1 i 2 regulaminu. Od tego też momentu nie sposób mówić o jakiejkolwiek niepewności co do zasad spłaty kredytu. (odpowiedź na pozew – k. 35-48) Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2018 r. zawieszono postępowanie w sprawie na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz podjęto postępowanie z udziałem po stronie pozwanej (...) Bank (...) z siedzibą w W. – (...) Bank (...) (Spółka akcyjna) Oddział w (...), jako następcą prawnym dotychczasowego pozwanego. (k. 277) Strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w dalszym toku postępowania. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W 2008 r. powodowie M. Z. i D. Z. chcieli poprawić swoje warunki mieszkaniowe. W tym celu planowali kupić działkę i wybudować na niej dom. Powodowie byli wówczas w kilku bankach ((...), (...), (...)), jednak nie mieli oni zdolności kredytowej na zaciągnięcie kredytu w złotówkach. (...) S.A. ( (...)) zaoferował im udzielenie kredytu we frankach. Tylko (...) S.A. odpowiedział na potrzeby powodów. (zeznania powoda M. Z. – k. 287v-288v, zeznania powódki D. Z. – k. 289v) W dniu 14 maja 2009 r. M. Z. i D. Z. złożyli w oddziale Banku wniosek o udzielenie im kredytu hipotecznego w kwocie 450.000 zł, na okres kredytowania 480 miesięcy, wskazując jako walutę kredytu CHF. Jako cel kredytu powodowie podali zakup działki oraz refinansowanie poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe. (wniosek o kredyt hipoteczny – k. 72-74) Jednocześnie z wnioskiem powodowie złożyli oświadczenie, że zostali zapoznani przez pracownika Banku z kwestią ryzyka kursowego w przypadku udzielenia kredytu indeksowanego do waluty obcej, oraz, że: - będąc w pełni świadomi ryzyka kursowego, rezygnują z możliwości zaciągnięcia kredytu w złotych i dokonują wyboru kredytu indeksowanego do waluty obcej, - znane im są postanowienia Regulaminu kredytu hipotecznego udzielanego przez (...) w odniesieniu do kredytów indeksowanych do waluty obcej, - zostali poinformowani, iż aktualna wysokość kursów waluty obcej dostępna jest w placówkach Banku. Powodowie oświadczyli również, że są świadomi, że: - ponoszą ryzyko kursowe związane z wahaniem kursów waluty, do której indeksowany jest kredyt, - ryzyko kursowe ma wpływ na wysokość zobowiązania względem Banku wynikającego z umowy o kredyt oraz na wysokość rat kredytu - kredyt zostanie wypłacony w złotych na zasadach określonych w Regulaminie - saldo zadłużenia kredytu wyrażone jest w walucie obcej, - raty kredytu wyrażone są w walucie obcej i podlegają spłacie w złotych na zasadach określonych w Regulaminie. (oświadczenie – k. 76) Decyzją kredytową z dnia 4 lipca 2008 r., (...) przyznał powodom kredyt na wnioskowanych przez nich warunkach. (decyzja kredytowa – k. 78) W dniu 14 lipca 2008 r. powodowie złożyli nadto pisemne oświadczenie, że zostali zapoznani przez pracownika Banku z kwestią ryzyka zmiany stopy procentowej oraz że są świadomi ponoszenia ryzyka zmiany stopy procentowej, która ma wpływ na wysokość zobowiązania względem Banku wynikającego z wnioskowanego kredytu oraz na wysokość rat spłaty kredytu. Ponownie oświadczyli oni także, że: - zostali zapoznani przez pracownika Banku z kwestią ryzyka kursowego w przypadku udzielenia kredytu indeksowanego do waluty obcej - będąc w pełni świadomi ryzyka kursowego, rezygnują z możliwości zaciągnięcia kredytu w złotych i dokonują wyboru kredytu indeksowanego do waluty obcej, - znane im są postanowienia Umowy o kredyt hipoteczny i Regulaminu kredytu hipotecznego udzielanego przez (...) w odniesieniu do kredytów indeksowanych do waluty obcej, - zostali poinformowani, iż aktualna wysokość kursów waluty obcej dostępna jest w placówkach Banku. Oświadczyli także, że są świadomi, iż: - ponoszą ryzyko kursowe związane z wahaniem kursów waluty, do której indeksowany jest kredyt, - ryzyko kursowe ma wpływ na wysokość zobowiązania względem Banku wynikającego z umowy o kredyt oraz na wysokość rat kredytu - kredyt zostanie wypłacony w złotych na zasadach określonych w Regulaminie - saldo zadłużenia kredytu wyrażone jest w walucie obcej, - raty kredytu wyrażone są w walucie obcej i podlegają spłacie w złotych na zasadach określonych w Regulaminie. (o świadczenie – k. 89) W dniu 10 lipca 2008 r. powodowie M. Z. i D. Z. jako kredytobiorcy zawarli z poprzednikiem prawnym pozwanego (...) Bank (...) z siedzibą w W. – (...) Bank (...) (Spółka akcyjna) Oddział w (...) S.A. Spółka akcyjna Oddział w (...) jako kredytodawcą, umowę o kredyt hipoteczny nr (...), na podstawie której Bank udzielił kredytobiorcom kredytu indeksowanego do waluty obcej CHF w kwocie 450.000 zł na zakup działki i refinansowanie poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe, na okres 480 miesięcy. Jako zabezpieczenie spłaty kredytu ustanowiono m.in. hipotekę kaucyjną na nieruchomości. (§ 1, 2, 7 umowy o kredyt hipoteczny k. 12-14) Zgodnie z § 3 ust. 1 umowy kredytowej, kredyt oprocentowany jest według zmiennej stopy procentowej, która na dzień sporządzenia umowy wynosiła 4,15167 % w stosunku rocznym, z zastrzeżeniem postanowień Regulaminu w zakresie ustalania wysokości oprocentowania. W umowie wskazano, że zmienna stopa procentowa ustalana jest jako suma stopy referencyjnej LIBOR 3M (CHF) oraz stałej marży Banku w wysokości 1,35 punktów procentowych (§ 3 ust. 2). Postanowiono także, że oprocentowanie kredytu ulega zmianie w zależności od zmiany stopy referencyjnej LIBOR 3M (CHF), przy czym szczegółowe zasady