami ustawowymi od 14 lipca 2017 r. oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu za obie Instancje; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy są prawidłowe i jako takie Sąd Okręgowy uznaje za własne. W apelacji skarżąca nie podważa w żadnym zakresie tych ustaleń, wskazując jedynie, że – jej zdaniem – nieskuteczna jest ocena bezskuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki. Powyższe oznacza, że w chwili przesłania pozwanemu wypowiedzenia umowy pożyczki nie zalegał on, w jakiejkolwiek części, z regulacją rat umowy, albowiem w przeważającej części postanowienia umowne – koszty ubezpieczenia i windykacji – uznane zostały przez Sąd Rejonowy za nieważne, a apelacja tego nie kwestionuje. Jeżeli od początku zawarcia umowy nie należał się powódce zwrot kosztów ubezpieczenia i windykacji (klauzule niedozwolone), to w żaden sposób nie mogła ona, wyliczając na podstawie rat wartość tego ubezpieczenia uznać, że w połowie 2017 r. nie zostały uregulowane jakiekolwiek raty. Sąd Rejonowy wyraźnie w uzasadnieniu wskazuje ile powinny wynosić raty po odliczeniu postanowień niedozwolonych - powódka nie kwestionuje zarówno uznania kosztów ubezpieczenia i kosztów windykacji za takie postanowienia, a co za tym idzie pozwany powinien zwrócić jej 12488 zł w 48 ratach (terminy oznaczono w umowie). W chwili wypowiedzenia zaś uregulował na jej rzecz 9007 zł, a powinien 4422,89 zł. Umowa nie została więc skutecznie wypowiedziana i trwa nadal. Pozwany powinien regulować zobowiązania na warunkach z niej wynikających, czyli w ratach płatnych do 13. każdego miesiąca po 260,17 zł każda – ostatnia w niższej wysokości (Sąd Rejonowy na to wskazuje). Pozwany uregulował należność za 34-35 rat, a wymagalność ostatnich z nich przypadała na październik-listopad 2018 r., nie mogło więc być skuteczne wypowiedzenie umowy z czerwca 2017 r. Bezskuteczność wypowiedzenia, zgodnie z deklaracją wekslową, uniemożliwiała wypełnienie weksla. Dlatego też został on wypełniony niezgodnie z zawartą umową. Ale ta umowa zobowiązuje pozwanego do regulowania udzielonej pożyczki w ratach. Dodać należy, że w toku postępowania powódka dochodzi żądania opartego na wekslu, ale okazało się, że nie został on właściwie wypełniony, bo w ogóle nie powinien zostać wypełniony, albowiem w chwili jego wypełnienia pozwany nie zalegał z płatnością. Został więc wypełniony niezgodnie z deklaracją wekslową. W tych warunkach wypowiedzenie umowy było przedwczesne, także w chwili złożenia pozwu pozwany nie zalegał z ratami, bo spłacił więcej niż wówczas powinien. Wynika to z wyliczeń przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy po odjęciu niedozwolonych postanowień dotyczących ubezpieczenia i kosztów windykacji (wskazano na nieważność tych zapisów umownych). Sąd Rejonowy nie stwierdzał zaś abuzywności w zakresie wynagrodzenia i prowizji. Nie było więc podstaw do uwzględnienia powództwa nawet w części, a podstawą oddalenia w tym zakresie stanowi regulacja art. 10 ustawy z 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe w związku z art. 103 tej ustawy i art. 720 § 1 k.c. W tej umowie wskazano bowiem terminy płatności, łącznie 48 rat, a w chwili wypowiedzenia pozwany nie zalegał z płatnościami; to samo dotyczy chwili złożenia pozwu; a więc weksel wypełniono niezgodnie z deklaracją, zaś został on wręczony przez pozwanego powódce. Zgodnie z art.
1 k.c., postanowienie niedozwolone nie wiąże konsumenta, a zatem nie wywołuje ono skutków prawnych od samego początku i z mocy samego prawa. Art.
wskazuje zaś, że jeżeli niedozwolone postanowienie umowne nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Tak też Sąd Rejonowy zmodyfikował umowę pożyczki, aczkolwiek wskazując, że nieważne są jej postanowienia, co do kary umownej i ubezpieczenia, gdyż odnosił się do naruszenia przez te postanowienia umowne regulacji ustawowych. Brak abuzywności postanowień umowy zarówno co do wynagrodzenia, jak i prowizji, nie stanowi, w okolicznościach sprawy, o zasadności powództwa w tym zakresie. Dlatego też zarzuty apelacji są bezzasadne. W zaskarżonym wyroku doszło jednak do oczywistej omyłki w oznaczeniu pozwanej, którą jest (...) Spółka Akcyjna w B.. Mając powyższe na uwadze, na podstawie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.