Nowa okoliczność to tego rodzaju zdarzenia faktyczne, które choć powstałe po wniesieniu odwołania, mają znaczenie dla oceny stanu zdrowia do dnia decyzji, ale już nie na przyszłość. Jako przykłady wskazuje się w orzecznictwie sądowym schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska organu rentowego. Przepis art.
zobowiązuje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania nie w każdej sytuacji, kiedy przedstawione zostaną nowe, nieznane wcześniej dokumenty medyczne, ale tylko wtedy, gdy mogą one stanowić o odmiennej ocenie stanu zdrowia ubezpieczonego. Przy czym, ocena tych dowodów jako istotnych dla stwierdzenia niezdolności do pracy lub jej braku, dokonywana jest na podstawie reguł wynikających z art. 233 § 1 k.p.c. (tak por. Sąd Najwyższy w motywach wyroku z dnia 26 marca 2013 r., II UK 202/12, LEX nr 1619066). Innymi słowy, aby można było mówić o nowych okolicznościach w świetle przepisu art.
k.p.c. musiałoby wystąpić nowe schorzenie, dotychczas nierozpoznawane, bowiem samo nasilenie schorzeń wcześniej rozpoznanych żadną nową okolicznością nie jest. Zauważyć należy, że schorzenia, zwłaszcza psychiczne, przebiegają z fazami nasileń, popraw, dlatego też, oceniając stan zdrowia ubezpieczonej, czy to orzecznicy, czy to biegli winni dokonać również projekcji schorzeń na przyszłość. W ocenie Sądu Okręgowego postawione przez biegłych lekarzy rozpoznanie, tj. zaburzenia afektywne z objawami psychotycznymi, na które cierpi ubezpieczona, nie stanowi nowej okoliczności w sprawie, której wystąpienie uzasadniałoby uchylenie decyzji organu rentowego, przekazanie sprawy do rozpoznania temu organowi oraz umorzenie postępowania. Zauważyć należy, że badania przeprowadzone przez biegłych potwierdziły jedynie, iż zaobserwowane wcześniej - w szczególności podczas hospitalizacji w kwietniu 2015 r. - dolegliwości ubezpieczonej, które już wówczas zostały określone jako "zaburzenia afektywne z objawami psychotycznymi", uległy zintensyfikowaniu, utrwaleniu, w postaci głosów omamowych zaburzających w sposób istotny codzienne funkcjonowanie. W efekcie stan ten doprowadził w maju 2018 r. do drugiej hospitalizacji, która, co oczywiste, spowodowała całkowitą niezdolność do pracy ubezpieczonej, jak orzekli biegli we wnioskach opinii. Sytuacja ta nie dała natomiast podstaw do tego, by przyjąć, że - jak twierdzi organ rentowy - pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczonej jest konsekwencją nowych okoliczności, które powstały już po wydaniu decyzji. W ocenie Sądu Okręgowego dokumentacja medyczna ubezpieczonej dowodzi jednoznacznie, że stan zdrowia ubezpieczonej nie uległ poprawie, a uległ pogorszeniu oraz ponadto, że stan uzasadniający uznanie częściowej niezdolności do pracy istniał już w dniu złożenia przez ubezpieczoną wniosku o rentę, i w dniu badania przez lekarza orzecznika ZUS. Fakt, że na skutek drugiej hospitalizacji stan zdrowia ubezpieczonej uzasadniał ustalenie u niej całkowitej niezdolności do pracy, powodował jedynie konieczność orzeczenia przez sąd iż początkowo ( od daty złożenia wniosku ) ubezpieczona była częściowo niezdolna do pracy a następnie od drugiej hospitalizacji w dniu 30.05.2018r. całkowicie niezdolna do pracy, bowiem skoro niezdolność do pracy istniała w dacie wydawania decyzji przez ZUS a w toku postępowania sądowego zmienił się jedynie jej stopień, brak orzeczenia sądu w tym zakresie prowadziłby do bezzasadnego pokrzywdzenia ubezpieczonej, która oczekując na wynik postępowania sądowego nie składała już, co logiczne, kolejnego wniosku w organie rentowym. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art.
orzekł jak w punkcie
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.