ustalania wysokości oprocentowania oraz zasady jego zmiany znajdują się w Regulaminie (§ 3 ust. 3). W świetle umowy, raty kredytu oraz inne należności związane z kredytem pobierane są z rachunku bankowego wskazanego w treści pełnomocnictwa stanowiącego załącznik do umowy. Kredytobiorca zobowiązany jest do utrzymywania wystarczających środków na ww. rachunku, uwzględniając możliwe wahania kursowe w przypadku kredytów indeksowanych do waluty obcej (§ 6 ust. 6). (umowa o kredyt hipoteczny – k. 12-14) Stosownie do § 4 ust. 1 Regulaminu kredytu hipotecznego udzielanego przez (...), który stanowi załącznik do umowy z dnia 10 lipca 2008 roku, kredyt udzielany jest w złotych. Na wniosek wnioskodawcy Bank udziela kredytu indeksowanego do waluty obcej. W przypadku kredytu indeksowanego do waluty obcej wnioskodawca wnioskuje o kwotę kredytu wyrażoną w złotych, z zaznaczeniem, iż wniosek dotyczy kredytu indeksowanego do waluty obcej. Zgodnie z § 7 ust. 4 Regulaminu, w przypadku kredytów indeksowanych do waluty obcej, wypłata kredytu następuje w złotych według kursu nie niższego niż kurs kupna zgodnie z Tabelą obowiązującą w momencie wypłaty środków z kredytu. W przypadku wypłaty kredytu w transzach, stosuje się kurs nie niższy niż kurs kupna zgodnie z Tabelą obowiązującą w momencie wypłaty poszczególnych transz. Saldo zadłużenia z tytułu kredytu wyrażone jest w walucie obcej i obliczane według kursu stosowanego przy uruchomieniu kredytu. W przypadku wypłaty kredytu w transzach, saldo zadłużenia z tytułu kredytu obliczane jest według kursów stosowanych przy wypłacie poszczególnych transz. Informacje o aktualnym saldzie zadłużenia w walucie kredytu, kredytobiorca otrzymuje listownie na podstawie postanowień (§ 11 ust. 3) (Regulamin kredytu hipotecznego k. 15-19) Zgodnie z § 9 ust. 1 Regulaminu, raty kredytu pobierane są z rachunku bankowego Kredytobiorcy, prowadzonego w złotych, wskazanego w umowie. W myśl § 9 ust. 2 Regulaminu, w przypadku kredytów indeksowanych do waluty obcej: 1) raty kredytu podlegające spłacie wyrażone są w walucie obcej i w dniu wymagalności raty kredytu pobierane są z rachunku bankowego Kredytobiorcy prowadzonego w złotych, według kursu sprzedaży zgodnie z Tabelą obowiązującą w Banku na koniec dnia roboczego poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu; 2) jeśli dzień wymagalności raty kredytu przypada na dzień wolny od pracy, stosuje się kurs sprzedaży zgodnie z Tabelą obowiązującą w Banku na koniec ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu. W myśl § 14 ust. 1 Regulaminu, na zasadach w nim określonych Bank na wniosek Kredytobiorcy może wyrazić zgodę na zmianę waluty kredytu. (Regulamin kredytu hipotecznego k. 15-19) Przed podpisaniem umowy, powodowie otrzymali wszelkie dokumenty. Zapoznali się oni z umową i załącznikami oraz i podpisali je. Pracownik Banku odpowiadał na wszystkie ich pytania. Mówił im, że cena kredytu może trochę wzrosnąć, ale że frank jest stabilny. Powodowie nie pytali co oznacza indeksacja. Nie pytali również na jakiej podstawie wylicza się kurs franka. Wiedzieli oni, że Bank stosuje własne tabele kursu walut. Powodowie byli świadomi, że jeżeli kurs wzrośnie to rata również. Powodowie nie zastanawiali się jak poradzą sobie, gdy kurs franka wzrośnie. (zeznania powoda M. Z. – k. 288-289, zeznania powódki D. Z. – k. 289-289v) W dniu 14 marca 2014 roku, na skutek złożonej przez Kredytobiorców dyspozycji zmiany sposobu spłaty kredytu indeksowanego do waluty obcej CHF, zawarto aneks nr (...) do umowy o kredyt hipoteczny z dnia 10 lipca 2008 roku. W § 1 ust. 1 aneksu strony postanowiły, że spłata udzielonego Kredytobiorcy kredytu indeksowanego do waluty obcej, będzie następowała w walucie obcej CHF, do której kredyt jest indeksowany. Zgodnie z § 1 ust. 4 aneksu, raty spłaty kredytu pobierane będą z walutowego rachunku bankowego Kredytobiorców w walucie CHF, zgodnie z obowiązującym harmonogramem. Kwota w walucie obcej pobrana każdorazowo z rachunku bankowego na poczet spłaty raty kredytu powoduje pomniejszenie o tę samą kwotę zadłużenia z tytułu kapitału i odsetek wyrażonego w walucie obcej, ewidencjonowanego na rachunku bankowym. ( aneks nr (...) z dnia 14 marca 2014 r. – k. 21-22). Od maja/czerwca 2014 r. powodowie spłacają raty kredytowe w CHF. (zeznania powoda M. Z. – k. 288) Powodowie nie liczyli, ile kosztowałby ich kredyt w złotówkach. (zeznania powoda M. Z. – k. 306) Pismem z dnia 5 maja 2018 r. powodowie wezwali pozwanego do zaniechania stosowania niedozwolonych postanowień umowy o kredyt hipoteczny w zakresie indeksacji kwoty kredytu do CHF. Pismo to pozostało jednak bez odpowiedzi pozwanego. (pismo z dnia 5 maja 2018 r. – k. 23-25) Na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy (...) S.A. z dnia 14 listopada 2012 roku i uchwały zarządu (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. doszło do przejęcia spółki, która udzieliła kredytu w trybie art. 492 § 1 k.s.h. przez (...) Bank S.A., który wstąpił we wszystkie prawa i obowiązki (...) S.A. W dniu 3 listopada 2018 r, doszło do przejęcia (...) Bank (...) S.A z siedzibą w W. w trybie połączenia transgranicznego przez (...) Bank (...) z siedzibą w W. - (...) Bank (...) z siedzibą w W. który od tego dnia prowadzi w (...) działalność związaną z nabytymi prawami i obowiązkami w formie oddziału pod nazwą (...) Bank (...) z siedzibą w W. - (...) Bank (...) (Spółka Akcyjna) Oddział w (...). (odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców KRS k. 53-66; plan podziału – k. 209 i nast.; załącznik do planu podziału – k. 2018 i nast.k.., postanowienie – k. 236;odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców KRS – k. 201 i nast., wyciąg – k. 252v i nast.) Sąd dokonał następującej oceny dowodów: Podstawę ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie stanowiły wskazane powyżej dokumenty zgromadzone w aktach sprawy oraz przesłuchanie powodów M. Z. i D. Z. w charakterze strony. Sąd co do zasady dał wiarę przedstawionym w niniejszej sprawie dowodom w postaci dokumentów. W ocenie Sądu brak jest podstaw do podważania zawartości lub autentyczności dokumentów uznanych przez Sąd za wiarygodny materiał dowodowy. Zgromadzone dokumenty nie pozostawały ze sobą w sprzeczności, zaś ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Sąd dał również wiarę zeznaniom powodów, oceniając je jako logiczne, spójne, zgodne i korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym. Powyższe dowody we wskazanym zakresie wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają, w zestawieniu ze sobą tworzą spójny stan faktyczny. Tym samym w ocenie Sądu brak jest przesłanek do odmówienia im mocy dowodowej w zakresie, w jakim stanowiły podstawę poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Na rozprawie w dniu 5 lutego 2019 r. Sąd oddalił wniosek strony pozwanej o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka A. S.
2 regulaminu kredytu hipotecznego oraz § 1 ust. 1 i 4 oraz § 3 aneksu nr (...) do umowy o kredyt hipoteczny. W związku z tym, przedmiotem badania Sądu była również ocena abuzywności wskazanych klauzul. Po pierwsze podkreślić należy, iż podstawę prawną tak określonego roszczenia stanowi art. 385 1 k.c. Zgodnie z § 1 tego artykułu, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3). Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (§ 4). Nie ulega zatem wątpliwości, iż dla stwierdzenia abuzywności postanowień umownych konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: 1) umowa została zawarta z konsumentem, 2) postanowienia umowne nie zostały uzgodnione indywidualnie z konsumentem 3) postanowienia te kształtują jego prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy 4) postanowienie sformułowane w sposób jednoznaczny nie dotyczy głównych świadczeń stron. Przesłanki te muszą zaistnieć kumulatywnie. Unormowania zawarte od art. 385 1 k.c. do art. 385 3 k.c. wprowadzone zostały jako wyraz implementacji w prawie polskim prawa unijnego w postaci dyrektywy nr 93/13 EWG z 5 kwietnia 1993 r. o nieuczciwych warunkach w umowach konsumenckich (Dz. Urz. WE z 1993 r., L. 95/29), której celem było wprowadzenie większej ochrony konsumentów w stosunkach prawnych z podmiotami profesjonalnymi. Przechodząc do analizy wystąpienia poszczególnych przesłanek do uznania wskazanych klauzul za niedozwolone, wskazać należy, co następuje. Po pierwsze, wątpliwości Sądu nie budzi to, że przedmiotowa umowa o kredyt hipoteczny, której integralną część stanowi regulamin kredytu hipotecznego, jak również aneks nr (...) do umowy kredytu, zostały zawarte przez powodów będących konsumentami. Zgodnie z art. 22 1 k.c., za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Jak wynika z poczynionych przez Sąd ustaleń, powodowie zaciągnęli przedmiotowy kredyt z przeznaczeniem na zakup działki, na której chcieli wybudować dom oraz na refinansowanie poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe. Powodowie występowali zatem w charakterze konsumentów, zaś przedmiotowy kredyt nie został zaciągnięty z przeznaczeniem na ich działalność gospodarczą lub zawodową. Okoliczność ta nie została natomiast skutecznie zakwestionowana przez pozwanego. Po drugie, odnosząc się do przesłanki indywidualnego uzgodnienia z powodami wskazanych postanowień umownych, wskazać należy, iż w ocenie Sądu brak jest podstaw dla przyjęcia zaistnienia takiej sytuacji. Wskazania wymaga to, że w myśl art. 385 1 § 3 k.c., nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu, przy czym w szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Co istotne, w art. 385 1 § 4 k.c., ustawodawca wprowadził swoiste domniemanie braku indywidualnych uzgodnień postanowień umowy w przypadku, gdy postanowienie umowy zostało zaczerpnięte z wzorca umowy. Ciężar dowodu obciąża bowiem w tym zakresie stronę pozwaną. Jak wskazuje się w doktrynie, kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy klauzule umowne zostały indywidualnie uzgodnione z konsumentem ma kwestia rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień. O takim rzeczywistym wpływie można zaś mówić wtedy, gdy konkretne postanowienia umowne zostały sformułowane przez konsumenta i włączone do umowy na jego żądanie, bądź też gdy postanowienia umowne były przedmiotem negocjacji pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą, a konsument miał realny wpływ na ich treść i zdawał sobie z tego faktu sprawę (tak: M. Bednarek, w: System Pr.Pryw., t. 5, 2013, s. 762–763). Co więcej, również to, że konsument znał treść danego postanowienia i rozumiał je, nie przesądza o tym, że zostało ono indywidualnie uzgodnione, bowiem w takiej sytuacji dla uznania takiego indywidualnego uzgodnienia postanowień konieczne byłoby wykazanie, iż konsument miał realny wpływ na konstrukcję niedozwolonego postanowienia. Przyjęcie zaś owego wpływu byłoby możliwe przede wszystkim wówczas, gdyby konkretny zapis był z nim negocjowany ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. I ACa 232/11 (Legalis nr 370213). Jak słusznie wskazał nadto Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 maja 2012 r., sygn. VI ACa 1276/11 (Legalis nr 740434): „Wszelkie klauzule sporządzone z wyprzedzeniem będą klauzulami pozbawionymi cechy indywidualnego uzgodnienia i okoliczności tej nie niweczy fakt, że konsument mógł znać ich treść.”. Twierdzenie takie wyrażone zostało przy tym wprost w art. 2 ust. 2 dyrektywy nr 93/13, który stanowi: „Warunki umowy zawsze zostaną uznane za niewynegocjowane indywidualnie, jeżeli zostały sporządzone wcześniej i konsument nie miał w związku z tym wpływu na ich treść, zwłaszcza jeśli zostały przedstawione konsumentowi w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej.”. W związku z powyższym, przyjąć należy, że indywidualnie uzgodnione z konsumentem będą jedynie takie postanowienia, które faktycznie zostały ustalone z konsumentem w toku rzeczywiście i realnie prowadzonych z nim negocjacji lub które zostały zgłoszone przez samego konsumenta i w skutek tego wprowadzone do umowy. Z poczynionych przez Sąd ustaleń nie wynika natomiast, aby wskazane przez powodów klauzule były negocjowane przez strony postępowania i aby powodowie mieli realny wpływ na ich treść. Twierdzeń o indywidualnym uzgodnieniu z powodami mechanizmu indeksacji nie można wyprowadzić także z faktu złożenia przez nich wniosku o udzielenie kredytu hipotecznego indeksowanego kursem waluty frank szwajcarski. Z powyższego wywieść bowiem należy jedynie tyle, iż powodowie wyrazili zgodę na indeksację jako taką, jednak brak jest dowodów na to, aby sam szczegółowy mechanizm indeksacji został z nimi indywidualnie uzgodniony. Co także istotne, z zeznań powodów wynika jednoznacznie, że ich głównym celem było zawarcie umowy kredytowej wyrażonej w walucie złoty polski, jednak nie było to możliwe z uwagi na ich niewystarczającą zdolność kredytową. Wynika z tego, że swoboda wyboru powodów oraz ich rzeczywistego wpływu na treść zawieranych klauzul umownych była ograniczona, jeśli nie całkowicie wyłączona. Sam fakt zapoznania się przez powodów z postanowieniami umownymi, przed podpisaniem umowy, jak wskazano powyżej, również nie świadczy o indywidualnym uzgodnieniu z powodami ich treści. Strona pozwana podnosiła w toku postępowania, że powodowie sami wystąpili z wnioskiem o udzielenie im kredytu zawierającego klauzule indeksacyjne oraz, że składali oświadczenia, w których potwierdzali świadomość dokonanego przez siebie wyboru. Wskazania wymaga jednak to, że zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że przedmiotem umowy zawartej z powodami jako konsumentami był zaoferowany przez pozwanego kredyt, który stanowił „gotowy produkt”. Pozwany zarówno w przypadku umowy, regulaminu jak i aneksu do umowy posługiwał się gotowymi wzorcami. Powodowie nie mieli żadnego wpływu na treść postanowień umowy i regulaminu, regulujących kwestię klauzul indeksacyjnych, w tym przeliczania wartości poszczególnych rat kredytowych z franków szwajcarskich na złote według kursów ustalonych w Tabeli kursowej Banku. Podobnie w przypadku klauzul zawartych w aneksie do umowy, regulującym zasady zaspokajania należności Banku. W sposób jednoznaczny w powyższej kwestii wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Warszawie stwierdzając w wyroku z dnia 20 maja 2015 roku ( sygn. akt VI ACa 995/14, Legalis nr 1327202), że postanowieniem indywidualnie uzgodnionym w myśl przepisu art. 385 1 § 1 k.c. nie jest postanowienie, którego treść konsument mógł negocjować, lecz takie postanowienie, które rzeczywiście powstało na skutek indywidualnego uzgodnienia, co potwierdza, że potencjalna możliwość wywarcia wpływu przez konsumenta na treść postanowienia nie wystarcza by uznać je za indywidualnie uzgodnione. Co więcej, zgodnie zaś z art 3 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG, fakt, że niektóre postanowienia umowy były negocjowane indywidualnie, nie wyłącza uznania innych jej postanowień za nieuzgodnione indywidualnie, zwłaszcza jeżeli ogólna ocena umowy wskazuje na to, że została ona sporządzona na podstawie uprzednio sformułowanego wzorca. Oznacza to, że samo przystąpienie przez konsumenta do wzorca umowy nakazuje przyjąć, iż zawarte we wzorcu postanowienia nie były uzgodnione indywidualnie. Jak podkreśla się w doktrynie, w świetle art. 385 1 k.c. bez znaczenia jest, czy powodowie „świadomie” dokonali wyboru umowy o kredyt indeksowany, jeśli tekst tej umowy został opracowany przez pozwanego ( por. A. Olejniczak, Komentarz do art. 385 k.c. [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania – część ogólna, red. A. Kidyba, LEX 2014, A. Rzetecka-Gil, Komentarz do art. 385 1 k.c. [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania – część ogólna, LEX 2011, wyrok Sadu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2010 roku, XVII Amc 426/09, Legalis nr 815926). Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd przyjął, że zakwestionowane przez stronę powodową postanowienia umowne nie zostały indywidualnie uzgodnione przez strony postępowania. Pozwany Bank, wbrew spoczywającego na nim ciężaru dowodowego nie wykazał w sposób skuteczny okoliczności przeciwnej. Po trzecie, w ocenie Sądu, za niezasadne uznać należałoby stwierdzenie, iż klauzule indeksacyjne przewidziane w przedmiotowej umowie kredytowej i regulaminie, jak również klauzule zawarte w aneksie do umowy, określały główne świadczenia stron. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. I CK 635/03 (Legalis nr 208591),: „Pojęcie „głównych świadczeń stron” (art. 3851 § 1 zd. 2. KC) należy interpretować raczej wąsko, w nawiązaniu do elementów przedmiotowo istotnych umowy.”. W myśl art. 69 ust. 1 pr. bank. natomiast, w umowie kredytowej świadczeniem głównym banku jest oddanie do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwoty środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, zaś świadczeniem głównym kredytobiorcy jest korzystanie z tej kwoty na warunkach określonych w umowie, zwrot kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłata prowizji od udzielonego kredytu. W związku z tym zważyć należy, że kwestionowane przez stronę powodową klauzule indeksacyjne zawarte w umowie i regulaminie dotyczą jedynie wprowadzenia mechanizmu przeliczenia głównych świadczeń stron umowy w odniesieniu do waluty obcej. Mają one zatem swego rodzaju charakter „wykonawczy” dla realizacji zobowiązania stron. Niezasadne jest w związku z tym stwierdzenie, że postanowienia te w zakresie wprowadzającym waloryzację, dotyczą głównych świadczeń stron. Zdaniem Sądu, są to klauzule o charakterze jedynie uzupełniającym, nie stanowiącym essentialia negotii umowy kredytowej. Stanowisko takie zajął również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. I CSK 1049/14 (Legalis nr 1450586), wskazując, że: „Postanowienia bankowego wzorca umownego zawierającego uprawnienie banku do przeliczania sumy wykorzystanego przez kredytobiorcę kredytu do waluty obcej (klauzulę tzw. spreadu walutowego) nie dotyczą głównych świadczeń stron w rozumieniu art. 385[1] § 1 zdanie drugie KC.”. Podobnie w przypadku zakwestionowanych przez stronę powodową klauzul zawartych w aneksie do umowy kredytowej. Zarówno ustalenie, iż spłata kredytu ma następować w walucie CHF (§ 1 ust. 1) jak i reguły pobierania i zaliczania przez Bank należności na poczet spłaty rat kredytu (§ 1 ust.
), nie dotyczą wprost istoty świadczenia głównego strony powodowej, ale wyłącznie sposobu realizacji, wykonania zobowiązania kredytobiorców. Postanowienia te mają zatem również niejako charakter wtórny, wykonawczy względem rozstrzygnięć kreujących główne świadczenia stron postępowania. Po czwarte, zbadania wymagała także kolejna przesłanka abuzywności klauzul umownych, a mianowicie, czy postanowienia zaskarżone przez powodów kształtują ich prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażąco naruszają ich interesy. Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, wskazane powyżej przesłanki pomimo tego, że są przesłankami odrębnymi (a co się z tym wiąże - każda z nich musi być spełniona oddzielnie), są jednak ze sobą ściśle powiązane. Postanowienia umowne, które naruszają rażąco interesy konsumenta, są w zasadzie jednocześnie sprzeczne z dobrymi obyczajami. Ta relacja nie zawsze zachodzi w drugą stronę. Nie zawsze zatem klauzule, które są sprzeczne z dobrymi obyczajami, będą jednocześnie rażąco naruszać interesy konsumentów (M. Gutowski (red.), Kodeks cywilny. Tom II. Komentarz. Art. 353–
2 regulaminu kredytu hipotecznego, wskazać należy, że w ocenie Sądu zachodzą podstawy do uznania, że klauzule te, w zakresie w jakim przewidują przeliczanie należności kredytowych według kursów CHF ustalonych w Tabeli kursowej sporządzanej przez pozwany Bank, kształtują prawa i obowiązki powodów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając ich interesy. Podkreślić należy, że postanowienia regulaminu stanowią integralną część umowy kredytowej z dnia 10 lipca 2008 r., a więc jako takie były bezwzględnie wiążące powodów. Zważyć należy, że w myśl zaskarżonych przez powodów postanowień, do stosunku umownego stron niniejszego postępowania wprowadzone zostały klauzule indeksacyjne, opierające się na kursach walut wskazanych w tabelach sporządzanych przez Bank. Tym samym, to pozwany Bank miał prawo do swobodnego i jednostronnego ustalenia wysokości kursów, które miały z kolei decydujący wpływ na regulowanie wysokości rat kredytu waloryzowanego kursem CHF, a w konsekwencji wysokości całego zobowiązania kredytobiorców. Bank samodzielnie wyznaczał w Tabelach kursowych kurs kupna i sprzedaży franka szwajcarskiego. O abuzywności analizowanych postanowień przesądza fakt, że klauzule te nie odwoływały się do obiektywnych wskaźników, na które żadna ze stron nie miała wpływu, lecz pozwalały wyłącznie Bankowi na określenie miernika wartości wedle swojej woli. Jak wskazano w § 2 pkt 12 regulaminu, „Tabela” to tabela kursów walut obcych, obowiązująca w Banku. Zważyć przy tym należy, że ani w regulaminie ani w umowie kredytowej nie zawarto regulacji, wskazujących na kryteria czy zasady ustalania owych kursów walut obowiązujących w Banku. Brak było wymogu, aby wysokość kursu ustalanego przez Bank pozostawała w określonej relacji do aktualnego kursu CHF ukształtowanego przez rynek walutowy lub na przykład kursu średniego publikowanego przez Narodowy Bank Polski. Jednocześnie, powodowie – kredytobiorcy nie dysponowali żadnymi środkami czy narzędziami, które pozwalałyby im na posiadanie jakiegokolwiek wpływu czy szansy sprzeciwu w stosunku do tabel kursowych wyznaczanych przez Bank. Pozwany był zatem uprawniony do jednostronnego i niczym nieograniczonego wyznaczania obowiązujących kursów waluty CHF, co jak już wskazano powyżej, miało w konsekwencji istotny wpływ na wysokość zobowiązania powodów – kredytobiorców, którzy musieli bezwzględnie podporządkować się decyzjom pozwanego. Zważyć przy tym należy, że żadnego znaczenia dla oceny abuzywności ww. klauzul umownych nie mają twierdzenia Banku co do tego, że tabele kursów walut nie są przez niego sporządzane specjalnie na potrzeby waloryzacji świadczeń kredytobiorców, ale mają generalny charakter i odnoszą się do całej jego działalności bankowej, jak również to, że wyznaczane przez niego kursy były zbliżone do kursów rynkowych czy obowiązujących w innych bankach czy instytucjach finansowych. Dla oceny czy zaskarżone postanowienia mają charakter niedozwolony czy też nie, istotne są jedynie zasady ustalania tabel przyjęte przez pozwany Bank oraz ich wpływ na sytuację powodów w konkretnym analizowanym stosunku prawnym, łączącym strony niniejszego postępowania. Wskazane klauzule umowne uznać nadto należy za sformułowane w sposób niejasny i nieprecyzyjny. Zgodnie z zaleceniami dyrektywy nr 93/13 (§ 5), warunki umowne muszą zawsze być sporządzone prostym i zrozumiałym językiem. Postanowienia umów zawieranych z konsumentami winny w sposób przejrzysty i klarowny dla kredytobiorców określać wszystkie warunki, od których uzależniona jest wysokość spłacane przez nich zobowiązania. Tymczasem zaskarżone przez powodów klauzule, nie dają w ocenie Sądu możliwości samodzielnego oszacowania przez powodów wysokości ich zobowiązania względem banku. W postanowieniach umownych brak jednoznacznych i zrozumiałych kryteriów, według których kredytobiorcy mogliby dokonać takich ustaleń, mających istotne znaczenie dla sytuacji ekonomicznej powodów. W myśl dobrych obyczajów i zasad równowagi stron, ponoszone przez konsumentów koszty związane z zawarciem umowy, powinny być określone w taki sposób, aby były one możliwe do określenia chociaż w przybliżeniu. Nadmienić przy tym należy, że poprzez ukształtowanie klauzul indeksacyjnych w taki sposób, że przeliczenie kwoty udzielonego w złotych polskich kredytu na CHF jest dokonywane według kursu kupna tej waluty określonego w Tabeli kursowej, zaś przeliczanie rat kredytu wyrażonych w CHF na złote polskie następuje według kursu sprzedaży CHF ustalonego w Tabeli kursowej, pozwany Bank przyznał sobie prawo do uzyskiwania dodatkowej prowizji, którą stanowił spread walutowy (różnica między kursem sprzedaży a kursem kupna obcej waluty). Ponoszonym przez powodów na rzecz pozwanego dodatkowym kosztom związanym ze spreadem walutowym, nie odpowiadało natomiast żadne realne świadczenie ze strony banku. Zastosowanie klauzul indeksacyjnych określonych w § 7 ust.
2 regulaminu, de facto wiązało się z przysporzeniem nieuzasadnionych dochodów jednej stronie umowy (bankowi), kosztem kredytobiorców. Sytuacja taka nie może być uznana za zgodna z dobrymi obyczajami i interesami powodów jako konsumentów, kredytobiorców. Stanowisko takie zajął m.in. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 maja 2013 r., sygn. VI ACa 441/13 (LEX nr 1356719). Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania o abuzywności zaskarżonych przez powodów postanowień zawartych w § 7 ust.
2 regulaminu do umowy kredytowej. Zdecydowanie należy bowiem rozróżnić obciążające kredytobiorców ryzyko kursowe związane z przyjętym samym w sobie mechanizmem indeksacji kwoty kredytu do waluty obcej od ryzyka związanego z dowolnością kredytodawcy (niezależną od czynników rynkowych) w ustalaniu kursów walut, mających istotny wpływ dla wysokości zobowiązania kredytobiorców. W tym miejscu, zdaniem Sądu zasadne jest rozważenie, jakie skutki wywołuje stwierdzenie abuzywności wskazanych postanowień umownych zawartych w § 7 ust.
2 regulaminu. Zważenia wymaga to, że stwierdzenie abuzywności ww. klauzul nie skutkuje nieważnością całej umowy kredytowej. W myśl bowiem art. 385 1 § 1 k.c., postanowienia dotknięte abuzywnością „nie wiążą konsumenta” ex lege i ex tunc, zaś zgodnie z art. 385 1 § 2 in fine k.c. strony są związane umową w pozostałym zakresie. Tym samym, w stosunku prawnym łączącym strony postępowania w miejscu abuzywnych postanowień powstaje swoista luka. W orzecznictwie i doktrynie wypracowanych zostało kilka koncepcji, regulujących sposób dalszego funkcjonowania umowy kredytowej po wyeliminowaniu z niej abuzywnych postanowień. Przyjęcie konkretnego rozwiązania zależne jest jednak od interesu konsumenta, tj. tego, które ze sposobów dalszego funkcjonowania umowy kredytowej będzie dla niego najkorzystniejsze, przy uwzględnieniu jednak zasad współżycia społecznego oraz sprawiedliwości prawnej i społecznej. Do koncepcji tych należy na przykład: uzupełnienie ww. luki przez Sąd rozstrzygający poprzez stosowną modyfikację abuzywnych klauzul umownych; uzupełnienie ww. luki przez Sąd poprzez zastąpienie abuzywnego postanowienia umownego przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym czy też stwierdzenie, że postanowienie abuzywne jest niezastępowalne przez inne zapisy i w konsekwencji ich samoistne wyeliminowanie ze stosunku łączącego strony. Sąd Okręgowy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela jednak stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. II CSK 803/16 (Legalis nr 1640691), a wskazujące, że biorąc pod uwagę konieczność ochrony interesów konsumenta, w takim przypadku można zastosować per analogiam art. 41 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 roku Prawo wekslowe ( t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 160), który przewiduje, że jeżeli weksel wystawiono na walutę, która nie jest walutą miejsca płatności, sumę wekslową można zapłacić w walucie krajowej według jej wartości w dniu płatności. Sąd Najwyższy podkreślił, że na gruncie tego przepisu przyjmuje się zgodnie, że miarodajny jest kurs średni waluty ustalany przez NBP. W świetle powyższego przyjąć trzeba, że istnieją instrumenty pozwalające na wykonywanie przedmiotowej umowy kredytowej pomimo abuzywności zawartych w niej postanowień indeksacyjnych, co oznacza, iż brak jest merytorycznych podstaw do uznania tej umowy za nieważną. Sąd podziela przedstawione powyżej stanowisko Sądu Najwyższego. Wskazać przy tym należy, iż przywołany przez Sąd Najwyższy zapis zawarty w prawie dewizowym, został również zamieszczony w nowej ustawie prawo dewizowe obowiązującej w dniu zawarcia umowy przez strony niniejszego sporu, tj. w dniu 10 lipca 2008 r, czemu wyraz daje art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2002 roku Prawo dewizowe (Dz. U. z 2002 r. nr 141 poz. 1178 ze zm.). Niemniej jednak, w ocenie Sądu podkreślenia wymaga to, że w okolicznościach niniejszej sprawy istotne i decydujące znaczenie ma wspomniana już w niniejszym uzasadnieniu nowelizacja ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, która wprowadzona została ustawą z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, zwaną potocznie „ustawą antyspreadową”, jak również zawarcie przez strony niniejszego postępowania w konsekwencji ww. nowelizacji, aneksu nr (...) do umowy kredytowej w dniu 14 marca 2014 r. W § 1 ust. 1 aneksu strony postanowiły, że spłata udzielonego Kredytobiorcy kredytu indeksowanego do waluty obcej, będzie następowała w walucie obcej CHF, do której kredyt jest indeksowany. Zgodnie z § 1 ust. 4 aneksu, raty spłaty kredytu pobierane będą z walutowego rachunku bankowego Kredytobiorców w walucie CHF, zgodnie z obowiązującym harmonogramem. Kwota w walucie obcej pobrana każdorazowo z rachunku bankowego na poczet spłaty raty kredytu powoduje pomniejszenie o tę samą kwotę zadłużenia z tytułu kapitału i odsetek wyrażonego w walucie obcej, ewidencjonowanego na rachunku bankowym. Zważyć należy, że w konsekwencji zawarcia ww. aneksu i ustalenie, że powodowie będą spłacać kredyt bezpośrednio we frankach szwajcarskich (tj. bez przeliczania rat wyrażonych we frankach na złote), strony wyeliminowały z łączącego ich stosunku umownego abuzywne postanowienia zawarte w § 7 ust.
i 2 regulaminu kredytu hipotecznego, regulujące zasady indeksacji i pozwalające Bankowi na uzyskiwanie dochodu z tytułu spreadu walutowego. Począwszy do dnia 14 marca 2014 r., powodowie mają obowiązek spłacania przedmiotowego kredytu w CHF, co jak wynika z ich zeznań, czynią. Stwierdzić zatem należy, że nie zachodzi już sytuacja niepewności co do zasad spłaty kredytu, w tym przede wszystkim odnośnie sposobu ustalania przez pozwany Bank kursów walut. Powodowie mogą samodzielnie nabywać walutę, w której mają obowiązek spłacać kredyt, na wolnym rynku. Ze stosunku prawnego łączącego strony, wyeliminowane zostały zatem klauzule abuzywne. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podziela przy tym stanowisko, mówiące, iż zawarcie przedmiotowego aneksu potraktować można jako odnowienie, o którym mowa w art. 506 k.c., które stanowi zmianę łączącego strony stosunku umownego. Stwierdzić należy, że skoro wartość zadłużenia kredytowego powodów jest wyrażona w CHF, zaś na mocy rzeczonego aneksu nr (...) spłata owego zadłużenia następuje także w CHF, to obiektywnie kredyt powodów przestał być kredytem indeksowanym do waluty obcej, a stał się kredytem walutowym. Skoro strony dokonały odnowienia umowy kredytowej eliminując z niej postanowienia abuzywne, to kwestia abuzywności § 7 ust.
2 regulaminu kredytu hipotecznego może być odnoszona jedynie do tej części kredytu, która została spłacona przez powodów do chwili podpisania przedmiotowego aneksu (wskazana ustawa nowelizacyjna nie obejmowała bowiem tej części spłat). Jednocześnie zauważyć należy, że skoro na skutek zawarcia aneksu wyeliminowano z umowy kredytowej rzeczone postanowienia abuzywne, to bezsprzecznie powodowie nie mają interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności umowy z powołaniem się na abuzywność wskazanych postanowień, za okres po zawarciu aneksu. Odnosząc się natomiast w tym momencie do zarzutu strony powodowej co do abuzywności postanowień aneksu do umowy, a to: § 1 ust. 1 i 4 oraz § 3, wskazać należy, że zdaniem Sądu twierdzenia te nie zasługują na uwzględnienie. Co do postanowienia zawartego w § 1 ust. 1 aneksu, stanowiącego, że: „Strony postanawiają, iż spłata udzielonego Kredytobiorcy kredytu indeksowanego do waluty obcej następowała będzie w walucie obcej CHF, do której kredyt jest indeksowany, z zastrzeżeniem poniższych postanowień.”, wskazać należy, że jak już podkreślono powyżej, wprowadzenie ww. zapisu do aneksu było konsekwencją nowelizacją ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe („ustawa antyspreadowa”). Klauzula powyższa jest zatem zgodna z przepisami obowiązującego prawa oraz spowodowała wyeliminowanie zapisów indeksacyjnych związanych z powstawaniem spreadu walutowego na niekorzyść kredytobiorców. Rozwiązanie to jest zdaniem Sądu korzystne dla powodów. Brak podstaw do przyjęcia, aby rażąco naruszało ono interesy powodów lub aby było sprzeczne z dobrymi obyczajami. Nie sposób przyjąć, aby powodowie - kredytobiorcy nie byli obowiązani do zwrotu niespłaconej jeszcze części zaciągniętego kredytu. Jednocześnie, zważyć należy, iż strona powodowa nie przytoczyła jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej w jej ocenie za abuzywnością § 1 ust. 4 aneksu (stanowiącego, że „Raty spłaty kredytu pobierane są z rachunku bankowego w walucie CHF, określonego w § 6 niniejszego Aneksu, zgodnie z obowiązującym harmonogramem. Kwota w walucie obcej pobierana każdorazowo z rachunku bankowego na poczet spłaty kredytu powoduje pomniejszenie o tę samą sumę kwotę zadłużenia z tytułu kapitału i odsetek wyrażonego w walucie obcej, ewidencjonowanego na rachunku kredytowym.”) ani § 3 aneksu („Bank zastrzega sobie prawo do zaspokajania należności Banku wynikających z Umowy z obydwu rachunków bankowych służących do obsługi kredytu, tj. rachunku bankowego prowadzonego w złotych i rachunku bankowego prowadzonego w walucie CHF. W przypadku zaspokojenia należności innych niż raty kredytu i wyrażonych w złotych, z rachunku Kredytobiorcy w walucie CHF do przeliczenia waluty stosuje się kurs kupna danej waluty obcej, zgodnie z Tabelą obowiązującą w Banku na koniec dnia roboczego poprzedzającego dzień zaspokojenia należności Banku.”). W ocenie Sądu nie zachodzą natomiast podstawy do uznania ww. klauzul za postanowienia niedozwolone. Ich przedmiotem jest bowiem określenie sposobu realizacji zobowiązania obciążającego powodów. Strona powodowa nie wykazała natomiast w czym miałaby się przejawiać abuzywność wskazanych postanowień. W ocenie Sądu w tym miejscu zasadne jest wskazanie, że brak interesu prawnego powodów w ustaleniu nieważności umowy kredytowej dotyczy również okresu sprzed zawarcia aneksu nr (...) (czyli okresu do dnia 14 marca 2014 r.). Prawdą jest, że przedmiotowy aneks nie obejmuje rat, które zostały spłacone przez powodów przed jego zawarciem. Niemniej jednak, ponownie należy podkreślić, że nawet w sytuacji, w której w związku z abuzywnością omówionych powyżej postanowień regulaminu dotyczących indeksacji (związanych z powstaniem spreadu walutowego), powstałaby po stronie powodów nadpłata, która już została przez nich uiszczona na rzecz pozwanego, to adekwatnym roszczeniem przysługującym powodom w tym zakresie jest roszczenie o zapłatę. Skuteczne dochodzenie należności strony powodowej mogłoby zatem nastąpić wyłącznie w drodze wytoczenia powództwa o zapłatę. Nie ulega zatem wątpliwości, że powództwo o zapłatę jest powództwem dalej idącym niż powództwo o ustalenie. Z tego też powodu, jak już uprzednio wskazano, zdaniem Sądu powodowie nie mają interesu prawnego w żądaniu ustalenia nieważności umowy. Stanowisko takie przyjął również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 marca 2015 r, sygn. IV CSK 362/14 (LEX nr 1663827). Sąd Najwyższy wprost stwierdził, iż kredytobiorca nie ma interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie, że niedozwolone są postanowienia umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta polska, zawartej przed wejściem w życie ustawy antyspreadowej z dnia 29 lipca 2011 roku, niezawierające szczegółowych zasad określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty kredytu. Sąd Najwyższy podkreślił, że brak interesu prawnego dotyczy także części kredytu, który został już spłacony przed wejściem w życie ustawy antyspreadowej, chociaż wprowadzone na jej mocy rozwiązania nie obejmują spłaconych należności. Sąd Najwyższy trafnie wskazał, że częściowa spłata kredytu odbywała się bowiem według konkretnych zasad, bowiem kredytobiorcy dokonali spłaty przy zastosowaniu określonego sposobu przeliczeń. Nawet, jeżeli był on niejasny według treści zaskarżonych postanowień umownych, to z chwilą dokonania spłaty został skonkretyzowany. W rezultacie niedozwolony (abuzywny) charakter tych postanowień został wyeliminowany. Tym samym stwierdzić należy, że usunięty został stan niepewności, który mógłby usprawiedliwiać interes prawny powodów jako kredytobiorców w wytoczeniu powództwa o ustalenie na podstawie art. 189 k.p.c. Podkreślenia wymaga, że w sprawie niniejszej, jakikolwiek stan niepewności powodów został wyeliminowany poprzez zawarcie aneksu nr (...) do umowy kredytowej, co nastąpiło w dniu 14 marca 2014 r. Na uwagę zasługuje także to, że w przytoczonym powyżej wyroku, Sąd Najwyższy podkreślił także, że zupełnie odrębną kwestią jest ocena zastosowanych przeliczników przy spłacie kredytu, np. ze względu na zastosowanie spreadu walutowego, wskazując przy tym, że kwestia ta powinna być rozważana w sprawie z powództwa o świadczenie, co w ocenie Sądu dodatkowo podkreśla brak istnienia interesu prawnego kredytobiorców w żądaniu ustalenia nieważności umowy. Mając na uwadze całokształt poczynionych powyżej rozważań, w ocenie Sądu strona powodowa nie wykazała posiadania interesu prawnego w ustaleniu nieważności umowy kredytowej z dnia 10 lipca 2008 r., jak również nie wykazała przesłanek nieważności umowy. Powódka nie wykazała również zasadności zgłoszonego powództwa ewentualnego. Z tych też względów, powództwo podlegało oddaleniu w całości. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 2 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz. 1804). W myśl art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W związki z powyższym, z uwagi na to stroną przegrywającą niniejszy proces w całości jest strona powodowa, w punkcie drugim wyroku Sąd zasądził od powodów na rzecz pozwanego kwotę 10.817 zł, obejmującą koszty zastępstwa procesowego poniesione przez stronę pozwaną w niniejszym postępowaniu wraz z kosztami opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.